Zoeken

Het is maar goed dat bokser Bep van Klaveren hard onderweg is naar de uitverkiezing tot Grootste Rotterdammer, want Erasmus heeft werkelijk niets bijgedragen aan de plaatselijke sport. Het is al heel wat dat Gerrit Gerritszoon - iedereen heeft een geboortenaam - in Rotterdam heeft gewoond. In 1952 verscheen een boek waarin wordt aangetoond dat Erasmus niets heeft gedaan voor de sport. U vindt dit artikel trouwens niet terug in die Canon - speeltje voor subsidiesnuivende historici.

Door Jurryt van de Vooren

''Toen Erasmus in de zomer van 1508 van Rome naar de Nederlanden terugkeerde, boeide het alpenlandschap hem zo weinig, dat hij zijn verveling bestreed met het concipiëren van wat later tot zijn Lof der Zotheid zou uitgroeien. Nee, Erasmus was onze eerste alpinist niet.''

Deze originele benadering over hoe dit historische werk tot stand kwam, is van J.A. Bierens de Haan. Het staat in het jubileumboek Een halve eeuw Nederlands alpinisme uit 1952. (Inderdaad: in 2002 verscheen het deel over een eeuw Nederlands alpinisme.) Wat een exotische discipline lijkt, kent echter een opvallend Hollandse filosofie. Zelfs Erasmus had zich daaraan kunnen laven als hij zich in zijn leven eens wat breder had georiënteerd.

In het jubileumboek wordt gelukkig uitgelegd wat een Hollander van een eeuw geleden boven de boomgrens te zoeken had. Het was niet de zucht naar grootse prestaties, gouden medailles en eeuwige roem. Zo stak ons land niet in elkaar begin vorige eeuw. Sportieve overwinningen werden met een zekere schroom behaald en niet al te uitbundig gevierd. Die Nederlandse sporter die er wél prijs op stelde om alles te winnen, leefde in een zekere maatschappelijke isolatie. Of in een ander land - nog beter.

En wat dan nog? Waarom zou een sporter zich uitsloven als de canoncommissie je een eeuw later toch niet opmerkt?

Hoe dan ook: zo''n winner was meestal geen alpinist. Alhoewel de discipline vreemd aandoet voor een bewoner van de Lage Landen, sprak de gedachte erachter hier erg aan. Het jubileumboek schrijft plechtig over ''een krachtmeting van het lichaam en de geest met de materie der natuur, een krachtmeting die leidt tot zelfvertrouwen, maar die anderzijds gepaard moet gaan met ootmoed, omdat de mens in het hooggebergte in het meest innig contact komt met de natuur en zich dus geconfronteerd ziet met de schepping Gods.''

Dat Gerrit Gerritszoon die schepping Gods volkomen ontging, wil hij ongetwijfeld nu nog niet weten. Bep van Klaveren dus en niemand anders.