Marco van Basten. De jaren in Italie en Oranje I

In samenwerking met boekhandel Scheltema in Amsterdam presenteert (even clicken op de uitnodiging voor betere leesbaarheid) uitgeverij Het Sporthuis op vrijdag 19 mei aanstaande Marco van Basten. De jaren in Italië en Oranje van Zeger van Herwaarden. Hieronder alvast een voorpublicatie. Vrijdag volgt meer.

In de vroege jaren tachtig presteerde de lost generation van het Nederlandse voetbal met spelers als Bennie Wijnstekers, Dick Schoenaker en Jurrie Koolhof niets van enige betekenis. Als jongetje volgde ik met mijn vader en zijn vriend Harry gedurende deze magere tijden de thuiswedstrijden van mijn jeugdliefde Sparta, die ik altijd trouw zou blijven. Althans dat beweerde ik vol vuur tegen de talrijke Feyenoorders die mijn Rotterdamse voetbalomgeving rijk was.

Maar mijn onvoorwaardelijke geloof in grootheden als Sparta-spits Wout Holverda en rechtsbuiten Ronald Lengkeek kwam tijdens een thuiswedstrijd tegen Ajax in het voorjaar van 1983op losse schroeven te staan. Ik was tien en zag vanaf de Schietribune voor het eerst van mijn leven dat de oerdegelijke voorstopper Aad Andriessen werd weggespeeld door een spits van Ajax.

Twijfel maakte zich van mij meester. Sparta gaf weliswaar goed partij en ik zong uit volle borst dat rood-wit onze glorie was, maar tegelijkertijd kon ik mijn ogen niet van de nummer negen van Ajax afhouden. Zelfs herinneringen aan het snelle spel van René van der Gijp, de meest getalenteerde voetballer die ik ooit had zien spelen, vervaagden bij het ongekend soepele bewegen van de aanvaller van Ajax. Met de bal aan de voet hield hij het simpel.

Hij gebruikte helemaal geen trucjes. De talloze scharen van zijn ploeggenoot Gerald Vanenburg kende ik nu wel. Mooi gezicht, die schijnbewegingen, maar die nummer negen, dat was iets anders. Hij liep verdedigers voorbij alsof ze er niet stonden.

Andriessen kwam steeds te vroeg of te laat. Aan mijn vader en Harry, Sparta-supporters van het eerste uur, liet ik van mijn gemengde gevoelens niets blijken. Toen mijn vader zei dat het met die jongen van Ajax wel wat kon worden en Harry instemmend knikte, rende ik snel de stenen tribunetrap af naar het verroeste hek om spelers van Sparta aan te raken. De hand van Holverda deed me minder dan anders.

Ik had kennisgemaakt met Marco van Basten. Nog geen halfjaar later maakte de spits van Ajax aan alle twijfel een eind. Het was regenachtig en september. Sparta trad thuis aan tegen Utrecht en Ajax speelde in Amsterdam tegen Feyenoord. Het scorebord met tussenstanden hield ik scherp in de gaten.

Op Het Kasteel bleef je altijd prima op de hoogte van andere wedstrijden in de eredivisie. Achter het doel aan de Kasteelzijde waren naast elkaar twee verticale rijen van acht reclameborden opgehangen. De rechterrij van bedrijfsnamen stond voor de acht thuisspelende clubs van die middag, de linkerrij voor de uitspelende clubs. In het programmaboekje stond vermeld welke club achter welke bedrijfsnaam schuilging. Bijvoorbeeld FC Twente (Toyota) tegen Haarlem (Garagebedrijf Erasmus).

Deze najaarsmiddag werden mijn gedachten vrijwel volledig in beslag genomen door de beladen wedstrijd van het veelbelovende Ajax (Rolex op het scorebord) tegen het volwassen Feyenoord van overloper Johan Cruijff (spelend onder reclamebord Zanussi).

Sparta-Utrecht ging goeddeels langs me heen. Ik was natuurlijk wel blij met de twee snelle goals van Lengkeek, maar raakte pas echt in vervoering toen de 0 bij Rolex naar beneden werd geschoven en werd vervangen door een 1. Ik was nauwelijks bekomen van de vreugde toen het bordje met de 1naar beneden ging en een 2naast Rolex kwam te hangen.

Binnen een halfuur prijkte het getal 3naast Rolex. Zanussi bleef onveranderd op 0. Harry merkte dat ik mijn ogen niet van het scorebord kon afhouden en vroeg wat er zo belangrijk was dat ik nauwelijks op de wedstrijd lette. Ik voelde me betrapt en mompelde dat Ajax 3-0 voorstond. Ik wilde nog iets zeggen, maar de 0 van Zanussi ging naar beneden en werd een 1. Sparta scoorde, maar in plaats van te juichen zag ik tot mijn afschuw dat de bij Zanussi alweer werd vervangen door een 2. Nog maar één doelpunt verschil. Ik vloekte. Harry schudde zijn hoofd.

Tijdens de rust zei hij dat Ajax de voorsprong nooit zou kunnen vasthouden. ''Feyenoord is ervarener en fysiek sterker. Dat kunnen die jonkies niet aan. Veel te licht. Het zou hetzelfde zijn als wij zouden gaan boksen, Zeger.'' Hij maakte een schijnstoot en klapte joviaal op mijn schouder. Bedrukt ging ik de tweede helft in. Toen de 3 bij Rolex een 4 werd, woof Harry mijn enthousiasme nog weg. De laatste ronde zou voor Feyenoord zijn. Maar de 4 werd een 5 en ik schreeuwde het uit. Harry begon te mopperen dat hij wel naar een wedstrijd aan het kijken was. Of ik misschien liever in Amsterdam zou zitten, voegde hij toe op het moment dat ik het plaatsen van de 6 naast Rolex met gejuich begroette. Ik had nauwelijks oog voor Sparta, dat uitliep naar 6-1. Rolex 8 - Zanussi 2, daar ging het om.

Het bleek de eindstand te zijn. Bijdehand als ik was, zei ik vol bravoure: ''Harry, ik wil best een keer met je boksen.'' We daalden de tribunetrap af. Ik bleef tussen mijn vader en Harry in lopen. ''Moet je niet naar het hek?'' vroeg mijn vader. Het was niet eens bij me opgekomen. Thuis, bij Studio Sport, bleek het ene doelpunt van Ajax nog mooier te zijn dan het andere. De drie goals van Van Basten vond ik verreweg de mooiste. De commentator had het over de jeugd die de macht greep. Hij stelde dat er weer muziek zat in het Nederlandse voetbal en noemde Marco van Basten de spits van de toekomst.

ISBN 90-295-63869 en het boek kost €17,50

Uitgeverij De Arbeiderspers Amsterdam · Antwerpen

Sportboeken

permalink | plaats reactie |

Reacties