Morgen zijn we in Pamplona

Vandaag verschijnt het boek Morgen zijn we in Pamplona, van Jan van Mersbergen. De roman ligt vanaf de 28e februari in de winkels. Hieronder alvast een voorproefje.

Inleiding

Danny, een bokser - staat in de regen te liften. Als in een roes gaat hij een onbestemde toekomst tegemoet. Robert is op weg naar Pamplona voor zijn jaarlijks uitje naar het stierenrennen. Dan ziet hij een lifter langs de snelweg staan. Hij stopt, en neemt hem mee.

Gaandeweg ontstaat er een band tussen de twee. Robert is nieuwsgierig naar de teruggetrokken en weinig spraakzame bokser: het lijkt alsof Danny zich willoos laat meevoeren, ogenschijnlijk verslagen door een geheim.

In deze road-novel wordt de spanning tot het einde opgevoerd: waarom laat Danny zich zo gemakkelijk meetronen, en waarom keert Robert terug naar Pamplona? Wat maakt het gevaar zo verleidelijk dat we het altijd weer gevaar opzoeken?

Er is geen hoger plan, enkel intuïtie. Maar dan, in Pamplona, temidden van de aanstormende stieren en de stofwolken, dreigt het mis te gaan. Als het gevaar onontkoombaar lijkt, reageert onze naastenliefde. Onverbiddelijk.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Om zeven uur begon Danny met zijn training. In de boksschool van de broers Rosenberger waren alleen een paar jonge jongens aanwezig die getraind werden door een gedrongen Turkse man die volgens Richard militair kampioen weltergewicht van Turkije was geweest en inmiddels tien jaar in Amsterdam woonde en al lang geen welter meer was.

Danny stond in zijn eigen hoek, onder de beslagen ramen. De jongens werkten het programma af. Iedere keer als de bel ging en de jongens even uit konden rusten keken ze naar hem. Dan klonk de bel weer voor een volgende vijf minuten en trainden ze verder. Danny deed een warming-up die voornamelijk bestond uit rekoefeningen. Daarna een serie krachtoefeningen op de mat. Ron kwam binnen. Als twee druppels water leek hij op zijn broer Richard, het enige verschil was dat hij helemaal kaal was en zelf gebokst had. Zijn neus stond scheef. Ron was iets groter dan Danny, en zeker twintig kilo zwaarder. Danny begroette hem en toen hij zich omgekleed had hielp hij Danny met het aantrekken van de handschoenen. Ron haalde een aantal baths uit de kast.

De aspiranten waren al naar huis en de senioren die op deze dag trainden kwamen een voor een het zaaltje in. Toen Ron de klok ingesteld had namen ze gezamenlijk reeksen stoten en combinaties door. Ze trainden ruim vijf kwartier. Omdat de boksers stuk voor stuk amateurs waren trainde Danny op halve kracht. Af en toe gaf hij aanwijzingen. Hij sparde met een jongen uit Rusland die getraind had bij boksscholen in Toela en Kiev, en die geen woord zei maar op alles wat Danny uitlegde glimlachte. Aan het einde van iedere interval voerde Ron het tempo op, klapte in zijn handen om het ritme aan te geven en bleef de boksers aanmoedigen het vol te houden tot de bel ging. Het shirt van Ron was al nat en ook op zijn kale hoofd parelden zweetdruppels.

Na de training nam Danny een douche. Toen hij in de kantine kwam zat een van de boksers op een stoel bij een tafel waar een bakje water op stond. Het was een sterke Surinaamse jongen, met een slaperige blik in zijn ogen en een gevoerde jas aan met een enorme capuchon. Ron kwam achter de bar vandaan met een kunststof mondbeschermer in zijn hand. Hij liet de mondbeschermer in het warme water glijden. Zijn eerste bitje, zei hij tegen Danny.

Wanneer is je wedstrijd?

Over twee weken, zei de jongen.

Zijn eerste wedstrijd, zei Ron en hij voelde of de mondbeschermer al zacht genoeg was, schudde het water eraf en zei tegen de jongen: Het doet geen zeer.

De jongen knikte. Ron gebaarde dat hij zijn mond open moest doen en zei: Als hij goed zit gewoon je tanden op elkaar drukken.

