Staafgooier Ajax - Austria Wien hoopt op baan bij Ajax

Gisteren hebben we kennisgemaakt met ´Gerald´ de staafgooier. In 1989 gooide hij tijdens Ajax - Austria Wien een staaf tegen de keeper van de Oostenrijkers. De Amsterdammers werden hierop voor een jaar geschorst voor Europees voetbal. Tegen Hans Janssen van De Ajacied zei hij hierover: "Of ik me schuldig heb gevoeld? Jawel, maar dat heeft niet lang geduurd." Vandaag deel twee: "Of ik nooit heb gedacht dat ik me niet meer bij Ajax zou durven vertonen? Jawel, maar de wil, de druk van binnen die ik voelde om de club te blijven volgen was toch groter."

Door Hans Janssen

Hoe reageerden zijn familie, vrienden en kennissen eigenlijk op zijn daad en zijn veroordeling?

"Ik heb twee kleine zusjes, die hebben het niet zo meegemaakt. En mijn ouders, nou ja, ze hebben me niet uit de familie gestoten, maar ze konden het zich amper voorstellen dat ik mijn eigen club zo in de problemen heb gebracht. Ze betreurden het, omdat ze wisten dat Ajax alles voor me was en veel voor mij betekent. Eens een Ajacied, altijd een Ajacied".

Nog steeds, want, alsof er niets is gebeurd, koestert Gerald reeds geruime tijd zijn seizoenkaart. "Deze jongen is destijds veroordeeld. Die straf heeft hij uitgezeten en in Nederland begin je dan met een schone lei. Wat ons betreft is er dus geen sprake van een stadionverbod of zo geweest", aldus Van Praag in september 1996 in dagblad De Gelderlander.

"Deze seizoenkaart vervult me met trots", vertelt Gerald. "Eerlijk gezegd had ik er wel rekening mee gehouden dat de club me die niet meer zou willen verstrekken. Of ik nooit heb gedacht dat ik me niet meer bij Ajax zou durven vertonen? Jawel, maar de wil, de druk van binnen die ik voelde om de club te blijven volgen was toch groter.

Ik ben nog één keer in De Meer geweest, tegen Den Haag dus. Ik ben toen op een rustig plekkie gaan zitten. Daarna heb ik het stadion tot mijn grote spijt nooit meer van binnen gezien. En dat heeft me de meeste pijn gedaan. Dat is en blijft een leegte voor mij. Ik ben al die jaren wél naar het Olympisch Stadion geweest bij wedstrijden tegen PSV en Feyenoord en voor de Europacup.

De Arena

De sfeer in de Arena is niet te vergelijken met die in De Meer. De allereerste keer dat ik hier aankwam, zag ik ineens, met alle respect, bijna allemaal boeren. Waar komen die allemaal vandaan, vroeg ik me af. Bovendien zaten alle trouwe aanhangers verspreid over het stadion. Dat is pas enige tijd later door de clubleiding aangepast en dat werd tijd ook.

Kijk, tussen Ajax en Vak F zal altijd een haat-liefdeverhouding blijven bestaan. Maar bedenk wel dat beide partijen zonder elkaar nergens zijn. Dat wij af en toe wat rottigheid uithalen, dat is puur uit machteloosheid. Omdat er niet naar ons wordt geluisterd. Wat mij betreft mogen spelers of andere mensen van de club hun gezicht wel eens vaker laten zien in ons vak.

Positieve uitzonderingen de laatste jaren waren Maxwell, Yakubu, Pienaar en vooral Litmanen. Dat zijn of waren jongens met een echt Ajax-hart. Trabelsi heeft dat nooit gehad, die mocht van mij al eerder vertrekken. Uiteraard kun je spelers niet dwingen om bijvoorbeeld tussen ons in te komen staan. Of om naar het supportershome te komen.

Over het algemeen vind ik dat er meer rekening gehouden moet worden met onze belangen. Wanneer er dan een bepaalde grens is bereikt, dan laten we van ons horen. Maar dat wil niet zeggen dat je als supporter zaken moet slopen", klinkt het alsof hij zijn lesje heeft geleerd.

Toch, hoe anderen over hem denken en wat ''de media'' over hem hebben gemeld, dat laat hem koud. "Ze mogen allemaal schrijven wat ze willen. Ik weet wie ik ben en wat er gebeurd is en waarom".

