Zoeken

De 24 uur van Le Mans is vooral bekend vanwege de autorace. Maar het eerste weekend van juli reizen jaarlijks zo''n 6000 skaters uit allerlei landen naar de Franse stad om er 24 uur te rolschaatsen. Teams bestaan uit maximaal 10 personen. Je komt er professionele rijders, fanatieke recreanten en nightskaters tegen. Met alle aanwezige nationaliteiten, verschillen in snelheid en uiteenlopende persoonlijke doelstellingen is de sfeer ontspannen.

De Amsterdammer Erik Tange reed er solo en wilde winnen. Hij viel ook het wereldrecord aan: 563 kilometer in 24 uur. Hieronder een persoonlijk verslag van zijn race.

Op zaterdagmiddag juli 2006 om 15.55 uur sta ik op mijn slippers te trillen van de zenuwen en de adrenaline om van start te gaan voor de race van het jaar. Het aftellen is begonnen en om precies 16.00u ren ik (samen met nog meer dan 500 teams en 40 solisten) naar mijn skates, trek ze snel aan en ben weg voor de komende twee en half uur.

Het parcours ligt er goed bij, de klim omhoog is ongeveer 600 meter lang en het steilste stuk is 3,4%, pittig dus. De downhill die erop volgt gaat als een speer en ik haal verschrikkelijk veel mensen in. Na de downhill gaat het licht glooiend naar beneden en weer wat naar boven, met flinke scherpe bochten, dit is het stuk waar je goed snelheid kan behouden. Ik voel dat ik vlieg en de finishstraat is in zicht, deze loopt vals plat omhoog en mijn begeleidingsteam ziet me gaan, ze schreeuwen de longen uit het lijf en ook het 8000 tellende publiek gaat helemaal uit z´n dak als de rijders de eerste ronde doorkomen.

Nu concentreren op mijn slag en zorgen dat mijn hartslag laag blijft, dit gaat in eerste instantie niet echt goed, ik heb teveel energie en veel te veel adrenaline. Ik hoop maar dat het niet mijn kop gaat kosten over 23 uur......

Het eerste blok gaat goed, ik voel dat ik soepel skate en geniet van het hele gebeuren, steeds vaker kom ik andere solorijders tegen en al snel heb ik het idee dat ik op kop lig in mijn klasse. Na twee en half uur wordt ik door mijn begeleidingsteam naar binnen geroepen, als een echte F1-coureur, ga ik de pits in, waar alles voor me wordt geregeld. Mijn kleren en skates worden uitgetrokken en ik beland op de massagebank waar Johan me vakkundig kneed. Ondertussen stopt Marko een banaan in mijn mond en zorgt hij voor nieuwe kleren. Met Wim overleg ik mijn rondetijden en Ad praat me weer moed in om verder te gaan. Na een half uur rust vertrek ik voor weer een blok van twee en half uur.

De avond kruipt langzaam voorbij en ik voel me nog steeds erg goed, rond een uur of 11 s´avonds gaan de lichten aan op het circuit en alles krijgt een andere dimensie. S´nachts is het erg rustig en dan komt mijn eerste dip, het wordt saai om rondjes te rijden en ondanks dat er altijd 500 rijders op de baan zijn voel ik me eenzaam. Er zijn weinig rijders waar ik me aan kan optrekken en als er eentje is dan stopt deze na een ronde om zijn stokje door te geven aan zijn ploegmakker die net weer te zacht of te hard rijdt voor mij.

Na mijn dip kom ik de pits in en voel me niet goed, gelukkig bellen op dat moment een aantal goede vrienden me en dat geeft weer vertrouwen, mijn begeleidingsteam geeft aan dat het wel goed gaat en dat mijn rondes stabiel genoeg zijn om het record van 563 kilometer te breken. Na de verplichte pauze van een half uur vertrek ik weer met het idee dat het snel wel weer licht zal gaan worden. Van slaapgebrek heb ik nog geen last, ik heb zelfs nog niet aan slaap gedacht!

Rond 4 uur s´nachts zit de eerste helft van de race erop en ik heb 1 ronde voorsprong op de nummer 2. Dit komt vooral door het feit dat hij minder stopt en langer rijdt. Echter zijn tempo ligt veel lager.

Ik lig op koers en heb de eerste 250 kilometer erop zitten! Het lijkt als ik het zo schrijf heel ver maar in wezen voelde het alsof ik nog maar net was begonnen! Tegen 6.00 uur komt de zon langzaam aan de horizon en de lucht kleurt prachtig oranje en felrood. "He, he" denk ik, "hier heb ik op gewacht". Ook de finishstraat lijkt weer meer tot leven te komen en ik krijg er weer helemaal zin in. "Kom op Erik nog maar één werkdag van acht uur te gaan, nu ga je ze pakken!" praat ik mezelf moed in. Mijn rondetijden gaan omlaag en ik skate een erg goed blok van weer twee en half uur, ik heb wat contact met een Duits veteranenteam die me wat helpen door me uit de wind te houden en heerlijk tegen me aan kletsen.

Moe maar voldaan van dit blok draai ik de pits in en lig weer op de massagetafel. Mijn begeleidingsteam is vol goede moed en ze geven me keer op keer complimenten en maken grapjes om me weer op scherp te zetten. Wanneer mijn pauze er weer op zit en voel ik dat de uren beginnen te tellen. De vermoeidheid slaat toe en ik begin nu echt stroever te bewegen, mijn rug is aan het zeuren, ook mijn voeten hebben het niet erg naar hun zin meer in het carbonkuipje, ze verlangen naar rust en buitenlucht.

