Shani Davis is de baas van 2007

Sport is emotie en dus per persoon verschillend. Voor mij blijft Raymond van Barneveld Nederlands beste sporter ooit. En de sensatie van het afgelopen schaatsseizoen was Shani Davis. Het is dat hij niet Nederlands is, want anders zou Barney de één na beste Nederlandse sporter zijn.

Allereerst ben ik blij dat deze column niet compleet zinloos is. In november plaatste ik hier de oproep aan sportjournalisten om niet na elke race van Rintje Ritsma te vragen wanneer hij eens opdondert van het ijs. Sindsdien heb ik er niemand meer over gehoord en alleen dat al maakt dit schaatsjaar onvergetelijk.

(Nee, ik ga niet aantonen dat het door mijn column zo stil was rond Ritsma. Láát me in die waan om enig zelfrespect te behouden.)

Kramer en Wüst zijn de beste

Sven Kramer en Ireen Wüst zijn terecht tot beste schaatsers van het seizoen uitgeroepen. Hun prestaties zijn uitzonderlijk, maar ook schaatsen is emotie. Ik schoot vooral vol door Shani Davis en niet door de vaak perfecte races van de Nederlandse deelnemers met weinig verval en goed opgebouwde schema''s. Een toernooi als het WK Afstanden is een wedstrijd en niet de Wetenschapsquiz On Ice.

Davis is de leukste

Chad Hedrick en Davis zijn twee schaatsers uit een land dat niet in die sport is geïnteresseerd. Toch zijn ze al jarenlang bijzonder aanwezig door hun onorthodoxe en verfrissende aanpak. Vooral van Davis is het een enorme prestatie dat het hem nu is gelukt om tot Amerikaans atleet van de week te worden uitgeroepen vanwege zijn prestaties afgelopen weekend.

Ter vergelijking: toen Eric Heiden op de Olympische Winterspelen van 1980 vijf (!) gouden schaatsmedailles won, was er in de VS amper iemand die het doorhad. De ijshockeyfinale tussen de VS en de Sovjet-Unie slokte alle aandacht op als sportvariant van de Koude Oorlog. Als toen niet iemand tegen de president had gezegd dat er een schaatser in dat land rondliep met vijf maal olympisch goud zou Heiden nu nog wachten op de uitnodiging om eens naar het Witte Huis te komen.

De duivel

Davis hoeft zo''n invitatie trouwens niet te ontvangen. Tegen het NRC Handelsblad zei hij vorige maand:

"Ik zou nooit naar de president gaan. Die man is een duivel. Ik ben twee keer uitgenodigd, maar heb vriendelijk bedankt. Ik ben wel naar dominee Jesse Jackson gegaan."

Deze constatering is voor mij het volgende hoogtepunt van het afgelopen schaatsseizoen. Niet dat de Nederlandse schaatsers de felicitaties van premier Balkenende moeten weigeren, maar het is in ieder geval niet het volgende voorgekookte antwoord, goedgekeurd door adviseurs en begeleiders. Davis voelt dat zo en zegt het dus maar. Iemand die met dat gevoel op het ijs stapt, is op voorhand een winnaar.

Twee keer goud

En zo won de Amerikaan twee keer goud en sloeg waarschijnlijk tot twee keer toe een aanbieding af om de bus naar het Witte Huis te pakken. Twee keer winnen is twee keer het gelijk van mijn emoties, want topsport is uitgevonden om te winnen. OK, Wüst en Kramer hebben meer gewonnen en dus meer gelijk - net als hun supporters.

Maar ja, de emotie. Ik voel dat zo en zeg het dus maar. Wat doe je ertegen?

Schaatsen

permalink | plaats reactie |

Reacties