Zoeken

Jules Goux in 1913 Door Wout Visser Tot in de Jaren 50 van de 20e eeuw was autoracen een sport voor ijzervreters. Geen computergestuurde veiligheid in en buiten de auto. Geen vangkussens langs het circuit. Nee hoor, het was gewoon instappen en langs ''s Heren wegen zo hard mogelijk naar de finish rijden. In auto''s die technisch veel primitiever waren dan tegenwoordig. Het aantal ongelukken met dodelijke of zwaargewonde afloop was dan ook legio. Het autoracen van die tijd had een romantiek, die in ons computertijdperk helemaal is verdwenen. Er bestaan talloze verhalen over, zoals bijvoorbeeld dat van de vermaarde Franse coureur Jules Goux (1885 - 1965). Hij was in zijn tijd ''de snelste man ter wereld''. Goux reed een Peugeot, wat in die tijd niet veel meer was dan een stevige metalen carrosserie met vier wielen en een krachtige motor. Alle trillingen van zo''n auto-op-hoge-snelheid plantten zich voort naar haar stuurwiel van ongeveer tachtig centimeter doorsnee. Stuurbekrachtiging bestond nog niet, en het grote wiel was noodzakelijk om het ijzeren monster met veel lichaamskracht in bedwang te houden.

In 1913 reisde Jules Goux naar Indianapolis, USA, om aan de (nog altijd) prestigieuze autorace van 500 mijl (= 813 kilometer) deel te nemen. Toen Goux na zijn bootreis aankwam, vroeg hij meteen of hij echte Indianen kon ontmoeten. Dat was een vurige wens van hem, en de monteur van een concurrent bood aan om hem naar zo''n reservaat te rijden. Goux accepteerde meteen, en vertrok in de zijspan van een Harley-Davidson motorfiets. Nu waren de wegen in 1913 over het algemeen slecht begaanbaar, ook in de USA. Goux, die slecht Engels sprak, had niet begrepen (of niet willen begrijpen) dat het indianenreservaat op 400 kilometer van Indianapolis lag. Geheel naar zijn aard zette hij door, en zag zijn vurige wens vervuld. Maar na een helse rit van twee x 400 kilometer kwam hij doodmoe in Indianapolis terug. Tijd om uit te rusten was er niet, want de autorace stond op het punt van beginnen. Goux toonde zich een man, en begon gewoon aan zijn race. Iedere keer als hij stopte om zijn auto te laten onderhouden, dronk hij een glas champagne om op te kikkeren. En gezien de beperkte autotechniek van 1913 moest er heel wat keren gestopt worden ...... Jules Goux reed één ronde teveel, maar stapte als winnaar van Indianapolis 1913 uit zijn Peugeot. Met een champagnekegel om zich heen. En verdiende 21.165 US dollar prijzengeld. Jules Goux'' glorie als winnaar van de Indianapolis 500 uit 1913 (als eerste Europeaan) leeft voort. Zeker in Frankrijk. Het verhaal over de champagne is pas jaren later uit zijn mond opgetekend. Of het waar is wordt niet bevestigd, maar het tekent wel de olie-en-smeulend-rubber romantiek uit de autoracerij van zijn tijd.