Scherpe kritiek op Battle of the Books

Het lanceren van de Battle of Books is niet bepaald in goede aarde gevallen. Voor en achter de schermen is een groot aantal auteurs van sportboeken, dat het voeren van zo''n campagne beschouwt als zelfbevlekking. Joop Holthausen van Het Geheim van Raleigh is het meest direct in zijn kritiek. Hij stuurde een meel aan mijn collega Mark Grijsbach, die ik gelukkig hier mocht plaatsen. Hij schrijft: ''Ik ben nogal geschrokken van de teksten (en van de aanpak) op dit weblog. Ik begrijp dan ook volstrekt niet dat Jurryt van de Vooren zichzelf promoot en in zijn spoor een aantal anderen, die iets op de markt hebben gebracht. Ik zal mijzelf in ieder geval nooit verlagen tot zo''n schaamteloze manier van zelfbevlekking. Als dit de manier is om een prijs te verdienen voor het beste sportboek van het jaar, wil ik daar absoluut geen deel van uitmaken. Degenen, die ook ernstige bedenkingen hebben, maar toch besluiten om via een weblog op stemmen te jagen, beschouw ik als hypocrieten. Op die wijze kan elke onbenul bekroond worden: je vraagt wat geld aan je uitgever (die er tenslotte ook commercieel belang bij heeft), je gaat een zo groot mogelijke relatiekring af, je zorgt - het dondert niet hoe - dat je in de publiciteit komt en je deelt hier en daar wat uit om stemmen te verzamelen. Dan kan het gebeuren dat je een equivalent van voorbeeld een Pim Fortuyn (nota bene gekozen als Grootste Nederlander aller Tijden) op de troon zet als ''beste auteur'' van een sportboek. Het doet mij denken aan de jongste verkiezing van Miss België, die 18.000 stemmen had gekocht door het uitdelen van - meen ik - pre-paid telefoonkaarten. Het heeft met kwaliteit niets te maken, hooguit met een succesvolle promotiecampagne. Dat de (visuele) media, radio en de geschreven pers daar ongetwijfeld aandacht aan zullen besteden, is voor mij geen maatstaf. In dit tijdperk van grenzeloze vervlakking worden doorlopend wonderlijke onderwerpkeuzes gemaakt. Begrijp mij goed: het initiatief van Jurryt van de Vooren en jou het sportboek via een speciale prijs in de belangstelling te plaatsen, kan niet genoeg geprezen worden. Alle lof daarvoor. Alleen met de manier waarop de uiteindelijke keuze tot stand komt, kan ik mij niet verenigen. Ik zou de naam van Nico Scheepmaker, een collega die ik van nabij heb meegemaakt, nooit aan een dergelijke prijs hebben willen verbinden. Ik weet zeker dat Nico het absoluut niets zou hebben gevonden. Maar ongetwijfeld verschillen we hierover van mening. Ik heb uit onze correspondentie begrepen dat ik een onderscheid moet maken tussen de publieksprijs en de prijs die wordt toegekend door NSP-leden. Maar ook bij de procedure rond die andere prijs zet ik vraagtekens. Als ik het goed begrijp heeft ieder NSP-lid één stem. Dat lijkt heel reëel, maar is het naar mijn mening niet. Als er, zoals ik overal lees, vorig jaar 150 sportboeken zijn uitgegeven, mag je ervan uitgaan dat er vrijwel niemand is die 10 procent van dat aantal boeken heeft gelezen; laat staan alle boeken. De keuze is dan ook een min of meer toevallige en sluit per definitie een groot aantal auteurs uit. Sportjournalisten zijn (soms) net ''normale'' mensen, ze zullen dat boek kiezen dat in hun belangstellingssfeer ligt en veel aandacht heeft gekregen in de pers of (vooral) via televisie. In dit verband verdient er nog een aspect te worden vermeld dat een onpartijdige keuze in de weg staat. Voetbal is veruit de populairste sport in Nederland. Sportredacties worden vooral bemand door voetbalmensen en zij zullen voornamelijk hun stem uitbrengen op boeken die over voetbal handelen. Boeken over schaatsen, wielrennen en tennis - sporten die op grote afstand van voetbal ongetwijfeld de volgende plaatsen op de populariteitsladder innemen - zijn al veel minder kansrijk om maar te zwijgen over de auteur van een meesterwerk over een andere discipline of aspect van de sport. Ik zou meer waarde hechten aan een verkiezing waarin (bijvoorbeeld) een stuk of tien, vijftien boeken worden geselecteerd niet alleen door de huidige NSP-leden, maar ook door ex-leden, sporters, coaches en bestuurders. Een jury, waarin journalisten, coaches, (ex)sporters en bestuurders vertegenwoordigd zijn, zou vervolgens drie boeken moeten nomineren. Uit die drie boeken dient dan de jury uiteindelijk een verantwoorde keuze te maken. Het systeem is misschien niet perfect, maar het lijkt mij vele malen eerlijker dan het hoogst twijfelachtige systeem dat nu wordt gehanteerd.'' Aldus Joop Holthausen met zijn begrijpelijke kritiek, waarop ik later zal reageren.

Nico Scheepmaker Beker

permalink | plaats reactie |

Reacties