Weetjes en feitjes over Feyenoord

2-9-2006

Verbazingwekkend hoe snel een instituut als Feyenoord door extreem geklooi zo´n puinhoop kan worden. Als de spelers van het eerste elftal zich met evenveel snelheid vooruit bewegen op het veld als hun clubleiding doet richting afgrond, wordt vanaf nu in elke wedstrijd het wereldrecord op de honderd meter minstens zes keer gebroken. Gelukkig is Wout Visser de beroerdste niet - dit weblog ook niet! -  en komt daarom met wat historische weetjes van Feyenoord.

Door Wout Visser

Om het onder curatele gestelde Feyenoord wat morele steun te geven, heb ik een paar losse flodders uit de oude doos gehaald.

In het jaar 1589 lag het eilandje Fijenoort in de zompige delta van de Maas. De vroedschap van de stad Rotterdam besloot het te kopen, want het was belangrijk voor de waterhuishouding van de stad. In de achttiende eeuw werden er lijken op verbrand, en in de eerste helft van de negentiende eeuw werd Fijenoort opgeslokt door de zich snel uitbreidende industrie  -  met name de scheepsbouw. Je ziet de naam ''Fijenoord'' nog altijd op wegwijzers langs de zuidelijke ringweg van Rotterdam.

 

Het Galgenveld in Amsterdam-Noord. Maar Wout had het toch over Rotterdam-Zuid? Dat klopt, maar dit sporthistorische weblog wil de Ajax-fans er graag op wijzen dat ook hun club is begonnen op een voormalig galgenveld. Dat was in Amsterdam-Noord op de Middenweg (!). Ongeveer op die plek was enkele eeuwen eerder dat lugubere veld. En ook Rembrandt kwam daar graag om tekeningen te maken. Zijn we via Feyenoord toch mooi in het Rembrandt-jaar gekomen! Foto Gemeente Amsterdam. Terug naar Wout nu.

In de jaren vijftig bestond er in Rotterdam grote rivaliteit tussen de voetbalclubs Feyenoord en Sparta (landskampioen in 1959). Die werd mede gevoed door de affaire Tinus Bosselaar uit 1956. International Tinus Bosselaar was een ras-Spartaan, die in 1954 naar Feyenoord kwam. Daar deed hij het zo goed, dat Feyenoord twee jaar later een arbitragezaak aanspande om te verhinderen dat hij naar Sparta terugkeerde. Feyenoord verloor zijn zaak, waarbij de emoties hoog opliepen  -  in de jaren vijftig telde clubtrouw nog zwaar. Deze affaire heeft de relatie tussen de twee Rotterdamse clubs jarenlang verziekt. Het fijne ervan is nooit duidelijk geworden, maar het zal ongetwijfeld ook om geld zijn gegaan.

 

Tinus Bosselaar als debutant in Oranje in 1955. Foto Nationaal Archief

Ook beroemd was het lied over de bijna tachtigjarige opa Bakker, die zijn leven lang Feyenoord-supporter was geweest. Op zijn sterfbed wil hij opeens lid van Sparta worden, en zijn vriend gaat dat voor hem regelen. Het laatste couplet van ''Laatste wil'' vertelt ons het waarom:

Toen hij opa wou verlaten

om zijn vrindenplicht te doen

vroeg hij, min of meer gelaten:

waarom moe''k dat voor je doen?

Och, zei opa onverstoorder

dan je ooit nog denken kan,

liever dan een Feyenoorder

zie ''k een dooie Spartaman ...

 

Op deze foto is echt een Spartaman doodgegaan: we kijken naar de crematie van Sparta-legende Bok de Korver in 1957. Foto Nationaal Archief

Op 27 november 1957 werd de lichtinstallatie van de Kuip in gebruik genomen, in een wedstrijd tegen het Engelse Bolton Wanderers. Aangekondigd werd dat alle lichten in het uitverkochte stadion zouden uitgaan, en de toeschouwers werd gevraagd een brandende lucifer omhoog te houden. Feyenoord-administrateur Phida Wolff vertelt ons in vooroorlogs Nederlands:

"Toen dat gebeurde hield iedereen een ogenblik de adem in, zo schokkend was het festijn der dansende vlammetjes .... En toen de lucifers doofden spatte daar ineens in volle glorie de Stadionverlichting boven uit, met een hartelijk applaus der duizenden begroet."

In mijn laatste fragment laat ik Phida Wolff opnieuw aan het woord. Het is 1963, en voor het eerst in de geschiedenis staat heel Nederland op zijn kop voor een Europacupwedstrijd. Feyenoord heeft als eerste Nederlandse club de halve finale van de Europacup 1 bereikt, en speelt tegen Benfica:

"En toen op die avond van de tiende april van het jaar 1963 in het knotsvolle Feyenoordstadion de bal aan het rollen gebracht werd voor en in de eerste wedstrijd tegen Benfica, toen heerste er alom in Nederland een schier spookachtige stilte.

 

Feyenoord-supporter in 1963 op weg naar de uitwedstrijd tegen Benfica. Foto Guus de Jong

De straten lagen verlaten, daar was vrijwel niemand in dorpen en steden te zien; de politie had halve diensten ingelast om zoveel mogelijk personeel binnen en om het stadion te hebben, de theaters hielden hun deuren gesloten, raadsvergaderingen werden uitgesteld, alles wat buiten het voetballen niet belangrijk genoeg mocht worden genoemd, ja zelfs al was het dat wel, geraakte op het tweede plan.

Nederland zat of in het Rotterdamse stadion of het zat thuis bij radio en televisie en nooit is er een grotere luister- en kijkdichtheid in en onder het Nederlandse volk geweest dan op die tiende april van het jaar 1963.

64.000 Toeschouwers in de Kuip, miljoenen aan radio en televisie in binnen- en buitenland, het was een avond om nooit te vergeten en van baby tot bes sprak men van Feyenoord, met welke uitspraak ook. Niemand wilde deze wedstrijd missen."

Ik was op 10 april 1963 tien jaar oud, en woonde aan de andere kant van Nederland. Ook daar was het zoals Phida Wolff ons vertelt, en het was onvergetelijk. De wedstrijd eindigde in 0-0, een maand later verloor Feyenoord in Lissabon met 3-1.

 

Tot slot van deze Feyenoord-serie van Wout kijken we naar één van de eerste internationals van de club uit Rotterdam-Zuid: Bertus Bul. Hij brengt vlak voor de interland tegen Zwitserland in 1923 zijn haar in model. Wel mooi op de groepsfoto staan, natuurlijk! Foto Nationaal Archief

---

Reacties

---