Snooker: 'Slow down white, slow down!'

Door Jan van Mersbergen

De zomergastenvraag voor de sportliefhebber: met welke fragmenten zou je jouw favoriete televisieavond vullen?

Een van mijn favoriete fragmenten betreft snooker. Gisteravond won Ronnie O''Sullivan de finale van de Masters. Hij versloeg de 19 jarige Chinees Ding Junhui, een jongen die de komende jaren nog heel wat toernooien zal winnen. De opvallendste gebeurtenis van de week was de maximum break die Ding in zijn eerste ronde partij tegen Andy Hamilton maakte. Ik zag de beelden en moest direct terugdenken aan de tijd toen ik snooker ontdekte en aan een maximum break met meer spektakel.

Midden jaren negentig werd snooker langzaamaan populair in Nederland. De verslagen van het WK in Sheffield waren via de BBC te volgen. Urenlang keek ik naar het ogenschijnlijk statische beeld van het groene laken met de vele gekleurde ballen en de ingewikkelde puntentelling. Ik had toen net mijn vriendin leren kennen en nog altijd begrijpt ze niet dat ik naar snooker kijk en al helemaal niet dat ik ons zoontje van bijna vier de puntentelling probeer uit te leggen, iets wat ik bij haar tien jaar geleden ook probeerde.

Vele uren televisiekijken dus, in die tijd. Wedstrijden duurden lang. Stephen Henry won vrijwel alle toernooien. Steve Davis was een welbespraakte en degelijke speler. Jimmy White was ieders favoriet, de man van het volk die volgens de verhalen amper kon lezen en schrijven en die meestal tweede werd. Er kwam een Aziaat opzetten met een voornaam die verraadde dat ook hij iets met Engeland heeft: James Wattana. Kortom het spel was, zoals mijn vriendin toen al inzag, vreselijk saai. Maar ik keek dan ook voor de rust.

Tot midden jaren negentig een jongen doorbrak met de naam van een rockster, met flair en bovendien uit de onderste lagen van de samenleving, met een vader en een moeder die in de bak hadden gezeten en die zelf last had van depressies, soms onhandelbaar was en zijn drugprobleem de baas moest worden: Ronnie O''Sullivan. Toch was het vooral zijn spel dat het meeste opzien baarde. In vergelijking met alle andere snookeraars speelde O''Sullivan snel, intuïtief en gedurfd, hij speelt zowel rechts- als linkshandig, en hij was de speler die mij op een rustige avond in 1997 liet zien dat snooker niet alleen rustgevend is, maar samen met skischansspringen, degradatievoetbal en boksen een van de mooiste en opwindenste kijksporten is. Die avond maakte O''Sullivan de snelste maximumbreak ooit, in vijf minuten en twintig seconden.

Het beschrijven van een one-four-seven is moeilijk en als er beelden zijn overbodig:

Ik ben er nog maar eens goed voor gaan zitten. Het tempo van Ronnie the Rocket is weergaloos. Het hypnotiserende tellen van de scheidsrechter met daarbij het commentaar van Dennis Taylor en John Vergo, de man die sprak zonder mijn mond te bewegen. ''It''s amazing'', zegt Taylor op een gegeven moment. Hij had zelf nooit een maximum gemaakt en werd zelf een beetje trillerig. Later zegt hij: ''I don''t believe this.'' En de beste uitspraak: ''Slow down white, slow down!''

Het commentaar wordt steeds spannender, het publiek is op van de zenuwen en iedereen die de tafel van O''Sullivan kon zien (in de eerste rondes van het WK wordt er op twee tafels gespeeld, gescheiden door een lullig doek) wenste dat de laatste ballen in de pockets zouden rollen. Na afloop steekt O''Sullivan zijn vinger op en gooit hij zijn krijtje weg en vraagt een nieuwe. Tegenstander Price (met enorme Dennis Taylor-achtige bril) feliciteert hem, evenals de scheidsrechter en de spelers die op de andere tafel met hun partij bezig waren.

Ik heb de beelden al heel vaak gezien en iedere keer ga ik weer terug naar mijn studentenkamertje waar ik op een oude zwart-wit televisie, waarbij de bruine bal erg veel op de rode ballen leek, het rustige snooker ontdekte en Ronnie O''Sullivan liet zien dat zelfs het moeilijkste spel kinderspel kan lijken, wanneer het door een van de beste spelers gespeeld wordt, en dat alleen het commentaar, het ademloze publiek, de ontlading na afloop en de saamhorigheid van werkelijk iedereen in de zaal, en van miljoenen televisiekijkers, bewijzen dat deze prestatie uitzonderlijk is en dat snooker wel degelijk voor spektakel kan zorgen.

Sport in beeld

permalink | plaats reactie |

Reacties