Zoeken

Het ochtendblad NRC.next is één van de beste dingen die de Nederlandse krantenwereld de laatste tijd is overkomen. Waar een tabloid als het Algemeen Dagblad met merkwaardig populisme - vorige week was ruim een kwart van de voorpagina misbruikt voor een bericht dat ergens in Duitsland of nog verder hiervandaan een beer was ontsnapt! - zichzelf drijvende houdt, heeft NRC.next een eigen koers ingezet. Vandaag openen ze met het WK van 1990. Toenmalig bondscoach Leo Beenhakker: "Ik heb het uitsluitend en alleen gedaan voor mijn werkvriend (Rinus) Michels. Ik was idolaat van die man." En spijt dat hij ervan kreeg - niet alleen door zijn blauwe oog!

Beenhakker twee jaar voor het WK van 1990, nog als trainer van Real Madrid. Foto''s Nationaal Archief Afgelopen zaterdag kondigde Beenhakker al aan in 2 Vandaag dat er "een boekje" zou verschijnen over dat WK van 1990, waarin hij meer zou vertellen over wat er allemaal was misgegaan voor Oranje. En vandaag haalt hij dus zijn gelijk. Het WK van 1990 verliep meer dan teleurstellend na het EK van 1988. Veel spelers hadden liever Johan Cruijff boven zich gehad, maar dat ging niet door persoonlijk ingrijpen van Michels. En Beenhakker legt uit waarom. "Destijds was de relatie Cruijff-Michels heel gespannen. Ik ben er blij om dat het later tussen die twee coryfeeën weer goed is gekomen. Maar op weg naar de bekerfinale in Rotterdam, toen we samen in de auto zaten, zei Michels tegen me: ''Leo, doe het me niet aan dat ik op mijn knieën naar Barcelona moet gaan''. Historische woorden. Ik weet niet wat er mis was tussen die twee, ik heb me er nooit mee bemoeid. Zeker voor zo''n autoriteit als Michels, was dat toch een groot probleem. Echt, de enige reden dat ik ja heb gezegd, is voor Rinus geweest."

Over Cruijff en Beenhakker gesproken: in 1980 daalde Cruijff van de tribunes af naar de dug-out en nam tijdens Ajax - FC Twente de regie over van Beenhakker, toen Ajax-coach. Misschien dat Beenhakker daarom wat meer voelde voor Michels. De schaduw van 1988 Waarna een volgend probleem zich aandiende: "De rest van de staf was nog dezelfde staf van 1988. Op alles wat je deed kreeg je als respons: in ''88 deden we dat zo. Dat was het ideaalplaatje. Ik zei dan: ''Schei nou eens uit met dat gekut over ''88, want je bent toen kampioen geworden omdat Wim Kieft tegen Ierland toevallig de bal tegen zijn oren kreeg, waar hij nog steeds niets van weet.'' Maar dit bleef mij het hele toernooi achtervolgen. Bij alles werd teruggevallen op 1988. Ik had twee grote schaduwen: het Cruijff-syndroom en het succes van dat EK. Elke keer moest ik teruggaan in mijn gedachten: in godsnaam wat doe ik hier? Elke dag kreeg ik de bevestiging, ik had het niet moeten doen." Een andere voormalige bondscoach, Nol de Ruiter, is het niet eens met Beenhakker. "Leo kon het niet aan. De chaos van toen had onder Michels nooit plaatsgevonden. Leo had niet de juiste uitstraling. Hij was een man van woorden en verhalen. Begeleid door zijn mimiek. Daar prikten de spelers al snel doorheen. Hij was niet de man die boven de groep stond. Dat had het Nederlands elftal van toen nodig. De meeste spelers waren grote meneren geworden. Ik ben vaak met Leo om de tafel gaan zitten. ''Denk nou aan dat, doe het nou zo'', adviseerde ik hem dan. Maar Leo deed het op zijn manier. Hij wilde zijn stempel drukken op het elftal. Hij had moeten luisteren, al deed hij wel z''n best." Oranje liep zich dat toernooi stuk op West-Duitsland, in de beruchte interland van de fluim van Frank Rijkaard. Het enige voordeel van dit drama is dat de huidige bondscoach dit van nabij heeft meegemaakt, en dus weet hoe hij dergelijke ellende zou kunnen voorkomen.