Geralds grootste wens

De eerste wedstrijd die hij ooit bezocht was die op 18 september 1983: de onvergetelijke Ajax - Feyenoord in het Olympisch Stadion (8-2). "Het stadion was afgeladen vol, het was een heksenketel en de regen kon ons die dag niet deren. Van Basten, Olsen, Schoenaker, Silooy en Mölby: ze speelden allemaal de sterren van de hemel. Iedereen zag er niet uit na die wedstrijd, helemaal onder de modder. Dit alles heeft gigantisch veel indruk op me gemaakt".

Het werd ook zijn eerste kennismaking met hooliganism. "Supporters van Feyenoord begonnen op een bepaald moment allerlei dingen te gooien", weet Gerald zich nog voor de geest te halen. Langzaam maar zeker ging hij vaker naar Ajax toe. "Eerst stiekem, via allerlei sluiproutes, maar ik heb ook wel eens bovenop een hek gezeten en sprong er dan af toen de politie even niet oplette. Ik vroeg me in het begin wel af waarom agenten nooit moeite deden me in de kraag te vatten. Later kwam ik er achter dat ze niet achter me aan zijn gegaan, omdat ik al snel een plaatsje had gevonden in de buurt van vak F. Als je je als agent in dat vak begaf, dan was het over, zo werd me eens uitgelegd.

Ook ik durfde me niet direct tussen de harde kern op te stellen. Het was in het begin best beangstigend, al die figuren daar. Pas na een jaar of anderhalf begon ik me er thuis te voelen. Op een bepaald moment loop je gewoon met de meute mee, het stadion in, het vak op. Maar je moet wel je mannetje kunnen staan. Ik heb ook met de jongens van het vak moeten vechten om me te kunnen bewijzen, om overeind te blijven. Had ik dat niet gedaan, dan was ik de pineut geweest. Achteraf kun je daar dan wel om lachen. De F-side, weet je, die bestaat gewoon uit goede gasten".

Heeft hij nooit de de drang gevoeld om iets terug te doen in de richting van Ajax? Om zijn goede wil te tonen? Gerald: "Ik heb het groot rijbewijs. Mijn droom zou uitkomen als ik de spelersbus zou mogen besturen. Het ophalen en begeleiden van jonge spelers zie ik ook best zitten. Dat zou ik met alles wat ik in me heb - én helemaal gratis - willen doen. Er is ook wel eens gesuggereerd dat ik me had aangeboden om klusjes te willen doen in het stadion. Schoenen poetsen, materiaal beheren of zo. Het was mijn advocate, die dat ooit heeft geopperd. Ik vraag me overigens af of ik het zelf had gewild. Iedereen kijkt dan toch letterlijk en figuurlijk op je neer".

Ook Ajax zelf is nooit serieus ingegaan op dit voorstel, omdat het vond dat Barbertje moest hangen. Sterker nog, in mei 1996 (zeven jaar na dato dus) bepaalde de rechtbank in Amsterdam in een procedure die Ajax had aangespannen, dat de staafgooier een half miljoen gulden schadevergoeding en de proceskosten van zo''n 15.000 gulden moest betalen. Allemaal exclusief rente. Een weinig reële uitspraak, want de Amsterdammer leek en lijkt nooit in staat dit bedrag op tafel te leggen. Van een kale kip valt immers niet te plukken. Ajax wilde per se (een deel van) de schade op Gerald verhalen om duidelijk te maken dat er niet met staven of ander materiaal naar voetballers gegooid moet worden. Dat ook supporters zich dus moeten gedragen.

Gerald wil niet ingaan op de gerechtelijke uitspraak. "Ik ben de club niks verplicht. Wanneer jij dat ergens hebt gelezen of gehoord, dan zal het zo wel zijn. Het is logisch dat ik zou moeten boeten, al was het alleen maar omdat ik als voorbeeld kon worden gesteld. Ajax heeft echter nooit met modder naar me gegooid en dat wil ik nu ook niet doen. Laten we er vanuit gaan dat er iets is, ik wil daar echter niet op ingaan".

In het slotdeel spreken juristen zich uit hoe over hoe voetbalvandalen en clubs moeten leren van het staafincident.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties