Zoeken

In 1978 schoot Arie Haan de bal zo hard in het Italiaanse doel dat we het nu nog weten. Piet Schrijvers echter herinnert zich vooral veel pijn. En Ernie Brandts werd die dag de eerste voetballer uit de geschiedenis, die in één WK-wedstrijd voor twee verschillende ploegen scoorde. Wout Visser, kom er maar in.

Piet Schrijvers in 1965, dus dertien jaar voor het WK van 1978. Hier gefotografeerd als reservekeeper van DWS. Foto''s Nationaal Archief

Door Wout Visser
Buenos Aires, Argentinië, 21 juni 1978: Op het WK-voetbal speelde Oranje tegen Italië, met als inzet een plaats in de finale. Voorstopper van Nederland was de 22-jarige Ernie Brandts, die een jaar eerder nog voor het bescheiden De Graafschap uitkwam. Met zijn nieuwe club PSV had hij anderhalve maand eerder de UEFA-cup gewonnen, en nu stond hij met Oranje op de drempel van een WK-finale!

In de eerste helft van Italië - Nederland liep het niet bij Oranje. Coach Ernst Happel had Johan Neeskens van het middenveld naar de verdediging gehaald. Dat was geen succes, en droeg er in de 18e minuut toe bij dat spits Roberto Bettega alleen op keeper Piet Schrijvers af kon gaan. Voorstopper Brandts speelde de bal met een sliding weg, maar wèl langs de uitgekomen Schrijvers het doel in. Daarbij kwamen de noppen van zijn linkerschoen vol op de knie van de Nederlandse keeper. "Je kon er zò inkijken", meldde de ongelukkige Schrijvers later. Zijn knie moest op zeven plaatsen gehecht worden.

Niet loelen. Ernst Happel als het lachebekje van 1978
Brandts'' dubbel ongelukkige actie had zijn reden. Als PSV''er was hij gewend aan Jan van Beveren, een fantastische lijnkeeper die niet graag zijn doel uitkwam. Schrijvers kwam uit de Amsterdamse school, waar het uitkomen juist tot kunst was (en is) verheven.

Als Schrijvers op z''n Eindhovens had gekeept, dan had hij de bal zo kunnen oprapen. Als Brandts op zijn Amsterdams had verdedigd, dan zou hij geen sliding hebben gemaakt .... De afspraak was, dat er op zijn Amsterdams zou worden verdedigd.

Na een Karel Lotsy-donderspeech in de rust zette een herboren Oranje in de tweede helft de zaken recht. Ernie Brandts maakte zijn fout goed met een afstandsschot, nu in het Italiaanse doel. En Arie Haan besliste de wedstrijd met een fabuleuze lange afstandspoeier, die nog altijd in de top 10 van beroemde Oranje-doelpunten staat.