Het grote juichen. De geschiedenis van het triomfvertoon in het voetbal

Vrijdag 19 januari is het dan zover: Het grote juichen. De geschiedenis van het triomfvertoon in het voetbal van Henk-Jan Grotenhuis en Tim Duyff zal in Haarlem in een boekhandel worden gepresenteerd. Sportgeschiedenis geeft alvast een voorproefje. Hieronder een korte, inleidende omschrijving van het boek en een stukje uit hoofdstuk 1.

November 2005: na afloop van FC Thun-Ajax, een duel in de Champions League, kregen de jonge Ajacieden Pienaar, Boukhari en De Jong heel voetbalminnend Nederland over zich heen. De manier waarop zij de winnende goals van Ajax vierden - op de knieën en met jolige armgebaren - schoot velen in het verkeerde keelgat. Het werd de drie spelers publiekelijk aangerekend dat ze zo''n puberale triomf vertoonden tegen (ook dat nog) zo''n povere tegenstander. Kortom: het was een markante gebeurtenis in het zich steeds krachtiger ontwikkelende debat over het juichen.

Waar het theater zich vroeger ook daadwerkelijk in een theater afspeelde, is het voetbalstadion tegenwoordig eveneens een uitstekend decor voor een persoonlijk toneelstukje. De juichende voetballer doet er namelijk alles aan om de aandacht te trekken. Het juichen in het voetbal is als zelfstandig fenomeen gaan bestaan, en dat mobiliseerde ook de tegenkrachten. Er zijn nu zelfs clubs die spelers opdragen hoe te juichen. Of liever: hoe in ieder geval niet - het triomfvertoon wordt de maat genomen.

 Het grote juichen inventariseert en onderzoekt de vele vormen van juichgedrag en toont de historische ontwikkeling sinds de Tweede Wereldoorlog. Aan de hand van vele, vaak komische voorbeelden en schitterende en uitbundige illustraties laten de auteurs zien dat maatschappelijke ontwikkelingen invloed hebben op de manier waarop voetballers juichen. In de manier waarop voetballers juichen, weerspiegelt zich de tijdgeest.

Ook culturele verschillen komen ruimschoots aan bod. De Ik-gerichtheid van de jubelende doelpuntenmaker zal de komende jaren kritisch worden beschouwd, verwachten de auteurs.

Uit hoofdstuk 1: Ik! Het gemoed. In het deel over ''agressief juichen''

Actie is reactie

SBS6-presentator Edward van Cuilenborg heeft ervan gesmuld, van de zojuist beëindigde WK-kwalificatiewedstrijd Nederland-Andorra. Nederland heeft met 4-0 gewonnen, kan kwalificatie nauwelijks meer mislopen, en vooral: Edward heeft veel emotie gezien.

Het irritante afbraakvoetbal van Andorra leidt die avond van 7 september 2005 tot onbeheerste reacties van enkele Nederlandse spelers. Philip Cocu moet er met rood uit. Ruud van Nistelrooij is het middelpunt van onappetijtelijke taferelen, met als tegenspeler slechterik Antonio Lima, de ietwat logge centrumverdediger van Andorra.

Deze Lima speelt de hele wedstrijd vooral vanuit zijn beperkingen: duwend, trekkend en schoppend haalt hij Van Nistelrooij het bloed onder de nagels vandaan. De Nederlandse spits maakt veel misbaar bij de scheidsrechter, maar lijkt daarmee de driften van Lima alleen maar meer te motiveren. In de tweede helft is er gerechtigheid als Van Nistelrooij een terechte penalty krijgt. Hij neemt ''m zelf. Hij mist. Lima straalt. Zo snel zijn benen hem dragen kunnen, en met een bijna hysterische lach op zijn gezicht, komt hij zijn leedvermaak met Van Nistelrooij delen. De Hongaarse scheidsrechter Hanacsek doet alsof zijn neus bloedt.

Zes minuten later zijn de rollen omgedraaid. Van Nistelrooij scoort met een intikker de 4-0. Zijn gebruikelijke vreugdereactie - rennen naar de tribunes om zijn goal met de supporters te vieren - moet wijken voor een groter belang: onrecht hem aangedaan dient gewroken te worden. Van Nistelrooij, op instinct reeds onderweg naar de blije tribunes, bedenkt zich. Hij buigt terug naar de zestienmeterlijn, waar Lima zich ophoudt. Daar posteert hij zichzelf als wegversperring voor zijn kwelgeest, en heft tergend langzaam zijn armen. Scheidsrechter Hanacsek ontwaakt en trekt een gele kaart voor ''provocatief juichen''.

Het juichgedrag van Van Nistelrooij wordt na afloop door de studioanalytici Louis van Gaal en Hans van Breukelen afgekeurd, al kan de laatste er nog wel enig begrip voor opbrengen. Dat geldt niet voor Van Gaal. ''Dom en onprofessioneel'', luidt diens oordeel.

De volgende avond is op Talpa het debuut te zien van het programma Linda en Beau op zondag. Presentatoren Beau van Erven Dorens en Linda de Mol komen op het juichincident terug en vragen zich af hoe wij, de kijkers, het volk, de reactie van Van Nistelrooij waarderen. Maurice de Hond heeft het antwoord: maar liefst 43 % van de Nederlanders vindt het jennende juichgedrag van Ruud van Nistelrooij terecht.

Sportboeken

permalink | plaats reactie |

Reacties