Hij hield met een hand het achterhoofd van de jongen vast, drukte zijn hoofd tegen zijn heup en met zijn andere hand duwde hij de mondbeschermer tegen de boventanden van de jongen. De jongen deed zijn ogen dicht en hield zich groot.

Hij doet altijd heel voorzichtig, zei Danny tegen de jongen.

Ah, kreunde de jongen.

Even je tanden op elkaar en dan zit ie goed.

Ron liet de jongen zitten, liep naar de bar, schonk een kop koffie in en voor Danny haalde hij een pak vruchtensap uit de ijskast en schonk een glas in. Danny dronk het glas in drie slokken leeg.

Is ie al goed? knarste de jongen.

De hele nacht inhouden, zei Ron. Ook tijdens je kerstdiner.

De jongen lachte en haalde voorzichtig de beschermer uit zijn mond en bekeek de afdruk van zijn tanden in het blauwe kunststof. Hij bedankte Ron en vertrok.

Ron ging naast Danny aan de bar zitten. Voor hem stond een bakje pindas.

Zo ouwe, zei hij. Als je zo tekeer gaat dan gaat hij binnen drie rondes neer.

Ron stopte een handje pindas in zijn mond.

Ik hoorde dat eerst iemand anders tegen hem moest.

Dat klopt.

Waarom is die uitgevallen?

Dat weet ik niet. Ries heeft dat geregeld.

Danny nam een slok sap, zette het glas op de bar, draaide zich om en keek door de hoge ramen naar de lucht. De wolken waren grijs.

Weet jij waarom Aaron niet bokst?

Geen idee.

Toen ik van die partij tegen die Bulgaar hoorde dacht ik dat hij zou gaan.

Ik weet het niet, zei Ron.

Aaron bokst goed en hij is jonger. Ik dacht dat hij het zou doen. Of die andere. Hoe heet ie? Die altijd die rooie broek aan heeft.

Sando?

Die zit ook in mijn klasse.

Heb je hem nog gezien dan de laatste tijd?

Nee. Komt hij niet meer?

Ik weet het niet.

Of zit ie weer vast?

Nee, dat niet. Ries heeft hem laatst nog ergens gezien. Toen ging ie weer naar zo''n salsafeest.

Salsa?

Wist je dat niet? Hij gaat die feesten langs. Om wijven op te pikken.

Danny keek hem aan.

Heeft hij je dat nooit verteld? zei Ron. Hij gaat naar die salsafeesten, maar niet om te dansen en zo, maar voor de vrouwtjes. Die neuken met hem.

Met Sando van hier?

Weet je dat echt niet? Ze pikken hem op en ze nemen hem mee naar huis. En ze betalen hem.

Om te neuken?

Jazeker. Ries zei dat hij er helemaal opgepoetst uitzag. Omdat hij de vorige keer zo''n goeie avond had gehad. Weet je wat ze betalen? Je raadt het nooit. Honderd per keer. En die keer daarvoor had hij op avond vierhonderd gemaakt. Bij een en dezelfde. En ''s ochtends nog een keer honderd. Hij zei dat een konijn er niks bij is.

Gekke wijven, zei Danny.

Konijnen zijn het, zei Ron en hij lachte. Hij zei: Ik zie jou wel denken. Als die neger honderd krijgt per keer, dan kan ik tweehonderd vragen.

Eerder driehonderd.

Ze lachten.

Toen zei Ron: Ik weet alleen dat ze jou wilden hebben, tegen die Bulgaar.

Danny draaide een kwartslag op zijn kruk.

Heb je wel eens iets voor hem gedaan?

Voor Gerard Varon? Ron legde zijn handen om zijn kop koffie. Trainingen, zei hij. Pas toen onze pa er niet meer was. Die mocht hem niet.

Ze zeggen dat hij goed voor zijn mensen zorgt.

Voor dat soort dingen moet je bij mijn broer zijn, zei Ron. Die heeft daar kijk op. Ik weet alleen dat ik nooit problemen met hem heb gehad. Pa, die keek er anders tegenaan. Die noemde hem altijd een viezerik, maar zo noemde hij iedereen die geen trainingspak aan had.

Danny schuift van zijn kruk en gaat ernaast staan. Volgens mij heb ik jouw pa ook wel eens in een pak gezien. Met stropdas en al.

Toen moest hij bij de Koningin op bezoek.

Sportboeken

permalink | plaats reactie |

Reacties