Zoeken

Op de steenkoude donderdagavond van 27 januari 2005 werd ik gebeld. ''We gaan niet naar de kroeg,'' zei mijn vriend en naamgenoot Jan. ''We moeten naar het Rembrandtplein.'' Nu is het Rembrandtplein zo''n beetje de laatste plek van de stad waar je hem op een uitgaansavond zou kunnen treffen, maar ik had geen tijd te vragen waarom we daarheen moesten. Hij zei: ''Kom nou maar gewoon. Ik sta midden op dat plein.''

Hij was niet de enige. Zijn broer Rik was er en verder een paar honderd mensen, voornamelijk mannen, waren verzameld op het plein. Wat bleek? Voor Schiller stond een Formule 1 bolide. Van Minardi. En die avond zou Christijan Albers een rondje over het plein rijden. Hij zou dat jaar zijn debuut maken in de Formule 1 en dit was de promotiestunt van zijn team.

Ik had nog nooit een Formule 1 auto van dichtbij gezien. Wat zijn die wagentjes klein. De zwarte wagen stond op een verhoging, zonder wielen, zonder stuur. Om de auto heen liepen een paar monteurs. Achter de auto stond een vrachtwagen met materiaal en verderop de trailer van Minardi waar Albers, zo dacht ik, aan de koffie zat. Het zag er allemaal heel gemoedelijk uit, ondanks de kou.

Het was lang wachten, rokend en bibberend, maar uiteindelijk zaten de wielen aan de auto en kroop Albers erin. Wij stonden toen al in de Reguliersbreestraat, daar zou de auto heenrijden, naar de ingang van de voormalige Cineac bioscoop. Daar zaten de sponsoren te wachten. Inmiddels waren er bijna duizend mensen aanwezig. Vaders met kinderen, oude mannen, toeristen, politieagenten... iedereen keek de straat uit, wachtend tot er iets zou gaan gebeuren.

Toen klonk het geluid van een motor die werd gestart. ''Het gaat beginnen,'' zei een man. Waarop een andere man, een kenner zo te zien, gehuld in een bruine leren jas, kalm lachte, naar de politiemotor wees die verderop gestart werd en zei: ''Wacht maar af.''

De politiemotor reed de straat uit. Hij maakte flink kabaal en iedereen keek, maar toen werd hij overstemd en begon het complete Rembrandtplein te donderen, alsof de oorlog uitbrak. Een hels geluid steeg op tussen de huizen. Het gepruttel van de politiemotor was al vergeten. Dit was de Formule 1 auto! Wat een gedonder! Jan schreeuwde iets en probeerde met zijn koude vingers zijn camera uit het hoesje te halen. Zijn broer sprong als een dolle door de straat.

Albers reed naar de Utrechtsestraat, een stuk van misschien 150 meter en dat stuk was in een zucht en een knal overbrugd. De motor maakte een vreselijk hoog geluid, niet te beschrijven. Het deed denken aan een vliegtuig dat opstijgt, maar dan tien tegelijk en dan hoger en compacter, alsof het geluid in een klein doosjes gestopt en eruit geperst wordt.

Op de hoek stopte hij, in een paar keer gas geven was Albers op de volgende hoek en zoemend en brullend vloog hij onze richting uit. De agenten wisten ook niet wat ze moesten doen, er waren maar een paar dranghekken, alleen aan het einde van de fuik, en het publiek stond een beetje aan de kant. Op de hoek bij het gokpaleis en bij café Los stopte Albers. Hij wilde spinnen, hoorde ik later, maar daar was geen ruimte voor, en hij koos ervoor de banden te laten gieren. Veel rook en een oorverdovend lawaai! De grond trilde, de lucht zinderde, alsof er in heel Amsterdam niks anders meer was dan deze superauto.

Toen schoot de Formule 1 auto voor ons langs - zoef - en in een seconde stond hij voor de deur van Cineac. Wat een controle, in een drukke straat. Alles was een moment stil, toen ontlaadde de spanning zich in gejuich. Albers stapte uit, zwaaide naar zijn fans en schudde wat handen. De man in de bruine jas had alles rustig bekeken, met zijn handen in zijn jaszakken, en toen Albers in de Cineac verdwenen was glimlachte hij breed, knikte naar ons en liep volmaakt gelukkig in de richting van de Amstel

Overig

permalink | plaats reactie |