Een briljante bekerfinale van Borussia

19-2-2007

De Bekerfinale in West-Duitsland van 1973 leeft nu nog voort in de herinnering. En op dvd, dus deed Wout Visser de tv maar eens aan.

 

Door Wout Visser

Duitsers hebben de akelige gewoonte om zelfs hun middelmatige voetbalwedstrijden te bedelven onder overtreffende trappen als super, fabelhaft, hervorragend en Glanzleistung. Maar eerlijk is eerlijk, ze hebben ook wel eens gelijk. Zoals bij de Pokalfinale, de finale voor de West-Duitse beker, die op 23 juni 1973 in Düsseldorf werd gespeeld tussen de 1. FC Köln en Borussia Mönchengladbach.

Deze wedstrijd is in Duitsland legendarisch geworden. In de eerste plaats omdat er heel goed in werd gevoetbald. Mijn DVD toont twee Kampffreudige elftallen, die er helemaal voor gaan. Twee elftallen die met doordacht combinatiespel steeds weer hartstochtelijk aanvallen. Dit alles op goed Europees niveau, met namen als Overath, Flohe en Löhr (Keulen), en Vogts, Netzer, Bonhof en Heynckes (Mönchengladbach). Bij Keulen speelde ook de jonge Herbert Neumann, die later in Nederland Vitesse en NAC trainde.

In het zeer warme Düsseldorf stond het op 23 juni 1973 na negentig minuten 1-1. Deze magere doelpuntenproduktie was helemaal te danken aan de vele Glanzparades van de beide keepers. De Keulse doelwachter Welz stopte zelfs een goed ingeschoten penalty van Borussia''s goalgetter Jupp Heynckes - klemvast, met één hand. 

Was deze reguliere speeltijd op zichzelf al legendarisch, de ''Pokalfinale 1973'' leeft in Duitsland vooral voort door haar verlenging. En door Borussia''s vedette Günter Netzer, die daarin zijn opwachting maakte. De rol van Netzer in deze wedstrijd had bedacht kunnen zijn door Richard Wagner, Duitslands ietwat bombastische operacomponist uit de 19e eeuw. We houden ons maar bij Günter zelf, die op mijn DVD nuchter vertelt wat er allemaal gebeurde.

Foto Guus de Jong

Kort vóór deze finale was het leven van Netzer tot twee keer tor ingrijpend veranderd: zijn moeder was overleden en hij had een contract bij Real Madrid getekend. De eerste schok spreekt voor zich, de tweede was dat Netzer na tien jaar bij Borussia vertrok. Bij de club die hij als Spielmacher van de Duitse eerste divisie naar de Europese top had helpen brengen - bij de club waar hij wereldberoemd was geworden. Aangezien de macht van voetbalmakelaars rond 1970 nog beperkt was, speelden belangrijke spelers in die tijd vaak jarenlang bij dezelfde club  -  wat het teamverband, de amusementswaarde en de kwaliteit van het spel merkbaar bevorderde.

Op de dag van de ''Pokalfinale 1973'' wedstrijd zat Netzer niet goed in zijn vel. Bovendien was hij naar eigen zeggen ook lichamelijk niet in bester Verfassung. In een stormachtig gesprek vertelde trainer Hennes Weisweiler zijn vedette, dat hij niet in de basis tegen Keulen stond. Borussia''s fans waren het er niet mee eens, heel voetbalminnend West-Duitsland reageerde geschokt.

Toch had Netzer de grootheid van geest om in zijn laatste wedstrijd voor Borussia Mönchengladbach op de reservebank te gaan zitten. Weisweiler wilde hem in de rust al laten invallen, maar Netzer deed het niet - een kras staaltje van werkweigering! Pas toen middenvelder Christian Kulik na negentig minuten helemaal was uitgeput, zei Netzer tegen zijn trainer:"Chef, ich möchte jetzt spielen.". Zonder het antwoord af te wachten maakte hij zich klaar, onder ovationeel applaus van de vele Borussia-fans.

Mijn DVD toont een tikje dikke Günter Netzer, die met het ongebruikelijke rugnummer 12 onwennig over het veld hobbelt. Netzers inbreng in deze verlenging was niet opzienbarend, op één onsterfelijk moment na: in de derde minuut scoorde hij de winnende 2-1, op aangeven van Rainer Bonhof. Dat gebeurde met een (naar eigen zeggen) absoluut zondagsschot in de kruising, onhoudbaar voor keeper Welz.

Deze winnende treffer was het afscheidscadeau van ''de witte Pelé'' aan de club die hem groot had gemaakt. Het doelpunt leeft voort in Duitsland. Buiten zijn vaderland is Günter Netzer vooral beroemd geworden door zijn fabelachtige spel in Borussia''s roemruchte 7-1 tegen Inter Milaan, op 20 oktober 1971 in de Europacup voor Landskampioenen. En door zijn leidende rol in de uitstekende Duitse Mannschaft van 1972, die in Brussel Europees kampioen werd.

---

Reacties

Plaats reactie

Naam *
E-mailadres
Website
Bericht *

---