Zoeken

Wout Visser staakt tijdelijk zijn serie over Nederlandse voetbalscheidsrechters om er na de Winterspelen mee verder te gaan. Vandaag gaat het over de omgang van sportjournalisten met sporters. Beter gezegd: het gebrek eraan.

Door Wout Visser Ik kijk met verbazing naar het gedrag van de wintersport(st)ers in Turijn - onze Nederlandse schaatsploeg inbegrepen. Als gedresseerde aapjes draven ze op om aan een televisiecamera te vertellen hoe goed ze zich voelen als ze hebben gewonnen. Of hoe rot ze zich voelen als ze hebben verloren.

Ard Schenk op 20 februari 1972. Foto Beeldbank Het is niet moeilijk te begrijpen hoe een sport(st)er zich voelt na verlies in een olympische wedstrijd. Mocht iemand dat desondanks niet doorhebben, dan zie je dat overduidelijk aan hun gezicht. Al met al lijkt het mij dus tamelijk stompzinnig om daarnaar te vragen. Het is ook niet zonder risico, want sommige sport(st)ers krijgen bij zo''n vraag ongetwijfeld aandrang om de interviewer acuut door de wc te spoelen. Dat doen ze niet, want ze hebben op de PR-training van hun sponsor geleerd dat zoiets niet mag. Medio jaren zestig, toen het niveau van de topsport nog duidelijk lager lag, verscheen de onbekende schaatser A. Schenk voor de NTS-camera. Deze agrarische jongen uit het verre Anna Paulowna (ligt bij Den Helder) was van nature geen prater, zodat het interview mislukte. Of neem kunstschaatster Sjoukje Dijkstra, die na het behalen van olympisch goud haar beroepskeuze voor Holiday-on-Ice toelichtte met de opmerking, dat je "medailles niet kunt eten".

De legendarische Braziliaanse voetballer Garrincha had een enorme hekel aan journalisten. Hij werd eens opgewacht door een reporter, die maar bleef zeuren: "Twee woorden, mijnheer, twee woorden." Garrincha boog naar voren en sprak: "Dag, microfoon." Daarna liep hij verder. Gemeten naar dit soort uitspraken is voetballer Willem van Hanegem ongetwijfeld Nederlands grootste sporter. Na een wedstrijd bij ADO, op een bar slecht veld, verklaarde Feyenoords nummer 10 hij dat hij "op zo''n veld zelfs zijn hond Wodan niet zou uitlaten". Legendarisch is het verhaal over Willems transfer naar Olympique Marseille: Feyenoord was rond met de Franse club, alleen Van Hanegem moest nog tekenen. Willem liet zijn hond beslissen: blafte het dier, dan ging de transfer door. De hond blafte niet, en Willem bleef gewoon bij Feyenoord. Voor de twijfelaars onder u: dit verhaal is opgetekend uit de mond van Feyenoords toenmalige manager Guus Brox Gerelateerde artikelen Nederlandse voetbalscheidsrechters - deel 3 Nederlandse voetbalscheidsrechters - deel 2 Nederlandse voetbalscheidsrechters - deel 1 Drama op dvd De witte Pelé

Sport in beeld

permalink | ga naar reacties |