Het Ajax van Salo Muller
21-4-2006
Volgende week vrijdag verschijnt het boek Mijn Ajax. Openhartige memoires van de talisman van Ajax in de gouden jaren ''60 en ''70 van Salo Muller. Het wordt uitgegeven door Houtekiet. Van 1959 tot 1972 was Muller fysiotherapeut bij Ajax. Hierover gaat zijn boek, waarbij hij volgens de uitgever ''geen blad voor de mond'' neemt. Op dit log alvast een voorpublicatie uit hoofdstuk 19 over doping.
Door Salo Muller
Toen kwam er een moment dat ik bij dokter Tetzner, chirurg en bekende knieëndokter, en bij Bergsma in de Hacquartstraat in Amsterdam moest komen. De jurist Bergsma hield zich ondermeer bezig met dopingzaken. Zij vormden een commissie die onder andere de handel en wandel van dokter Rolink moest onderzoeken. Beide heren werkten in opdracht van de Wielren Unie.
Hoe zat dat bij Ajax? Van Rolink hadden zij gehoord dat ik precies op de hoogte was van zijn handelen. De aanleiding tot het onderhoud was de volgende. Na afloop van een zwemwedstrijd had men in de prullenbak twee lege ampullen amfetamine gevonden. Eén van de zwemsters had ik behandeld. Zodoende. Het werd een lang gesprek in het statige herenhuis. Ik ontkende ook maar iets met de zaak te maken te hebben. Ook van de schaatsers wist ik niets, hoewel sommigen mij hadden verteld voor een wedstrijd van Rolink een pilletje te hebben gekregen.
Ook één van de boksers had een dergelijk verhaal aan de beide heren verteld. Wat moest ik doen? Ik had er echt slapeloze nachten van.
Barry Hulshoff beweerde in een interview wel eens een pilletje van Rolink te hebben gehad. Hij was er ziek van geworden. Ook Johnny Rep en Nico Rijnders kwamen met zo''n verhaal. Moest ik het bestuur inlichten of met de jongens gaan praten?
Ik stapte naar Roelof Zeven, onze psychiater en Dolf Grunwald, de psycholoog. Ik vertelde hen wat ik wist en had gehoord. We kwamen er niet uit. Ook besprak ik de kwestie met Piet Keizer. Hij adviseerde mij om gewoon naar Rolink te gaan en hem opening van zaken te vragen.
Zo gebeurde het dat ik op een vrijdagavond een afspraak maakte met Rolink. Ik was erg zenuwachtig, maar hij niet minder. Ik vertelde hem van Tetzner en Bergsma.
"Salo, wat ik doe is volkomen correct. Ze komen bij mij met een klacht. Het zijn dus patiënten en die geef ik dan een medicijn. De één heeft een kalmeringsmiddel nodig, de ander een spierontspanner en weer een ander een stimulans. Dan krijgen die spelers één of meerdere pilletjes of soms een injectie. Daar is niets mis mee. Noem jij dat dan doping, ik noem het anders."
Méér!
Hmm, dat smaakt naar meer. Wat voor pillekes? Volgende week is de officiële presentatie van het boek in de Olympic Experience en dan kunnen we het weten.
Reacties
