Voetbalclub Celtic maakte catenaccio kapot

26-10-2006

Geen betere herinnering dan één waarin het goede zegeviert. Ook in voetbal kan dat, weet Wout Visser

 

In dit artikel toont Wout aan dat Celtic een einde maakte aan het catenaccio. En daarna maakteFeyenoord weer een einde aan Celtic, in 1970 in de Europa Cup 1-finale. Foto''s Nationaal Archief 

Door Wout Visser

Medio jaren zestig zette Internazionale Milan de toon in voetballend Europa. Dat begon heel positief in 1964, toen de blauw-zwarten voor het eerst de Europacup voor Landskampioenen wonnen. In hun nieuwe 4-2-4 opstelling versloegen zij het ietwat bejaarde Real Madrid met 3-1. Nu was 4-2-4 al verdedigender dan het toen gebruikelijke stopperspilsysteem van 2-3-5, maar Inter had in die finale goed voetbal laten zien. De wereld omarmde het 4-2-4 dan ook als ''eigentijds''.

Maar helaas, na 1964 zakte trendsetter Inter af naar zijn verfoeide catenaccio. Het systeem kwam van zijn Argentijnse coach Helenio Herrera, en het maakte de voetbalminnende mensheid depri. Bij catenaccio stond het voorkomen van doelpunten voorop. Inter timmerde zijn doel met negen veldspelers dicht, en won dan via een messcherpe counter. Het frisse, aanvallende voetbal van vroeger werd erdoor verdrongen. De laffe, verdedigende spelopvatting, vaak met hard spel, besmette ook het WK 1966 in Engeland.

 

Inter Milan speelde in 1974 in het Olympisch Stadion in Amsterdam tegen de plaatselijke FC. Hier is een training van de Italianen, die trouwens werden uitgeschakeld door FC Amsterdam

In de Europacup 1-finale van 1967 speelde Inter tegen het toen nog onbekende Celtic uit Glasgow. De wedstrijd begon goed voor de Italianen, want na zeven minuten kwamen ze via een twijfelachtige penalty op 1-0. Het betekende over en sluiten, want iedereen wist dat Inter deze voorsprong met zijn catenaccio tot de 90ste minuut kon verdedigen. Met volmaakte efficiency trokken de Italianen hun beruchte granieten verdediging op. Daarachter waakte de uitstekende libero Picci. En achter Picci de uitstekende doelman Sarti, die Herrera''s tactiek perfect aan zijn elftal coachte.

Celtic trok zich er niets van aan. De Schotten voetbalden zoals ze dat altijd deden: aanvallen met windkracht 10. Waarbij ook goed op Inters schaarse counters werd gelet. De toeschouwers in het stadion, en miljoenen tv-kijkers in zwart-wit, zagen hoe Celtic onophoudelijk op Inters verdediging beukte. Aanval na aanval, steeds in het hoogste tempo, het was een fascinerend schouwspel.

 

Ook Go Ahead uit Deventer speelde in 1965 tegen Celtic. In eigen huis gingen de Nederlanders met 0-6 onderuit. Dat de club Go Ahead Eagles heet, is trouwens pas sinds 1971

Gaandeweg de tweede helft begon het catenaccio te kraken. Libero Picci en doelman Sarti moesten steeds vaker ingrijpen. Er kwamen steeds meer Italiaanse overtredingen, en ook hun tijdrekken nam toe. Alles vergeefs. In de 63ste minuut poeierde verdediger Tommy Gemmell van afstand de gelijkmaker binnen. En zeven minuten voor tijd veranderde spits Steve Chalmers leep een inzet van richting - 2-1, de finale was beslist. Inter Milaan was kapot, gebroken, haar catenaccio failliet. De voetbalminnende mensheid haalde opgelucht adem.

Met deze overwinning doorbrak Celtic ook de Zuid-Europese heerschappij in de Europacup voor Landskampioenen. Vanaf het begin in 1956 was de grote beker namelijk steeds naar Spanje, Portugal of Italië gegaan. Daarnaast is deze gedenkwaardige finale ook in een ander opzicht uniek: alle Celtic-voetballers waren geboren in (de regio) Glasgow. Daarmee is Celtic 1967 tot nog toe de enige Europacup 1-winnaar zonder allochtonen.

 

Ook in 1982 speelde Inter in Nederland en vond toen een slaapplaats in Heiloo. Hier wordt geposeerd op de parkeerplaats

---

Reacties

---