Stem op JOOP

5-1-2006

We gaan verder met De Battle of the Books! Fred van Slogteren pleit voor zijn boek JOOP en legt uit waarom hij een stem verdient. De uitdaging die sporthistoricus Jurryt van de Vooren op de blog plaatste heeft me gisteravond tot diep nadenken gezet. Ik ben best ijdel, want ik vind het prettig als mensen positief op mijn boeken en mijn blog reageren. Maar of ijdelheid zo ver moet gaan dat je als wielerblogger je vaste klanten moet oproepen om op je boek JOOP te stemmen, als zijnde het beste sportboek van 2005, gaat wel ver.

Toch ga ik het nu doen, vanwege de prijs die aan die verkiezing verbonden is. Die heet de Nico Scheepmaker Beker. Hoewel ik niet eens weet waar ik dat ding zou moeten neerzetten, heeft de naam Scheepmaker mij overtuigd om bij alle bezoekers van mijn blog te gaan lobbyen voor een stem op JOOP. Nico Scheepmaker (1930-1990) is voor mij één van de grootste Nederlandse journalisten aller tijden. Een zeer erudiete, belezen, intelligente man, een begenadigd schrijver en iemand - en daar hield ik met name van - die altijd nieuwsgierig op zoek was naar het nietig detail als onderdeel van een belangrijk onderwerp. Hoe komt iets tot stand? of hoe komt een prestatie tot stand?, want Nico schreef heel veel over voetbal. Een sprekend voorbeeld was zijn turfrubriek in Het Parool, die hij schreef onder het pseudoniem Ivo Vettewinkel. Hij zat op de tribune bij de een of andere wedstrijd en koos dan een bepaalde speler uit die hij twee maal drie kwartier in zijn blik gevangen hield. Elke actie (ook zonder bal) noteerde hij en daar maakte hij vervolgens een verslag van, hetgeen meen ik resulteerde in een rapportcijfer. Als je niet naar het cijfer keek, maar het stuk vanaf het eerste tot het laatste woord las dan kwam je als vanzelf bij hetzelfde cijfer uit, zo deskundig (Scheepmaker heeft zelf heel lang bij Blauw Wit gevoetbald) had hij verslag gedaan. Het knappe was dat hij geen moment het overzicht op de wedstrijd verloor. Bij mijn weten heeft Nico Scheepmaker nooit over wielrennen geschreven, want hij schreef niet over dingen waar hij niet alles van wist. En hij kon over bijna alles meepraten. Altijd op milde toon, want hij was een zachtaardig en bescheiden mens. Maar hij kon zich soms bijzonder ergeren aan arrogantie en hufterigheid. En dan had hij een ander pennetje in voorraad. Wie dan het doelwit van zijn toorn was, kon maar twee dingen doen: emigreren of zich diep schamen. Ik zou het een grote eer vinden om een beker die naar deze man is vernoemd een jaar lang als inspiratiebron in mijn nabijheid te hebben. Daarom beste bloggers: breng uw stem uit op JOOP.

---

Reacties

Plaats reactie

Naam *
E-mailadres
Website
Bericht *

---