Zoeken

Het schaatsseizoen is op. Het was mooi, met Shani Davis als hoogtepunt. Ook door hem werd dit jaar niet de saaiste sportgebeurtenis ooit. Als toetje was er een werelduurrecord, alhoewel dat slechts een Nederlands feestje is. Sorry hoor, maar ik ga even zeuren en de cijfers manipuleren. Zolang Maurice de Hond vrij rondloopt, mag ik ook rommelen.

Door Jurryt van de Vooren

Coen Rams publiceerde in 2005 een autobiografie van Coen de Koning, zijn grootvader, die van 1906 tot en met 1949 het werelduurecord in handen had. Niet voor niets bleef dit ruim veertig jaar staan, schreef Rams:

''In het boek Niet over één nacht ijs, de geschiedschrijving van de KNSB uit 1982, wordt als mogelijke oorzaak aangegeven dat het uurrecord in die tijd nooit als officieel record door de internationale ijsbond (ISU) is aangemerkt en het record niet werd opgenomen in de officiële recordlijsten. Daardoor zou het in de vergetelheid zijn geraakt. Nog steeds wordt het op de officiële wereldrecordlijsten van de ISU niet vermeld.''

Verdomd! Alhoewel het nieuwe werelduurrecord een fenomenale prestatie is, wordt dit inderdaad niet erkend door de ISU. Sportweek meldde dit trouwens vorige maand al: ''Helling wordt als hij het record van Angenent verbreekt dan ook officieel alleen maar Nederlands recordhouder.''

Honderd procent kans

Geeft allemaal niets natuurlijk, maar toch vieren we het hier alsof de hele wereld ermee bezig is. Het komt net zo merkwaardig over als de feestelijke stemming over de honderdste Nederlandse medaille op een WK Afstanden. Moeten we ons niet juist zorgen gaan maken?

Bij elkaar zijn er ongeveer 300 medailles uitgedeeld op de WK Afstanden, die sinds 1996 zijn gehouden. Ongeveer één op de drie is daarmee in Nederlandse handen gekomen -gemiddeld één per afstand (goud, zilver of brons). Voor mij telt een medaille die is gehaald in een internationaal sterke competitie zwaarder dan een podiumplaats in een competitie, waar statistisch gezien de kans één op één is (honderd procent dus) dat dit lukt.

Ok, ok, bovenstaande alinea is een onverantwoorde tovertruc met cijfers, statistieken en resultaten. Zolang Maurice de Hond vrij rondloopt heeft iedereen het recht de werkelijkheid om te zetten naar eigen inzicht en ik dus ook.

Niet lekker, maar veel

We gaan met de schaatsmedailles om als het eten bij de Chinees: het hoeft niet lekker te zijn, zolang het maar veel is. Het is al goed als we een bak hooi krijgen, maar dan wel twee bakken voor de prijs van één. Soms is dat eten goed bereid, en dat is dan mooi meegenomen. Net zoals de Nederlandse schaatsprestaties van dit jaar: stuk voor stuk van hoge kwaliteit, maar het lijkt toch vooral om de hoeveelheid te gaan en pas in tweede plaats om de kwaliteit.

Een gouden plak van turner Yuri van Gelder is in de internationale sport toch veel indrukwekkender dan één van de honderd podiumplaatsen bij het WK Afstanden Schaatsen?

En zo sluit ik misschien als een landverrader dit schaatsseizoen af, alhoewel ik maar één paspoort heb - een Nederlands. Ach, het was een mooi seizoen met indrukwekkende Nederlandse prestaties en verlegde grenzen. En daar is sport vooral voor uitgevonden, dus concentreer ik me vanaf nu daar weer op.