Voormalig spits Ruud Geels kijkt terug op zijn voetballeven

3-6-2006

Ruud Geels (1948 Haarlem) is inmiddels al ruim twintig jaar geen professioneel voetballer meer. Toch was hij met name in de jaren zeventig een gigant op de Nederlandse velden. Geels kwam in zijn leven als betaald voetballer uit voor De Grote Drie: Feyenoord, Ajax en PSV. Ik sprak Ruud Geels afgelopen maart. Hieronder het eerste deel van het interview. Morgen volgt deel 2, en later deze maand zullen nog enkele delen volgen.

Bij Ajax maakte Ruud Geels vier seizoenen mee waar iedere spits jaloers op zou zijn. Hij maakte gedurende deze seizoenen (1974 t/m 1978) 123 competitiedoelpunten, een gemiddelde van bijna 31 per seizoen. In 1977 werd Ajax, mede door 34 goals van Geels, voor het eerst sinds drie jaar weer landskampioen. Via clubs als DSS, Onze Gezellen en Telstar kwam Geels in 1966 bij Feynoord terecht.

De eerste club waar Ruud Geels ging voetballen was DSS (de club kwam uit in de 4e klasse KNVB). Hij was toen 7 jaar oud en kwam via voetbalvriendjes in contact met DSS. Daarvoor voetbalde hij altijd op straat. Ruud kwam niet uit wat men noemt een traditionele voetbalfamilie. Vader Geels was banketbakker.

Pa Geels deed ook aan sport: "Mijn vader was meer een atletiekman, vooral hoogspringen en verspringen. Ik heb drie broers, waarvan één aan sport deed, en wel judo. Ik zelf was altijd op straat aan het voetballen. Voetbal was eigenlijk alles. Ik spaarde al van jongs af aan van die Esso voetbalplaatjes. Specifieke helden had ik niet. Ik spaarde en ruilde de plaatjes en wie er op zo''n plaatjes stond deed er niet zoveel toe".

Op zijn twaalfde ging Geels naar Onze Gazellen, alwaar hij speelde tot zijn 15e jaar. Daarna werd hij in eerste instantie gescout door Haarlem, Hij kwam uit een volksbuurt uit Haarlem en vond voetbalclub Haarlem een ''kakclub'': Ik kwam dan bij Haarlem om een keer mee te trainen en dan was het eerste wat ze vroegen: "wat doet je vader eigenlijk." Stomme vraag. Dan hoefde ik al niet meer bij die club te spelen". EDO was een volksclub (tweede divisie) uit Haarlem waar ik altijd ging kijken.

Als zestienjarige ging hij als jonge spits naar Telstar. Jan van der Gevel van Telstar belde de ouders van Ruud om te vragen of hij geen zin had om voor deze club te komen spelen. Dat zag Geels wel zitten. Hij speelde van zijn zestiende tot zijn zeventiende voor Telstar in de landelijke jeugd. Hij maakte zijn debuut in het eerste elftal uit tegen Feyenoord, op zeventienjarige leeftijd. Hij was toen nog geen fullprof en werkte als schilder.

In zijn jonge jaren was Ruud een echte nozem: stoere gozer met vetkuif en een brommer: "Bij ons in de buurt had je de Nozems en de Kikkers. Ik behoorde tot de Nozems. De Kikkers reden op van die Puchies en wij reden op stoerdere brommers, de buikschuivers" (zoals Kreidlers en Zundaps-red.).

Hij trainde twee keer in de week. De eigenaar van het schildersbedrijf waar hij werkte was een groot Telstar fan en vond het prima dat Geels gedurende werktijd ging trainen. Na een jaar vertok hij naar Feyenoord voor 165.000 gulden. Geels was toen nog net geen 18 jaar oud.

Deze transfer veroorzaakte de nodige commotie in de gemeenteraad van Velsen ("Zo''n schandalig hoge transfersom voor zo''n jonge knul"). Het was een hele happening in Velsen in die tijd. Zo berekende een raadslid van de CPN dat Feyenoord voor Ruud Geels 1270 gulden per pond ("schoon aan de haak") aan Telstar had betaald.

Ruud speelde in zijn periode bij Feyenoord (1966-1970) met grote namen samen. Hij had echter de pech Ove Kindvall voor zich te moeten dulden als spits. Een basisplaats was daardoor moeilijk te realiseren. Zijn eerste wedstrijd in dienst van Feyenoord tegen Ajax herinnert Ruud zich nog goed. Ton Pronk zei: "Laat die Geels maar lopen, die kan er geen hout van, dat broekie". Tien minuten voor tijd wist Geels het tegendeel te bewijzen. Het was het nog steeds 0-0 en na een voorzet van Coen Moulijn knikte Geels de bal binnen bij de tweede paal: 1-0. Dat was ook gelijk de eindstand.

In het seizoen 1969-''70 won Feyenoord als eerste Nederlandse ploeg de Europacup I. Geels denkt met gemengde gevoelens terug aan dit seizoen in Europees verband. In de eerste ronde kwam Feyenoord Reykjavik tegen. De thuiswedstrijd werd met 12-2 gewonnen, waarbij Geels 4 doelpunten wist te maken. In Reykjavik werd het 4-0. Geels nam twee treffers voor zijn rekening. De achtste finale tegen Milaan moest hij geblesseerd vanaf de tribune aanschouwen. Hij weet ook nog goed dat hij in de kwartfinale tegen FC Vorwärts Berlin, in de returnwedstrijd thuis rechtsback stond. Feyenoord had in Berlijn met 1-0 verloren, en had aanvallend ingestelde spelers nodig om die achterstand weg te poetsen. Dus daarom moest Geels van Happel, spits als hij van nature is, als opkomende back fungeren. Geels wist vlak voor tijd nog een bal van zijn eigen doellijn te halen: "Gelukkig maar, anders was de Eurocup I nooit in Rotterdam terechtgekomen". Vorwärts Berlin is een Oostduitse ploeg en Geels weet nog dat hij vanaf het moment dat Feyenoord Oost-Berlijn binnenkwam er direct een zeker spanning voelbaar was. "Overal zag je militairen, zelfs in het stadion". De Oostduitse voetballers vielen op door een enorm conditioneel vermogen. Technisch delfden ze echter het onderspit ten opzichte van Feyenoord.

De halve finale tegen Legia Warszawa werdt uiteindelijk ook met 2-0 gewonnen en zoals bekend werd de finale in Milaan tegen Celtic ook gewonnen (2-1). Helaas speelde Geels toen niet. Sterker nog, hij zat ook niet op de reservebank en zelfs niet in het stadion. De enige bank die hij warm mocht houden was die in zijn eigen huis, alwaar hij de wedstrijd op de televisie heeft gezien. Tot op de dag van vandaag is het missen van de Europa Cup I finale een smet op zijn blazoen. Wat was nu het geval? Geels: "Ik wilde Feyenoord aan het eind van het seizoen verlaten. Dat werd tegen mij gebruikt, en ik mocht niet mee naar Milaan". Dat was een klap in zijn gezicht: "Een zwarte bladzijde in mijn carrière".

---

Reacties

Plaats reactie

Naam *
E-mailadres
Website
Bericht *

---