Zoeken

Drie van de beste voetballers die Nederland heeft gekend speelden zo''n vijftien jaar geleden bij AC Milan: Ruud Gullit, Frank Rijkaard en Marco van Basten. Volgens Wout Visser mogen we dit stel het Gouden Binnentrio noemen. Een terugblik op een Italiaans avontuur.

Frank Rijkaard maakte onderdeel uit het Gouden Binnentrio van AC Milan, maar daaraan vooraf ging nog een avontuur bij Sporting Lissabon in Portugal. Samen met geldschieter Jorge Concalves staat hij hier in 1988 op Schiphol. Foto''s Nationaal Archief
Door Wout Visser

De Nederlandse voetbalgeschiedenis kent het Gouden Binnentrio: Abe Lenstra - Faas Wilkes- Kees Rijvers. Hoewel deze groten van 1946 tot 1957 slechts tien keer samen in Oranje hebben gespeeld, leeft hun eretitel voort. Daarna doemde er een tweede Nederlands trio op, dat rond 1990 furore maakte bij het grote AC Milan: Ruud Gullit, Frank Rijkaard en Marco van Basten.

Het was het AC Milan van Berlusconi, de mediamagnaat die later dictator van Italië probeerde te worden - als voetbalvoorzitter deed hij het aanmerkelijk beter. Zo stelde hij Arrigo Sacchi aan, een trainer die het voetbal op een ongewoon koele manier benaderde. Wat in die tijd nieuw was. Als een ingenieur sleutelde Sacchi klinisch en emotieloos zijn hechte elftal in elkaar, waar dit Nederlandse drietal het hart van vormde - samen met libero Franco Baresi. AC Milan won in 1989 de Champions League, door in de finale Steaua Boekarest met 4-0 te verslaan. Twee doelpunten van Gullit, en twee van Van Basten: een stuk Holland-promotie van de eerste orde.

AC Milan verplettert Real Madrid met 5-0 met enkele weergaloze doelpunten

Ook in de voorafgaande halve finale deed AC Milan van zich spreken. Nadat Leo Beenhakkers Real Madrid in Spanje op 1-1 was gehouden, nam Sacchi''s Hollands-Italiaanse brigade in de thuiswedstrijd iedere twijfel weg: 5-0 winst.

AC Milans spel in die wedstrijd was indrukwekkend. Er stond een team dat de kwaliteiten van haar spelers volledig uitbaatte, geheel volgens Sacchi''s Meccano-aanpak. De Nederlandse driehoek deed het uitstekend: Gullit, Rijkaard en Van Basten scoorden ieder één keer. Het toch niet kinderachtige Real Madrid nam zijn nederlaag gelaten op: hier was geen kruid tegen gewassen.

Toch ontbrak er iets aan deze galavoorstelling: de emotie, die voortvloeit uit het onverwachte. Berlusconi had zijn paradepaardje helemaal toegedekt met een gladde PR-deken. Sacchi liet het elftal chirurgisch voetballen, onder uitsluiting van zoveel mogelijk risico. Het was een verschil van dag en nacht met de tijd van Lenstra, Wilkes en Rijvers. Toen was het voetbal minder volmaakt, maar wel veel spannender. In die tijd leverde een wedstrijd meer gespreksstof op, ook al omdat de spelers naar de pers toe niet zo geprogrammeerd waren.

Het AC Milan van 1989 was een elftal zonder schaduw, een schoolvoorbeeld van voetbal is gelijk aan business. Een klinisch gebeuren, waarbij interviews alleen nog maar plichtmatig werden afgenomen. Iedereen wist immers, dat de spelers alleen maar datgene zeiden wat ze van Berlusconi mochten zeggen.