catharina america: leuk om te lezen,ik ga zeker een keer naar acapulco nu ik dit weet.Jammer dat het zo triest met Weissmuller is afgelopen.Als ik bij zijn graf ben zal ik dat schamele bloemetje verwisselen voor een enorm boeket!!!Volgens mij is ook de film Acapulco met Elvis Presley, grotendeels in het Los Flamingos Hotel opgenomen.Maar dit terzijde.
geplaatst op: 28-1-2008 15:45:16u. | e-mail

Ron de Laat: Maar Edgar Rice Burroughs (ERB) koos voor Herman Brix (op 24 februari 2007 op 100 jarige leeftijd overleden!. Hij had het voorkomen van een echte Tarzan zoals ERB het bedoeld had. Omdat Herman brix een schouder brak kon hij niet de rol van Tarzan in de MGM films spelen. Die rol is daarom naar Weissmuller gegaan (2e keus dus). Buiten de 12 Tarzan films speelde Weissmuller 16 Jungle Jim films (waarvan de laatste als Weissemuller) en 26 tv afleveringen van Jungle Jim. "Zijn" aap Cheeta viert dit jaar (9 april)zijn 75e verjaardag en Johnny Sheffield (11 April) zijn 76e verjaardag. Verder vind ik dat Elmo Lincoln Tarzan speelt in de film die het dichtst bij het verhaal zelf staat. Deze film (de 1e) werd in 1918 uitgebracht.
geplaatst op: 2-4-2007 14:51:35u. | e-mail | website

Jeroen: Dit geluid hoort natuurlijk nog bij de bovenste foto: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/9/97/John_Weissmuller%27s_MGM_Tarzan_Yell.ogg
geplaatst op: 27-11-2006 21:40:56u.

Micha: Dank. Rik is nu Ron. Die Mermaids staan in een reactie.
geplaatst op: 27-11-2006 17:44:34u.

Han: leuk stukje. Wel even nog een keer doorlezen om wat fouten eruit te halen: - Ron Link heeft de rol van Tarzan gewonnen (niet Rik) - De film van Johnny Weismuller waar je het over hebt was 'Tarzan and the Mermaids', niet Mernaids, of Meremaids.
geplaatst op: 27-11-2006 16:29:35u.

Peter Conradi: Misschien aardig ter aanvulling op het verhaal over Tarzan/Johnny Weismuller: ik ben in 2002 bij zijn graf in Acapulco (Mexico) geweest en heb zijn ronde huis bezocht dat hij bewoonde en dat nog steeds als 'Casa de Tarzan' wordt verhuurd aan (vooral Amerikaanse) toeristen. Ik schreef er voor NRC Handelsblad het volgende verhaal over: Tarzan in Acapulco 'Johnny Weissmüller? Nooit van gehoord', zegt de taxichauffeur. We zijn op weg naar panteon Valle de la Luz in Acapulco waar Weissmüller begraven ligt. 'Tarzan', zeg ik. Dan verschijnt er een grijns op zijn gezicht: 'Oh, Tarzan', en hij doet een poging de befaamde jungle yell van Tarzan na te doen. 'Ik wist niet dat Tarzan hier begraven ligt', zegt hij. Op het kerkhof, loopt de nieuwsgierig geworden taxichauffeur mee. Het graf is snel gevonden. Vlakbij een grote rots die er als gedenksteen is geplaatst. De naam Weissmüller staat op het graf met twee 's-en' gespeld, op de gedenksteen met slechts één 's'. Aan de voet van de steen staat een klein vaasje met een schamel bloemetje erin. Het graf van Tarzan is geen bedevaartsoord geworden. Dat is anders met het 'Casa de Tarzan', het ronde, roze geschilderde huis dat Weissmüller in de jaren vijftig liet bouwen pal naast hotel Los Flamingos. Het huis van Tarzan is de grote trekpleister van het hotel. Vooral Amerikanen zijn grif bereid 260 dollar neer te tellen om een nacht in het huis te slapen. De manager van Los Flamingos laat me trots de plek zien waar Weissmüller enige jaren van zijn leven woonde. Het interieur oogt wat sjofel, maar dat zal de ware Tarzan-fan niet deren. We lopen naar buiten. 'Hier deed señor Weissmüller elk ochtend zijn ochtendgymnastiek', zegt de manager van hotel Los Flamingos . We zijn via een trap afgedaald naar een uitspringend stuk rots dat zich zo'n dertig meter boven de woeste Pacifische Oceaan bevindt. 'Kijk, dit terras ziet eruit als de bek van een leeuw. Señor Weissmüller heeft daarvoor speciaal die stukken rots op de balustrade laten plaatsen. Dat herinnerde hem aan de Tarzan-films.' Johnny Weissmüller kwam in 1947 tijdens de opnames van zijn twaalfde Tarzan-film - 'Tarzan and the Meremaids' - voor het eerst in Acapulco en was meteen verliefd op de Mexicaanse badplaats, die in de jaren vijftig en zestig een populair vakantieoord was bij de Amerikaanse jet set. In 1955 kocht Weissmüller samen met John Wayne hotel Flamingos. De beide filmhelden maakten van het hotel een besloten club, die vooral toegankelijk was voor collega's uit Hollywood. Zo werd Los Flamingos de ontmoetingsplaats van Hollywoodsterren als Elisabeth Taylor, Rock Hudson, Cary Grant, Lana Turner, Frank Sinatra, Orson Wells en Errol Flynn. Op de galerij bij de ingang herinneren veel foto's uit die tijd. Portretten van John Wayne als cowboy, en een breed lachende Weissmüller die, omringd door een aantal schaars geklede vrouwelijke fans, een groot stuk koelijs in het zwembad gooit. Na enkele jaren verkochten Weissmüller en Wayne het hotel weer. Terwijl John Wayne de ene na de andere succesvolle cowboyfilm maakte, was de carrière van Weissmüller in het slop geraakt. De film 'Tarzan and the mernaids' was zijn laatste film als Tarzan. Weissmüller probeerde wanhopig om zijn filmcarrière in de VS een vervolg te geven. De voormalige Olympisch zwemkampioen - drie gouden plakken op de Spelen in Parijs in 1924 en twee in Amsterdam in 1928 - had als Tarzan een dermate grote loonsverhoging geëist dat hij zichzelf uit de markt had geprijsd. Weissmüller maakte nog een aantal films als Jungle Jim, maar toen ook die films stopten kreeg Weissmüller het financieel steeds moeilijker, niet in de laatste plaats omdat hij nogal wat alimentatie kwijt was aan vier eerdere echtgenotes. Langzamerhand raakte Weissmüller vergeten in Hollywood en moest hij zijn geld bij elkaar scharrelen met Tarzan onwaardige beroepen, zoals die van begroeter bij een groot casino in Las Vegas. Ook met de gezondheid van Weissmüller ging het bergafwaarts. Een gebroken heup en een aantal attaques maakten een lichamelijk wrak van hem. De laatste jaren van zijn leven bracht Weissmüller samen met zijn vijfde vrouw door in Acapulco, waar hij in 1984 overleed. Op zijn begrafenis klonk - via een bandje - nog eenmaal zijn befaamde 'jungle yell'. Peter Conradi
geplaatst op: 27-11-2006 12:03:40u. | e-mail