Dierenmishandeling of volkssport?

Nederlanders en dieren, een opmerkelijke combinatie. Zo kennen wij sinds kort, onder de bezielende leiding van Marianne Thieme, een heuse Partij voor de Dieren (persoonlijk vind ik dat zo`n partij op zijn minst een leuk konijn of andersoortig beest als voorzitter zou moeten hebben, maar dit geheel terzijde). Deze partij had tot voor kort ruzie met Maria van de Hoeven, want die droeg tijdens de beëdiging van het nieuwe kabinet een dode vos om haar nek (een ''bontje''). Daar had ze in eerste instantie geen spijt van, later weer wel. Hoe anders ging dat er in zeventiende eeuw aan toe. Toen was dierenpesten een nationale volkssport.

In de zeventiende eeuw waren katknuppelen, en gans- en paling trekken zeer populair. Bij het katknuppelen werd tussen twee stevige palen een touw gespannen. In het midden van dat touw hing men vervolgens een bierton. In die ton werd een kat gestopt. Deelnemers aan het spel trokken nummertjes en stelden zich zo`n 20 passen van de ton op. Nummer één begon, en smeet zo hard hij kon een knuppel tegen de ton. De kat ging al snel, uit pure angst, keihard krijsen. Dat vonden de deelnemers leuk. Vervolgens gooiden de deelnemers één voor één hun knuppel tegen de ton. Wanneer de ton barstte, was het spel ten einde. Degene die met een laatste worp de kat wist te doden was winnaar van het spel. Dit spel kon ook prima uitgevoerd worden met een hond.

Ook ganstrekken was populair. Daarbij hing men een touw over een vijver of gracht en daaraan hing men, met zijn kop omlaag, een gans. Doel van het spel was om met een bootje zoveel mogelijk vaart te maken en in het voorbijgaan de kop van de gans te grijpen en dan de kop van de gans te trekken. Een zelfde spelletje deed men met palingen, die dan met vet werden ingesmeerd. Ook werden deze beestjes wel eens boven land aan een touw opgehangen, zodat men er te paard onderdoor kon racen en aan kon trekken.

Ja, leuk is anders. Kan men beter zeuren over een bontje.

Overig

permalink | plaats reactie |

Reacties