Zoeken

Meneer Visser kocht recent een dvd met daarop een compleet verslag van de voetbalwedstrijd Liverpool - 1. FC Köln, kwartfinale van het Europacup 1-toernooi 1964-''65. Na de eerste twee ontmoetingen stond het nog steeds 0-0 en daarom werd in Rotterdam een beslissingswedstrijd gespeeld. Het slot hiervan is een van de meest bizarre uit de internationale voetbalgeschiedenis.

Duitse supporters namen in 1965 bezit van de Kuip, waar die dag twee buitenlandse ploegen speelden. Foto''s Nationaal Archief.
Door Wout Visser

In de eerste helft van de jaren zestig was het voetbalklimaat in Nederland schraal. Oranje presteerde weinig, en onze landskampioenen kwamen in de Europacup nooit verder dan de kwartfinale - met Feyenoord in 1963 als positieve uitzondering.

In die jaren zijn er in Nederland maar twee internationaal opzienbarende wedstrijden geweest. De eerste is op deze site al langs gekomen: de Europacup 1-finale van 1962 tussen Real Madrid en Benfica in het Olympisch Stadion Amsterdam.

De tweede haal ik nu onder een dikke laag stof vandaan: Liverpool - 1. FC Köln in Rotterdam, in de kwartfinale van het Europacup 1-toernooi 1964-''65.

Natuurlijk heeft een kwartfinale minder allure dan een finale. Maar troost u, Rotterdammers, want dit Engels - Duitse treffen doet in drama, kwaliteit, spanning en amusementswaarde niet onder voor de grote finale uit 1962.

Bij de 1. FC Köln speelde de jonge Wolfgang Overath. Andere grote namen waren de snelle rechterspits Thielen, aanvaller Löhr, middenvelder Weber, en keeper Schumacher (niet te verwarren met een andere Schumacher, die rond 1980 in Keulen keepte). De 1. FC Köln was een degelijk Duits elftal. Haar clubembleem was een staande bok, die ook als levende mascotte steevast de rand van het veld afgraasde.

Liverpool was na the Beatles de tweede internationale trots van deze Engelse havenstad. De mateloos populaire ''Reds'' van coach Bill Shankly speelden helemaal in haar socialistische geest. Iedereen was ondergeschikt aan het teamverband, ook de beste spelers. Sterallures werden niet getolereerd, en keihard werken ging samen met een hoge voetbalintelligentie.

Nadat Liverpool en Köln in hun kwartfinale twee keer 0-0 hadden gespeeld, moest er volgens de reglementen een beslissingswedstrijd komen. Die vond plaats in de Kuip, volgens mijn Duitse commentator uit 1965 ''een van de mooiste stadions van Europa''.

Op de avond van 24 maart was de Kuip hoofdzakelijk gevuld met 20.000 supporters uit Keulen. Die zoveel lawaai maakten dat het stadion uitverkocht leek. De wedstrijd kwam internationaal op televisie. In zwart-wit, zonder herhalingen.

De een viert feest, de ander rouwt
Beide elftallen trokken vanaf het beginsignaal alle registers open. Met hartstochtelijke inzet werd de bal in hoog tempo naar het doel van de tegenstander gestuurd. Het kwalitatief hoogstaande spel golfde heen en weer, de dynamiek was enorm.

In de 23e minuut werd de Keulse middenvelder Weber ''lek'' geschopt. Aangezien hij volgens de regels niet mocht worden vervangen, speelde hij de rest van de wedstrijd op 35% van zijn kunnen. Bij de eerstvolgende Engelse aanval werd Weber prompt overlopen, waarna Liverpool het man-meer voordeel vakkundig uitspeelde: 1-0 door hun aanvaller St. John. Het was het eerste doelpunt na 202 minuten kwartfinale-voetbal!

In de 37e minuut werd het zelfs 2-0, en leek het doek voor Köln gevallen. Maar ... het bleven Duitsers. Twee minuten later scoorde Thielen tegen, en kort na rust werd het zelfs 2-2! Een fantastische prestatie, want Köln voetbalde zoals gezegd met 10,35 man. Liverpool was aangeslagen, en de Duitsers roken hun kans. Zelfs Weber liet af en toe een sprint zien, en schoot een keer naast. De spanning was om te snijden, en de dreiging van een nieuw doelpunt hing steeds in de lucht. Köln scoorde inderdaad, maar de Belgische scheidsrechter Schaut keurde de goal af. Waarna een tiental opgewonden Duitse supporters het veld opkwam, maar geen nood. In 1965 konden slechts een paar suppoosten en politieagenten de orde met zachte hand herstellen.

Het bleef 2-2, zodat er verlengd moest worden. Nu was Liverpool sterker, want de Duitsers waren vermoeid. Maar keeper Schumacher sleepte zijn elftal er met een handvol uitstekende reddingen doorheen. Iedereen was op van de zenuwen, en tot overmaat van ramp kreeg Overath kramp. Köln haalde op zijn tandvlees de 120e minuut. Toen de scheidsrechter affloot, was het nog altijd 2-2.

In 1965 bestond penaltyschieten als beslissing na een verlenging nog niet, en moest er geloot worden. Normaal gaat dat met een muntstuk, maar deze Belgische scheidsrechter produceerde een plat houten blokje. De ene kant was rood geschilderd, de andere kant wit. Nadat een paar spelers opzij waren geduwd om de tv-camera te laten filmen, tolde het Belgische blokje de lucht in. De spanning was ondragelijk. Het blokje viel, de camera zoomde in ..... het stond op zijn kant in het gras! De Belg maakte met een beslist gebaar duidelijk dat zijn loting over moest. Hij gooide het blokje opnieuw omhoog, en nu lag rood boven.

De rest is geschiedenis. Liverpool verloor zijn halve finale nipt van Inter Milan (3-1 en 0-3), waarna de Italianen in hun verregende San Siro-stadion Benfica in de finale met 1-0 versloegen.