Zoeken

De Zwitser autocoureur Clay Regazzoni (67) is vrijdag om het leven gekomen bij een frontale aanrijding met een vrachtwagen op de Italiaanse snelweg. In 1974 was hij vice-wereldkampioen Formule 1.

In dat jaar reed hij samen met Niki Lauda voor de Italiaanse renstal Ferrari. Regazzoni zette een constant seizoen neer, en behaalde een overwinning op Nürburgring. Voor aanvang van de laatste Grand Prix op Watkins Glen (VS) stond hij nog gelijk met Emerson Fittipaldi (McLaren), terwijl ook Jody Scheckter (Tyrrell) nog een kans had op de titel. Maar al na een paar ronden werd duidelijk dat Regazzoni de titel kon vergeten: zijn Ferrari liep voor geen meter, ondanks verwoede pogingen dit te corrigeren tijdens pitstops. De Zwitser moest genoegen nemen met een 11e plek, terwijl de Braziliaan Fittipaldi met zijn 4e plek de titel veiligstelde.

De in het Italiaanstalige Lugano geboren Zwitser begon in de jaren zestig met autosport. Hiervoor moest hij uitwijken naar Italië, want in Zwitserland is het racen op circuits verboden sinds de ramp bij de 24-uursrace van Le Mans in 1955. Zonder al te veel succes reed Clay Regazzoni enige jaren rond in de Formule 2 en 3, om in 1970 op 30-jarige leeftijd eindelijk door te breken.

In dat jaar behaalde hij het Formule-2-kampioenschap door 4 van de 8 races te winnen, en dat succes bracht hem eveneens onder de aandacht van de Formule-1-teams. Ferrari begon het seizoen met alleen de Belgische rijder Jacky Ickx onder contract, maar besloot na een paar races toch een tweede wagen in te zetten, en gaf Clay Regazzoni een kans zich te bewijzen.

In de duinen van Zandvoort finishte de Zwitser zijn eerste race verdienstelijk als vierde, maar de wedstrijd stond vooral in het teken van het dodelijk ongeluk van de Britse rijder Piers Courage. Regazzoni kreeg wel een vast contract en al in zijn 5e Grand Prix slaagde hij erin zijn eerste overwinning te boeken, opnieuw in race met een dodelijk ongeluk. Na een ongeluk in de kwalificatie overleed klassementsleider Jochen Rindt op weg naar het ziekenhuis aan zijn verwondingen. Omdat geen van de rijders in staat bleek de Oostenrijker in te halen, kreeg Rindt aan het eind van het seizoen posthuum de wereldtitel toegekend. Regazzoni eindigde op een verdienstelijke 3e plaats in de eindstand, achter zijn stalgenoot Ickx.

De volgende twee seizoenen kon Ferrari weinig potten breken en eind 1972 verkaste Regazzoni voor een jaar naar BRM, om daarna (samen met mede-BRM''er Lauda) terug te keren naar Ferrari. In de periode 1974-1976 behaalde het duo Lauda-Regazzoni voor Ferrari 2 constructeurstitels, en met Lauda in 1975 de wereldtitel. Regazzoni won in elk van de drie seizoenen één race, maar stond na 1974 in de schaduw van zijn teamgenoot.

Regazzoni vertelt over het seizoen waarin hij bijna wereldkampioen werd (Duitstalig)

Na het seizoen ''76 werd Regazzoni aan de kant gezet ten faveure van de Argentijn Carlos Reutemann, en daaropvolgende jaren reed hij bij de middelmatige-teams Ensign en Shadow. In 1979 kende zijn carrière nog een laatste opleving bij Williams. Na de Britse Grand Prix mocht Regazzoni zelfs voor de vijfde maal met de champagne spuiten, nadat hij zijn vijfde - en zijn teams eerste - overwinning had behaald.

Maar ook Williams zette Regazzoni aan de kant (opnieuw ten gunste van Reutemann), zodat Regazzoni terug moest keren naar Ensign. Na slechts een paar races werd Regazzoni gedwongen afscheid nemen van de Formule 1. Tijdens de Grote Prijs van de Verenigde Staten (West) vloog Regazzoni met niet-functionerende remmen en hoge snelheid bovenop de lege auto van de al eerder uitgevallen Ricardo Zunino. Regazzoni''s onderlichaam raakte verlamd.

Beelden van het ongeluk dat Regazzoni deels verlamde

Ondanks zijn zware handicap slaagde de Zwitser er in terug te keren in de autosport. Met aangepaste, handbestuurde auto''s reed hij onder andere in sportwagenraces en de Parijs-Dakar-Rally.

Auto- en motorsport · Overig

permalink | plaats reactie |