Zoeken

Nadat Feyenoord in het seizoen 1969-1970 de Europa Cup 1 had gewonnen, speelde het twee wedstrijden om de wereldheerschappij tegen de kampioen van Zuid-Amerika. Als Joop van Daele contactlenzen had gedragen die dagen, was hij minder onsterfelijk geworden dan nu.

Joop van Daele heeft gescoord tegen Estudiantes. Foto''s Nationaal Archief

Door Wout Visser
Op 6 mei 1970 had Feyenoord overtuigend Nederlands eerste Europacup voor Landskampioenen gewonnen. Nederland verheugde zich in een Europees kampioen, en dagdroomde hoe de Rotterdammers zich tegen Brazilië zouden houden - de kampioen van het WK in Mexico, met Pelé.

Deze wedstrijd is nooit gespeeld. Maar in 1970 eiste de traditie, dat de winnaar van de Europa Cup 1 tegen de kampioen van Zuid Amerika ging voetballen. In een dubbelwedstrijd, met de wereldbeker als inzet. Zulke wedstrijden waren toen nog ''wild'', vielen niet onder de vlag van de UEFA of de FIFA.

Het gaf enige aarzeling in Rotterdam, want de wereldbekerwedstrijden van Celtic Glasgow (1967), Manchester United (1968) en AC Milan (1969) waren zonder uitzondering fors ontspoord. Waarbij vooral het Argentijnse Estudiantes de la Plata het in de laatste editie erg bont had gemaakt. Nadat de Argentijnen in Milaan met 3-0 hadden verloren, ontaardde de return in Buenos Aires in een ware veldslag. Milans Argentijnse spits Nestor Combin werd tijdens de wedstrijd bewusteloos geslagen, en na afloop in de gevangenis gegooid. Hij zou de Argentijnse militaire dienstplicht hebben ontdoken.

De spelers van Estudiantes waren vlak voor aanvang van de wedstrijd in Rotterdam geïnteresseerd geraakt in een vissende man.

De verontwaardigde Italianen schopten een rel zonder weerga. Bovendien had de hele wereld op de televisie gezien hoe Estudiantes de Argentijnse nationale eer door het slijk haalde, Wat in Zuid Amerika zwaar telt. De president van de Republiek Argentinië gelastte de Argentijnse voetbalbond om de bezem door de club te halen. Estudiantes'' grootste boosdoeners werden levenslang geschorst.

Het gezuiverde Estudiantes de la Plata was Feyenoords tegenstander voor de wereldbeker van 1970. Op 26 augustus zat voetbalminnend Nederland ''s nachts om twee uur voor de televisie om de heenwedstrijd in Argentinië te volgen. Eddy Treytel stond weer in het Feyenoord-doel, nadat maestro Happel hem drie maanden eerder in de finale tegen Celtic niet had durven opstellen. Al spoedig bleek waarom: door twee fouten van Treytel kwamen de Rotterdammers met 2-0 achter. Maar nog voor de rust scoorde Kindvall, in zijn uppie tussen drie Argentijnse verdedigers, knap tegen. En in de tweede helft kopte Van Hanegem de 2-2 in. Treytel herstelde zich goed, en Feyenoord speelde de wedstrijd beheerst uit. Estudiantes trouwens ook.

Eddy Treytel staat weer in het doel en is hier met een training bezig

De return in Rotterdam was op 9 september. Feyenoord was sterker, maar kreeg het taaie Estudiantes pas laat op de knieën. Invaller Joop van Daele scoorde met een hard, laag schot. In de resterende tijd kwam toch weer een vleugje Argentijnse agressiviteit boven: het kostte Van Daele zijn sportbril. Maar Feyenoord liet zich niet gek maken, hield de 1-0, en kon zich na afloop officieus wereldkampioen noemen.

Veel tijd om feest te vieren was er niet. De competitie was begonnen, en op 16 september stond de eerste wedstrijd in de nieuwe Europacup-1 op het programma. Thuis tegen het Roemeense UT Arad. Een jaar eerder had Feyenoord in de eerste ronde het IJslandse Reykjavik met 12-2 en 4-0 verpletterd, en volgens Ernst Happel was UT Arad niet veel beter. Heel Rotterdam maakte zich op voor een nieuw schietfestijn. Ik was op die 16e september onder de toeschouwers, en zag met verbazing hoe Feyenoord tegen deze bescheiden Roemenen met 0-1 achter kwam. En hoe Wim Jansen in de 25ste minuut via een keepersfout gelijk maakte. ''Het wordt geen 12-2 vanavond'', merkte een Rotterdammer in mijn buurt op -- de wedstrijd eindigde in 1-1.

Spelmoment tegen Estudiantes

Heel Nederland haalde de schouders op. Dit foutje zou in de return ongetwijfeld worden rechtgezet. Twee weken later, in het morsige provinciestadje Arad, vroeg een verbaasde journalist aan mevrouw Leny Moulijn waarom zij was meegereisd. ''Ik heb het gevoel dat het de laatste keer kan zijn'', antwoordde de veteraan-voetbalechtgenote. Het bleef inderdaad 0-0, waarmee de Nederlands eerste voetbalwereldkampioen beschamend was uitgeschakeld.

Gerelateerde artikelen

Feyenoord op weg naar de Europa Cup 1 (deel 1)

Feyenoord op weg naar de Europa Cup 1 (deel 2)

Cor Veldhoen overleden

Opmars Feyenoord en Nederlands voetbal begon bij voordeelregel