Boksroman: 'Morgen zijn we in Pamplona'

Behalve loglega is Jan van Mersbergen ook schrijver. Op 23 februari verschijnt zijn boek Morgen zijn we in Pamplona. De roman ligt vanaf de 28e februari in de winkels. Hieronder staat alvast een voorproefje.

Inleiding

Danny, een bokser - staat in de regen te liften. Als in een roes gaat hij een onbestemde toekomst tegemoet. Robert is op weg naar Pamplona voor zijn jaarlijks uitje naar het stierenrennen. Dan ziet hij een lifter langs de snelweg staan. Hij stopt, en neemt hem mee.

Gaandeweg ontstaat er een band tussen de twee. Robert is nieuwsgierig naar de teruggetrokken en weinig spraakzame bokser: het lijkt alsof Danny zich willoos laat meevoeren, ogenschijnlijk verslagen door een geheim.

In deze road-novel wordt de spanning tot het einde opgevoerd: waarom laat Danny zich zo gemakkelijk meetronen, en waarom keert Robert terug naar Pamplona? Wat maakt het gevaar zo verleidelijk dat we het altijd weer gevaar opzoeken?

Er is geen hoger plan, enkel intuïtie. Maar dan, in Pamplona, temidden van de aanstormende stieren en de stofwolken, dreigt het mis te gaan. Als het gevaar onontkoombaar lijkt, reageert onze naastenliefde. Onverbiddelijk.

Hoofstuk 1

Hij deed de tl-lichten uit, liep door de gang naar de kleedkamer, ging op zijn vaste plaats op het bankje zitten en legde een handdoek over zijn schouders. Hij ademde zwaar. Toen beet hij de tape aan zijn rechterpols stuk, klemde het windsel tussen zijn tanden, wikkelde het los en maakte zijn andere hand ook vrij. De windsels vielen tussen zijn schoenen op de tegelvloer. Hij stond op, liep naar de wasbak, draaide de kraan open en dronk. Daarna maakte hij een kommetje van zijn handen, hij liet er water inlopen en waste zijn gezicht.

Danny?

Het gezicht van Richard Rosenberger verscheen om de hoek van de deur. Tegen zijn bovenbeen bungelde een sleutelbos. Zijn haar was achterover gekamd.

Hoi Ries.

Zijn die anderen al naar huis?

Ja.

En?

Ziet er goed uit.

Danny knikte. Hij ging weer zitten en maakte de veters van zijn schoenen los.

Ik heb alleen het eerste kwartier gezien.

Met die donkere?

Ja.

Die is lichter.

Niet veel.

Maar wel langer.

Wel iets langer ja. Mijn vader zei altijd dat je niet moet kijken naar die dingen. Naar lengte. De enige die naar gewicht moet kijken, is de weegschaal. Dat zei hij altijd.

Wanneer komt je broer weer terug?

Zit je daarop te wachten?

Ik kan goed met hem trainen.

Over een week is hij weer terug.

Even waren ze stil.

Heb je die Bulgaar wel eens gezien? vroeg Danny.

In Duitsland een keer. Hij traint ook in Duitsland. Bij de school van Azzopardi.

Danny knikte. Richard ging tegenover hem op het bankje zitten. Hij leunde met zijn ellebogen op zijn knieën.

Die keer dat ik hem zag vocht hij tegen een Rus. Samen met mijn vader was dat. Dat was een van de laatste wedstrijden die hij zag. Die Rus had eenentwintig partijen op rij gewonnen en toen kwam hij tegen Hristov.

Oké, zei Danny. Hij trok zijn schoenen uit en bewoog zijn tenen.

En vanavond? Was die andere jongen niet goed?

Die is steviger dan die donkere, maar langzaam. Hij stond te veel stil.

Hristov is ook traag.

Maar niet zo traag.

Nee, niet zo traag, zei Richard. Ze keken elkaar aan.

Richard stond op, streek met zijn hand door zijn haar en zei: Maak je niet druk. Dat zei je vader ook altijd. Ik heb deze tent niet voor niks overgenomen.

Sportboeken

permalink | plaats reactie |

Reacties