Om 11.00 uur in de ochtend krijg ik een zware dip, ik voel dat de tank leeg is en ik heb niets meer om te verbranden. Met heel veel moeite kom ik op de top van de heuvel laat me zwart voor de ogen op de automatische piloot naar beneden storten en de hele ronde rij ik als een verslagen man over het circuit en ben boos en gefrustreerd. Mijn rug en voeten doen gigantisch pijn en ik lijk wel te plakken aan het asfalt. In de finishstraat duik ik op een stoel en ik kan wel janken! Ik moet nog 5 uur en het wil niet meer, hoe kan dit ? vanuit het niets ben ik al mijn energie verloren!

Mijn gedachten malen als een gek door mijn kop en ik zoek naar oorzaken, er zijn meerdere opties: ik moet terug naar mijn sportvoeding en ik moet meer gekoeld worden elke ronde. Het blijkt al meer dan 30 graden te zijn op het parcours! Ted en Wim vertellen me dat ik nog 9 ronden moet rijden en dan heb ik de 500 kilometer te pakken, ik lig meer dan 4 ronden voor op de nummer twee en die is ook kapot. Gewoon rustig verder gaan en stabiele rondes gaan rijden, het tempo zoeken en het parkoersrecord uit je hoofd zetten is het advies, het is er te warm voor.

Masseur Johan doet nog een brace voor mijn rug rond mijn middel en ik vertrek weer om zwakkelend 9 ronden te gaan rijden. Het aftellen is begonnen.........

Nog 8 denk ik na één ronde, nog 7, nog 6 en zo maak ik de ronden af. Negen ronden van 10 minuten is toch weer anderhalf uur rijden, de wedstrijdspeaker kondigt aan dat ik de 500 kilometergrens passeer maar door een communicatiefoutje van mijn begeleidingsteam rij ik niet over de finish maar regelrecht de pits in. Oeps sorry, tsja helemaal scherp ben ik niet meer. Ik ben blij dat ik mijn doelstelling heb gehaald en ik heb nog tijd over..... Wat nu? Anderhalfuur rusten en dan de laatste twee ronden nog rijden of moet ik kijken wat er nog in zit?

Weer komt Ted me oppeppen en hij geeft aan als je nog vier ronden rijdt dan heb je 1 ronde meer dan de winnaar van vorig jaar. Ik besluit gelijk daarvoor te gaan! Na een goede stevige massage verbijt ik de pijn in mijn voeten en rug en bindt nog 1 keer mijn skates om. Mijn begeleidingsteam en andere Nederlandse skaters juichen als een gek wanneer ik weer weg skate, anderen zie ik kijken en hebben een gezicht vol medelijden. Ik heb nog iets meer dan 1 uur voor 4 ronden, dat moet te doen zijn!

De eerste twee ronden gaan redelijk, bovenop de klim rust ik steeds uit en concentreer me op de downhill, staan blijven is het belangrijkste nu. Onderweg wordt ik door veel skaters al gefeliciteerd en aangemoedigd, ze helpen me uit de wind houden en roepen "respect, bravo" etc. Met de andere solorijders die ik nog tegenkom praat ik kort en wens ze veel plezier met de laatste ronden, we voelen ons enorm met elkaar verbonden en geven highfives aan elkaar.

Na twee ronden wacht ik bij mijn begeleidingsteam en overgiet mezelf met koud water, het is nu 36 graden en ik kook! Het asfalt is zacht en loeiheet als ik samen met mijn Engelse concurrent maar ondertussen grote vriend de laatste twee ronden rijdt.

We zwaaien met onze nationale vlaggen en beklimmen met heel veel pijn en moeite de laatste keren de bult op. Het asfalt zie je gewoon dampen van de hitte en het is zo zacht als boter. In de finishstraat juicht iedereen als gekken als ik helemaal kapot voorbij strompel, ik ben te moe om te lachen of te huilen. Eigenlijk kan ik helemaal niets meer! Ik wil zitten op een stoel, mijn skates heel graag uit doen en wezenloos voor me uit staren. Meer zit er niet in en ik moet oppassen dat ik niet flauw val. Ik pep me op om naar de prijsuitreiking te gaan, daar is het moment waar ik een jaar lang van heb gedroomd, ik neem de beker in ontvangst en sta lachend op de foto´s!

"Ik heb Le Mans gewonnen!"

Ik heb 126 ronden gereden, 126 keer de bult op en weer af, alles bij elkaar 19,5 uur echt geskate en 4,5 uur gerust. Ik heb 524 kilometer geskate met een gemiddelde van bijna 23 kilometer in het uur, inclusief de pauzes! Het is toch een afstand van Amsterdam naar Parijs! Op 1 dag ben ik meer dan 7 kilo afgevallen en heb misschien wel meer dan 24 liter vocht weggewerkt.

Ik heb gereden voor een Braziliaans kindertehuis waar kinderen met HIV en AIDS worden begeleid en weer kunnen spelen. Ik heb 13.000 euro bij elkaar gereden. Per kilometer kreeg ik ongeveer 20 euro.