Van Six Nations naar een rugbyspeler in de wc van Paradiso

Het internationale rugbytoernooi Six Nations is in volle gang en dat doet mij terugverlangen naar het Mekka van het Rugby: Nieuw-Zeeland. Ik was daar vijf jaar geleden en ga hier nu geen verhalen afsteken over hoe mooi dat land is en hoe lekker het klimaat daar is, daar kunnen de meeste mensen zich wel iets bij voorstellen. En dit verhaal gaat eigenlijk ook niet over rugby. Het gaat over een bijzondere ontmoeting met een rugbyspeler in de wc van Paradiso.

Door Jan van Mersbergen

Het internationale rugbytoernooi Six Nations is in volle gang en dat doet mij terugverlangen naar het Mekka van het Rugby: Nieuw-Zeeland. Ik was daar vijf jaar geleden en ga hier nu geen verhalen afsteken over hoe mooi dat land is en hoe lekker het klimaat daar is, daar kunnen de meeste mensen zich wel iets bij voorstellen. En dit verhaal gaat eigenlijk ook niet over rugby. Het gaat over een bijzondere ontmoeting met een rugbyspeler in de wc van Paradiso.

In Nieuw-Zeeland wordt overal rugby gespeeld: op sportveldjes, op het strand, in het park. Overal. Voornamelijk zijn het Maori''s die spelen. In hun vrije tijd houden ze het bij touchrugby. Dat wil zeggen: zonder scrum, zelfs zonder tackles. Eigenlijk een soort tikkertje. Op het strandje vlakbij ons logeeradres in Brownsbay, op de Northshore in Auckland, keek ik er vaak naar, naar de grote atleten, sterk en snel tegelijk. Naar de techniek waarmee ze de ovale bal gooien, trappen en vangen. Naar de schijnbewegingen met het lichaam of met de armen. Good stuff.

Maar toen ik die winter weer terug in Nederland was besefte ik dat ik geen enkele keer een gesprek had gehad met de Nieuw-Zeelandse rugbyspelers van het strand in Brownsbay.

Nu zijn deze Maori''s indrukwekkend om te zien: groot, sterk, donker, met tatoeages, met dreadlocks, en bovendien zijn het minder gezellige kletsers dan de kiwi''s met Europese roots. Emigranten, waar ook vandaan, praten graag met vakantiegangers uit Europa. Maori''s daarentegen kijken naar je, in de bus, of op straat, en slechts als het uiterst noodzakelijk is volgt er een kort gesprek. Misschien dat in die zes weken drie keer een Maori me gedag geknikt heeft, zonder een woord te zeggen. In het bijzijn van Maori''s heb je constant het gevoel alsof jij de eerste Europeaan bent die een voet op Nieuw-Zeelandse bodem zet, en zij wachten op het moment dat ze je terug de zee in kunnen schoppen.

Het eerste echte gesprek dat ik met een Maori had, nog een heuse rugbyspeler ook, was tijdens een concert van The Datsuns, in de bovenzaal van Paradiso, 2 september 2002. Voor u verder leest, hier vindt u een geluidsregistratie van dat concert. Verder lezen met geluid, a.u.b.

Twee keer 26 uur heb ik in een vliegtuig gezeten zonder met de Maori rugbyers te praten, maar in Paradiso, hemelsbreed zo''n vijfhonderd meter van ons huis, ontstond het gesprek vanzelf. Mede door The Datsuns. Inmiddels hebben ze op alle grote festivals gespeeld, in september 2002 waren The Datsuns een onbekend rockbandje en als ze niet uit Nieuw- Zeeland zouden komen was ik er waarschijnlijk nooit naartoe gegaan. Dus ik in het AllBlacks-shirt dat ik van mijn zwager in Auckland had gekregen naar Paradiso, voor een avondje keiharde rock.

Halverwege het concert daalde ik de trappen af naar de wc, en toen ik net voor de pisbak stond kwam er een stevige donkere kerel naast me staan die mijn shirt herkende. Hij glimlachte, trok aan mijn mouw en zei: ''Nice shirt.''

Zijn Maori-uiterlijk was onmiskenbaar: breed, zwaar, kabels van armen, een dikke nek waar een massieve kop opgeschroefd was. Dezelfde dreadlocks als zijn maten in Auckland. Al pissend raakten we aan de praat. Hij vertelde me dat hij ook in Paradiso was om een Nieuw- Zeelands bandje te zien. Hij hield niet eens van rock, hij hield van reggae. Toen we weer naar boven liepen vertelde hij dat hij bij Castricum rugbyde, bij ingewijden bekend als CasRC, een van de grootste rugbyclubs van Nederland, die diverse malen landskampioen is geweest. Vanzelfsprekend speelde hij in het eerste team. We zochten een plekje aan de bar en keken naar de muzikanten. Ik vertelde hem dat ik familie in Auckland had, zei hij: ''Aha, me too''.

Ik bestelde twee pints en zei dat ik afgelopen winter op bezoek was geweest, bij de familie. We proostten, hij nam een grote slok bier en staarde naar zijn glas.

''Do you miss New Zealand?'' vroeg ik hem.

Het was september, de dagen werden weer korter, de luchten grijs, kou en regen dienden zich weer aan.

''Na Zillan,'' zei hij, want zo spreken ze de naam van hun land uit. ''I surely miss Na Zillan.''

Terwijl op het podium The Datsuns onverstoorbaar verder beukten, dacht deze sympathieke Maori terug aan zijn Nieuw Zeeland en hij haalde zijn neus op, wreef met de mouw van zijn blouse langs zijn ogen, nam weer een slok bier en vermande zich. Maar goed ook, anders had ik bij mijn eerste gesprek meteen een Maori aan het huilen.

Rugby

permalink | plaats reactie |

Reacties