Boycotten die Olympische Spelen

Onlangs verscheen op de website Timesleader een ingezonden brief van Jonathan Zimmerman, een docent geschiedenis op NYU (New York University). In zijn stuk vergelijkt Zimmerman het communistisch regime in China met het regime van nazi-Duitsland. Zijn conclusie: boycotten die Spelen in Peking in 2008. Hieronder een vrije vertaling van het stuk van Zimmerman.

Een fascistisch regime organiseert de komende Olympisch Spelen. Critici vragen om een internationale boycot, maar vooralsnog geeft hier niemand gehoor aan. Sterker nog, de wereldopinie heeft niets dan lof voor het organiserend land. Berlijn 1936? Nee,  Peking 2008. Nu de Olympische Winterspelen voorbij zijn, zal binnenkort alle aandacht gericht zijn op de Zomerspelen. En dat willen de Chinezen. Zoals de Duitsers dat voor hen deden in 1936, zullen de Zomerspelen van 2008 een prachtige gelegenheid zijn voor de Chinezen om hun succesvolle economie te etaleren.  Tegelijkertijd zullen de Chinezen ervoor zorgen dat hun repressieve politieke daden buiten beeld blijven.

Om in het verleden gemaakte fouten te voorkomen, dient Amerika de Olympische Spelen van 2008 te boycotten. In 1936, vlak voordat de Olympische Spelen in Berlijn plaatsvonden, maakte Amerika de fout niet in te grijpen. Dat mag nu niet gebeuren. Alleen een boycot kan een overvloed aan positieve aandacht en propaganda voor de Spelen in China (en haar communistische regime) voorkomen. Hitler was zelf geen groot sportfan. Sport gaf het individu alle vrijheid, en dat kon de collectieve onderwerping van het volk aan de staat wel eens ernstig bedreigen. Maar hij was zich er wel terdege van bewust dat de Olympische Spelen het imago van Duitland flink konden oppoetsen.

In internationaal opzicht kon dit imago wel een duwtje in de goede richting gebruiken. Het regime kreeg vanaf het begin van de jaren dertig al flink wat kritiek van de internationale pers. Zo schreef de New York Times al in 1933: "De Rassenleer van de nazi''s is in tegenstrijd met de Olympische gedachte van vrede, gelijkheid en fair play." Hitler was alert en verbood openlijk racisme tijdens de Spelen. Hier komt een grote historische paradox om de hoek kijken. In het algemeen worden de vier overwinningen van de zwarte Amerikaan Jesse Owens gezien als het symbool van de logenstraffing van de rassenleer van de nazi''s. Maar ironie van de geschiedenis wil, dat juist door de overwinningen van Owens, de Duitsers de kans kregen hun rassenleer te maskeren.  Goebbels zei letterlijk: "Ras mag geen punt van discussie zijn bij het beoordelen van de resultaten van de atleten. Wij moeten er vooral op letten de zwarte atleten niet te beledigen."

Nu terug naar Peking 2008, waarbij we kunnen verwachten dat de Chinese dictators hun eigen gruwelijkheden zullen proberen te verbergen door de Spelen met veel pracht en praal te presenteren. De Chinezen hebben natuurlijk nooit op dezelfde schaal genocide gepleegd als de nazi''s. Ook hebben zij niet dezelfde expansiedrang als de Duitsers.

Maar het Chinese communistische regime is wel degelijk ook een fascistisch regime. Volgens het woordenboek wordt fascisme gekenmerkt door vier eigenschappen: sterke centrale macht onder leiding van een dictator, sterke sociaal-economische controle, onderdrukking van de oppositie door terreur en censuur en een beleid dat is doordrenkt met nationalisme. Het Chinese regime voldoet aan al deze kenmerken.   

In 1936  koos het Amerikaans Olympisch Comité voor deelname aan de Spelen in Berlijn. Amerika deed tot aan de Olympische Spelen van 1980 in Moskou mee aan alle Olympische evenementen. In 1980 besloot men, na de inval van de Russen in Afghanistan, tot een boycot. 62 landen, waaronder de Volksrepubliek China, sloten zich bij deze boycot aan. Dus kom nu niet aan met het aloude adagium dat politiek en de Spelen gescheiden dienen te worden. De vraag is alleen of de rest van de wereld wil inzien dat gezamenlijke actie noodzakelijk is in de strijd tegen het Chinees fascisme.

Meer weten over de achtergronden van de Olympische Spelen en een eventuele boycot? Bestel Achilles, en lees het artikel 'Burn, Beijing, burn!'. Micha Peters en Jurryt van de Vooren vertellen u dan meer.

Sport en politiek

permalink | ga naar reacties |

Reacties