Zoeken

Het organisatiecomité van de klassieke stedenontmoeting Amsterdam - Rotterdam organiseert op woensdag 24 januari om 11 uur bij de boksvereniging Albert Cuyp een persconferentie. Dat de persconferentie daar wordt gehouden, is een bewuste keuze. Bij de Albert Cuyp is de traditie van ver voor de oorlog eigenlijk begonnen, toen jaarlijks tegen de Rotterdamse school Crooswijk werd gebokst.

Op initiatief van districtsvoorzitter Jan Lenten werd twee weken geleden de eerste stedenwedstrijd op zondag 14 januari in Rotterdam sportief en qua bezoekersaantal een groot succes, al was Rotterdam vanzelfsprekend minder blij met de nederlaag van 8-16. Op de persconferentie voor de return op zaterdag 27 januari in het Zonnehuis zal melding worden gemaakt van de laatste wijzigingen in beide ploegen en tevens zal worden getracht meerdere boksers aanwezig te laten zijn om commentaar op de nieuwe ontwikkelingen bij de boksbond te geven.

Vorige week zondag stapte Jan van Mersbergen op de locomotief naar Rotterdam en maakte onderstaande aantekeningen in verband met de klassieke stedenontmoeting Amsterdam-Rotterdam.

Rotterdam vs Amsterdam

Door Jan van Mersbergen

Een uitwedstrijd in Rotterdam, dat is apart. Zeker voor Amsterdammers. Nu ben ik zelf geen Amsterdammer. Ook al woon ik al bijna mijn halve leven in de hoofdstad, mezelf Amsterdammer noemen doe ik zelden. Amsterdammers, dat zijn mensen uit de grote stad. Wanneer een Amsterdammer in Diemen komt zegt hij: ''Hier wonen de boeren.'' En dat zegt hij ook als hij Hoogezand Sappemeer, Klazienaveen, Arnemuiden, Uden, of Simpelveld binnenrijdt. Dat zegt een Amsterdammer overal, behalve wanneer hij in Rotterdam komt. Want Rotterdam, dat is toch een echte stad. Sorry, Haagse Ruud, maar eigenlijk zijn er in Nederland twee steden: Amsterdam en Rotterdam. En dat is nou juist wat een sportontmoeting tussen deze twee steden zo bijzonder maakt. Het idee om de oude traditie van een bokswedstrijd tussen deze twee echte steden weer op te pakken was daarom eenvoudig, geniaal en prikkelend tegelijk.

Zoals gezegd, de eerste ontmoeting was afgelopen zondag, in Rotterdam. De boksers waren al vroeg vertrokken, ik ben ze per trein achterna gereisd, en iedere keer als ik in een trein zit die Amsterdam uitrijdt, dan begrijp ik opeens geboren Amsterdammers wel als ze het over boeren hebben. De trein rijdt namelijk een vreselijk leegte in: weilanden, bollenvelden, hoge luchten boven plat land en een paar sloten. En wanneer ik in zo''n trein zit dan voel ik me weldegelijk Amsterdammer. Tot de trein in Rotterdam aankomt, in een station dat niet veel kleiner is dan Amsterdam Centraal. Daar staan hoge glazen torens, grote bakstenen gebouwen. Daar zijn drukke wegen, er rijdt een metro, trams en bussen. En door dat decor schuift een publiek dat evenveel kleurrijke en opmerkelijke mensen bevat als in Amsterdam. Dit zijn geen boeren. Eigenlijk verschilt deze stad niet zo veel met Amsterdam, en dat is voor een Amsterdammer moeilijk te behappen.

De boksontmoeting zou plaatsvinden in een sportcomplex in Crooswijk. Die naam boezemt iedereen die iets met boksen heeft ontzag in: geboortegrond van Bep van Klaveren. The Dutch Windmill. Olympisch Kampioen in 1928, op de Spelen van ... juist: Amsterdam. Die wist zijn uitwedstrijd te winnen! Als er een wijk in Rotterdam is die zich uitermate goed leent voor een boksmiddag dan is het Crooswijk.

