Juichen om uitschakeling Oranje

Schrijver Hassan Bahara moest juichen bij de uitschakeling van Oranje op het WK 2006. Is hij daarom een slechte Nederlander?

Door Hassan Bahara 

Is er reden om aan mijn patriottisme te twijfelen als ik van de bank opspring bij een doelpunt van Ibrahim Affelay en bij een mooie pass van Philip Cocu alleen mijn duim opsteek? Komt mijn loyaliteit aan Nederland in het geding als ik weiger afstand te doen van Marokkaanse paspoort? Mag ik mijzelf nog wel een Nederlandse schrijver noemen als ik koppig in het Berbers blijf spreken met mijn Berbervrienden?

Ben ik een landverrader omdat ik mijn brood bij de Marokkaanse bakker koop, hier tweehonderd meter verderop en niet bij de Nederlandse bakker bij mij om de hoek? Saboteer ik de Nederlandse economie door dagelijks drie potten Marokkaanse thee op te slurpen? Ben ik een collaborateur als ik zeg dat ik Marokkaanse vrouwen oneindig veel mooier vind dan Nederlandse vrouwen? Minacht ik dit land als ik zeg dat ik Marokkaanse moppen veel beter vind dan de flauwe Nederlandse moppen? Maak ik deel uit van de vijfde colonne als ik zeg dat het Marokkaanse natuurlandschap in schoonheid niet te overtreffen valt door het Nederlandse natuurlandschap? En wat stelt mijn Nederlandse paspoort nog voor als ik zeg dat ik gejuicht heb bij de uitschakeling van Oranje op het WK 2006 (een team dat zo erbarmelijk voetbalt hoort daar niet thuis).

Over voetbal gesproken: ben ik niet rijp voor uitzetting als ik beweer dat Affelay en Aissati er beter aan zouden doen om voor het Marokkaanse elftal uit te komen waar ze van basisplaatsen verzekerd zullen zijn? Niet dat ik het ze adviseer, want sportief gezien is Oranje een paar klassen hoger dan De Leeuwen van de Atlas. Maar toch: met van Basten aan het roer weet je nooit of je je eigen glazen ingooit door voor Oranje te kiezen. Kijk maar naar Yildirim.

Vragen, vragen, vragen. Waar het op neerkomt is dit: ik heb altijd weinig belang aan mijn Marokkaanse nationaliteit gehecht en ben absoluut niet deloyaal aan Nederland. Sterker nog: mocht ooit de dag komen dat Nederland weer geannexeerd wordt dan zal ik de eerste zijn die zich bij het Verzet zal aansluiten.

Mijn Marokkaanse paspoort slingert ergens rond bij mijn ouders thuis en dat is maar goed ook, want ik zou er zo achteloos mee om zijn gegaan dat ik het waarschijnlijk allang kwijt zou zijn geraakt. Maar nu die onzinnige discussie losgebarsten is over de dubbele nationaliteit voel ik meer en meer de behoefte om dat ding bij mijn ouders op te halen en er mee te zwaaien als een banierdrager. Want dit is geen discussie meer over loyaliteit, dit is gewoon een ordinaire poging om de achtergrond van mensen te criminaliseren.

PS. Het treurige aan de hele zaak is dat ik onmogelijk van mijn Marokkaanse nationaliteit af kan komen. Daar heeft wijlen Hassan II heel goed over nagedacht.

Sport en politiek

permalink | plaats reactie |

Reacties