Zoeken

Maandag stond er op dit weblog al een voorpublicatie uit Het grote juichen. De geschiedenis van het triomfvertoon in het voetbal van Henk-Jan Grotenhuis en Tim Duyff. Vrijdag volgt nog een derde posting en dan is het afgelopen met voorpubliceren, want vanaf zaterdag ligt het boek in de winkel.

Uit hoofdstuk 1: Ik! Het gemoed. In het deel over ''agressief juichen''

Het nieuwe juichen van Liesdek

Nog voor de grote innovaties in het juichen, was daar Marcel Liesdek. We tekenen eind 1989. Liesdek gaf het agressief juichen een vernieuwingsimpuls. Althans, dat probeerde hij. De getalenteerde maar soms wat robuuste middenvelder Liesdek was na zijn periode (1984-1987) bij Haarlem beland bij het Limburgse Fortuna Sittard. Op 17 december 1989 speelde Fortuna uit tegen Volendam. Vlak voor tijd maakte Fortuna een 1-2 achterstand ongedaan en kwam langszij: 2-2 door John Clayton.

Mogelijk had zich eerder iets afgespeeld tussen Liesdek en de harde maar faire Volendam-verdediger Eric Steltenpool - wie zal het zeggen? Zeker is dat Liesdek gebruik maakte van de verwarring die de late gelijkmaker in het strafschopgebied veroorzaakte. Terwijl de Fortunezen de achtervolging op de wegsprintende doelpuntenmaker inzetten, sloeg Liesdek met een rechtse directe Steltenpool tegen de vlakte. Niemand die er iets van zag. Niemand, behalve de camera. Steltenpool zei later: ''Die klap van Liesdek, ja dat is puur toeval dat ik die kreeg. Ik heb vier keer tegen ''m gespeeld, maar heb nog nooit een woordenwisseling met ''m gehad. […] Het zal een stukje plotselinge agressie geweest zijn, ik weet het niet. Nee, ik heb daar geen begrip voor. Ik ga zelf keihard de duels in, maar heb nog nooit iemand een doodschop gegeven.''

Studio Sport herhaalde de beelden diverse keren. Te zien was dat Liesdek een slaande beweging maakte naar Steltenpool. Daarmee geconfronteerd, kwam Liesdek met zijn trouvaille. Hij zou niet hebben geslagen, hij zou slechts hebben gejuicht en daarbij ongelukkigerwijs een tegenstander hebben geraakt.

De publieke opinie leek Liesdek met deze uitleg niet voor zich te hebben gewonnen, getuige deze grap die VI optekende: ''Ik heb last van lawaaierige buren. Kunt u aan Marcel Liesdek vragen of hij hier even wil komen juichen?"

In zijn column in VI wendde journalist Kees Jansma zich in een open brief tot Liesdek. Ironisch schreef hij: ''Hoe bestond het dat ik jouw vreugdeuitbarsting na een late gelijkmaker niet juist heb kunnen beoordelen? Daar waar scheidsrechter Blom direct begreep dat je gewoon juichend als een jonge hond door het strafschopgebied spurtte, daar dacht mijn verziekte geest aan ordinair geweld.'' De KNVB toonde zich evenmin onder de indruk van Liesdeks verdediging, en legde hem zes wedstrijden schorsing op. Een schorsing die ook in hoger beroep overeind bleef. En een schorsing die niet gebaseerd was op een scheidsrechterlijke sanctie, maar op televisiebeelden. Het was een van de eerste keren dat dat gebeurde. Er ontspon zich dan ook een levendig debat over de vraag of het wenselijk was televisiebeelden voor dit doel te gebruiken. Liesdek was begrijpelijkerwijs niet blij met de schorsing. Hij begreep dat de beelden tegen hem spraken, maar volgens hem klopte er ''geen kloten'' van. ''Het gebeuren is maar van één kant gefilmd, hoe kun je daar nou conclusies uit trekken?''

Hoe innovatief ook, Liesdeks nieuwe manier van juichen kon niet op officiële erkenning rekenen.

Overig

permalink | plaats reactie |