Ik nam de tram. Dat ging allemaal soepel, net als in Amsterdam eigenlijk. Hij stopte vlakbij de sporthal, op een kade en pas daar kwam er iets terug van het superieure gevoel dat een Amsterdammer buiten Amsterdam kan hebben. Het water waar ik langsliep heette de Rotte. Jawel, de rivier waar ooit een dam in gelegd is en waar deze stad zijn naam aan ontleent. En dit riviertje is niet veel breder dan de Kostverlorenvaart, de Boerenwetering of de Admiralengracht. Ik dacht terug aan de fietsrit naar Amsterdam Centraal, waarbij ik over een van de bruggen van de Amstel reed en naar onze rivier keek die majestueus in het zondagse zonlicht lag te blinken. Ik keek nog een keer naar het troebele water van de Rotte en betrad vol vertrouwen sportcomplex Schuttersveld.

Gezellige drukte daarbinnen. Oude bekenden uit zowel Amsterdam als Rotterdam die elkaar de hand schudden. Jongeren die zich gedragen als jongeren. Kopjes koffie, bakjes friet. En een mooie ruime sporthal die na het afbranden van The Palace - de lokatie waar de wedstrijd eerst zou plaatsvinden - heel snel gevonden werd. Met dank aan de sponsoren. Alles was prima verzorgd. De opkomst van de beide ploegen was indrukwekkend. Eerst Amsterdam. Nasser van de Albert Cuyp leidde de Amsterdamse ploeg en hield de drie Andreaskruizen op de vlag van het rood en zwart trots in de hoogte. Toen kwam Rotterdam met een vlag die groen en wit was, en zeker drie keer zo groot als de vlag van Nasser.

Toen werd er gebokst. Het feit dat Ali van de Albert Cuyp vanwege een blessure niet kon boksen maakte de wedstrijden er niet minder aantrekkelijk op. Er werd goed gevochten, in partijen met gelijkwaardige tegenstanders. Ik kan het hier niet nalaten het motto van Rotterdam aan te halen: ''Geen woorden maar daden.'' Ik had een zwijgzaam Rotterdams publiek verwacht en Rotterdamse boksers die eens even flink wat daadkracht in de ring zouden leggen. Het motto bleek achterhaald: Hoe minder de Rotterdamse boksers presteerden, hoe harder men ging roepen. Hoogtepunt was echter een uitspraak van de scheidsrechter. Toen deze reus in het wit met strikje ''Stop!'' riep en een van de boksers hem niet hoorde en verder bokste, tikte de scheidsrechter hem rustig aan en vroeg: ''Moet je de batterij van je gehoorapparaat even opladen?''

Amsterdam bracht het er dus goed vanaf. Onze jongens namen een 2-0 voorsprong, Rotterdam maakte er 2-2 van, mede dankzij een soepele overwinning van Rotterdammer Stephan Danyo, die op Pedro indruk maakte. Daarna nam Amsterdam weer een marge van twee: 4-2. De partij van Olivier Bangi, die inmiddels voor Rotterdam uitkomt, telde niet mee voor de punten, anders was de stand 5-2 geweest.

Dat waren de partijen voor de pauze en de andere partijen heb ik niet kunnen zien omdat mijn zoontje in Amsterdam op me zat te wachten en ik dus tegen half zes de tramhalte bij de Rotte weer op moest zoeken. Op moment van schrijven weet ik dus de einduitslag niet en eigenlijk zijn die nummertjes niet zo belangrijk. Dat lees ik wel in de krant. Het gaat erom dat de sfeer uitstekend was, dat het er druk was, dat er mooie sport te zien was, en dat er geen vijfhonderd politiemensen nodig waren om een ontmoeting tussen Amsterdam en Rotterdam in goede banen te leiden. Natuurlijk is er rivaliteit. Het publiek was in meerderheid Rotterdams en er werd over en weer wat geroepen, maar over het algemeen waren dat speldenprikjes, grapjes waar door beide partijen om te lachen valt, omdat er in beginsel respect is en omdat er mensen bij staan die al een eeuwigheid in de bokssport meelopen en nog altijd deze wedstrijden dragen: de officials, scheidsrechters, oud-boksers die nu hun zonen de ring in zien gaan, trainers... En omdat de jonge mensen dat respect overnemen. Die hele rivaliteit is een aanleiding om een mooie sportmiddag te organiseren en om wat aandacht van radio en televisie te krijgen.

Zo kan het dus ook!

Dit stuk staat ook op: http://www.albertcuyp.net/ en op het weblog van Pedro van Raamsdonk.

Overig

permalink | plaats reactie |