Jari Litmanen in Maloe Melo, Home of the Blues

Door Jan van Mersbergen

Vorige maand verscheen de eerste CD van de Rootsclub en de zanger van deze band zorgde ervoor dat ik op 28 april 2003 aan tafel kwam te zitten met Jari Litmanen. We zeiden niets tegen elkaar, we luisterden naar countryrock.

Dat kwam zo. De zanger van de Rootsclub heet Jan van Doorn. Hij speelt ook mondharmonica en wasbord. Voor de Rootsclub was hij zanger van de Amsterdamse band Lazy Sunday Dream. In 2002 liep hij tijdens een concert van Steve Earle in Paradiso David Endt tegen het lijf, de perschef van Ajax. Endt bleek ook van country te houden en het klikte goed tussen die twee. Af en toe zagen ze elkaar bij concerten, als Endt niet met Ajax op pad was. Jan beloofde hem een seintje te geven wanneer hij zelf zou spelen.

David Endt kwam naar Maloe Melo. En hij nam iemand mee: Jari Litmanen. Nu hebben ze in Maloe Melo ook grote namen gehad. Tot Patti Smith aan toe. Qua muzikanten zijn ze dus in Maloe wel wat gewend, maar de avond van 28 april 2002, toen Jari Litmanen het achterzaaltje binnenkwam, werd iedereen onrustig; de band, eigenaar Jur, de barmensen, het publiek en ikzelf.

Het was de tweede periode van Jari Litmanen bij Ajax. Hij had een complete carrière achter zich, in Finland, de glorietijd bij Ajax in de jaren negentig, twee seizoenen Barcelona, drie seizoenen Liverpool, aaneengeregen door mooie goals en veel, heel veel blessures. En in 2002 stond Litmanen weer onder contract bij Ajax. Hij speelde in die periode 20 wedstrijden voor Ajax. Wat ik me van die tijd herinner zijn de eindeloze beelden op de Amsterdamse zender AT5 van een groot voetballer die in een lege Arena rondjes aan het lopen was.

Tijdens een van die revalidatieperiodes vroeg David Endt hem mee uit, naar een bluescafé. Dat was goed. Ze kwamen binnen, liepen door naar de achterzaal en gingen bij de hoge ronde tafel staan, iets voorbij de bar. Ik zat al aan die tafel, met zanger Jan. Die stelde ons voor. Ik schudde David Endt de hand en daarna Jari Litmanen. Hij zei: ''Hallo, ik ben Jari Litmanen.''

We gingen zitten. The Lazy''s speelden en iedereen in Maloe keek vanuit zijn ooghoeken naar Jari Litmanen. Ik zag flitsen van doelpunten die hij gemaakt had voorbij schieten. Die tegen Real Madrid in Bernabeu, de gelijkmaker tegen AEK Athene, zijn twee treffers tegen Bayern Munchen, de vroege goal uit bij Panathinaikos…

Ik wilde iets zeggen, maar ik wist niet wat en Litmanen zat daar alsof hij geen besef had van zijn grote daden. Ik wilde hem vertellen van de doelpunten waar ik zo van genoten had. Ik wilde zeggen dat hij duizenden, honderdduizenden, miljoenen mensen intens geroerd had met zijn spel en zijn instelling en persoonlijkheid. Ik wilde hem vertellen dat in de jaren negentig de naam Jari onder Amsterdamse kinderen veel en veel populairder was dan bijvoorbeeld Jan.

Maar ik zei niets.

Niemand zei iets.

We luisterden naar de band en toen het nummer afgelopen was applaudisseerde Jari Litmanen en zei hij: ''Mooi.''

Een van de grootste voetballers die we in Amsterdam ooit gezien hebben zat in een donker hol op een barkruk en klapte voor de muziek van Lazy Sunday Dream.

Het was inderdaad mooi.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties