Geen Elfstedentocht in december!

Niet dat ik denk dat er voor oudjaar nog een Elfstedentocht wordt verreden, maar vorige maand had ik beloofd uit te leggen waarom het in het algemeen niet zo verstandig is om al in november of december deze te rijden. En als voorbeeld hiervoor wordt 1933 gebruikt, toen al op 16 december Friesland warm liep van de kou. Het enige voordeel van zo''n vroege Tocht is dat we snel af zijn van de ondraaglijke spanning die ons teistert als het kwik spectaculair daalt. Het grootse nadeel echter, en dat werd in 1933 duidelijk, is dat het minder lang licht is dan eind januari of februari. Gevaarlijke toestanden daarom zowel in het begin als het eind van de tocht. Aan het begin, omdat iedereen staat te dringen om het beste plekje te bemachtigen en in het donker over elkaar heen valt en daarmee botten breekt - al dan niet van zichzelf. En aan het einde van de rit is iedereen doodmoe en als dan snel de zon ondergaat, wordt het dubbel linke soep. Al helemaal tussen Bartlehiem en Dokkum, waar de schaatsers van twee kanten komen en elkaar dus sneller kunnen raken. Dan gaan je botten alsnog ... Daarom besloot de organisatie in 1933 later te beginnen dan normaal. De 187 wedstrijdschaatsers stapten om half zes op het ijs en de 341 toerrijders kort daarna. Daarmee was dan de vijfde editie begonnen van de Tocht der Tochten, die als noviteit had dat de radio er bovenop zat. Heel Nederland was toen in staat te volgen hoe Abe de Vries en Sipke Castelein na 9 uur en 5 minuten als eersten over de finish kwamen, waarmee de recordtijd van Coen de Koning uit 1917 met ruim drie kwartier werd verbeterd. Er was ook een buitenlander bij in 1933: de Amerikaanse legatiesecretaris dhr. Sussdorf schreef zich in. Hij werkte in België, en deed voor de tweede keer mee aan de Elfstedentocht. Toen hij na afloop zijn Elfstedenkruisje in ontvangst mocht nemen, verklaarde hij ronduit dat hij al veel onderscheidingen had bemachtigd, maar dat hij nog nooit zo trots was geweest als op dat moment. Ook een verslaggever van The Times was erbij. Hij schreef kort en zakelijk over het voor hem onbekende fenomeen: ''In deze wedstrijd, die de grootste gebeurtenis op wintersportgebied in Nederland vormt, moeten de deelnemers een parcours langs elf steden in de provincie Friesland afleggen over een afstand van 205 kilometer (ruim 127 mijl).'' Iedereen die aankomt, krijgt een prijs, schreef hij verder, en ''de eerst aankomende dame kreeg bloemen van de organisatoren''. Geen woord over het ongemak van weinig daglicht, maar zoveel nuance kunnen we niet verwachten van een buitenstaander, die voor het eerst een Elfstedentocht meemaakt.

Schaatsen

permalink | plaats reactie |

Reacties