Bloed en vuur op de Olympische Spelen van 2008

29-3-2007

Afgelopen dinsdag was het exact 500 dagen voor aanvang van de Olympische Spelen in Beijing. Nog 500 dagen dus om die op een andere manier te ontregelen dan door een suffe boycot.

Door Jurryt van de Vooren

Afgelopen dinsdag was een mooi mediamoment voor de Chinese organisatie, dat meteen werd gebruikt voor de onthulling van de medailles. Ook de tegenstanders grepen deze kans aan en riepen op tot een boycot van deze Spelen. In Frankrijk gingen hiervoor vorige week al stemmen op, maar omdat dit onderdeel is van de campagne voor de presidentsverkiezingen moeten we dit niet al te serieus nemen.

Meer en strengere controle

Tijdens de onthulling van die medailles is er door de olympische organisatie geen aandacht meer besteed aan de wens van de Chinese minister Zhou Yongkang om tegenstanders van de bezetting van Tibet de komende tijd extra hard te bestrijden. Hij vreest dat deze actievoerders de Olympische Spelen zullen gebruiken/misbruiken om aandacht te vragen voor een onafhankelijk Tibet. Helaas had ook IOC-voorzitter Jacques Rogge even geen tijd om hierover iets te zeggen. In China gaat alles goed: de kinderen zijn blij en de bloemen en stadions groeien als kool.

Olympisch vuur

Heel fijn om zulke politieke problemen te omzeilen, maar daarmee komt het IOC niet weg. Misschien dit jaar nog wel, maar in 2008 zeker niet meer. De enorme tegenstellingen tussen olympische idealen en de wrede praktijk worden al zichtbaar tijdens de olympische fakkeltocht. Het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt hiervan zal op de Mount Everest zijn en laat nou net dáár iets heel verschrikkelijks zijn gebeurd.

Een half jaar geleden werden op die berg schokkende opnames gemaakt van Tibetanen, die door Chinese soldaten werden doodgeschoten. Het olympisch vuur komt volgend jaar dus over het bevroren bloed van vermoorde Tibetanen.

 

 

De Mount Everest vorig jaar
Deze moordpartij staat haaks op alles wat dit vuur symboliseert. In een officiële publicatie van het IOC staat namelijk dat ''de olympische fakkellopers de hele wereld aanmoedigen om de wapens neer te leggen.'' Het zit er daarom dik in dat er volgend jaar actualiteitenprogramma''s en journalisten zullen zijn, die de glorieuze beelden van een olympisch vuur over de Mount Everest in verband brengen met de minder glorieuze beelden van doodgeschoten Tibetanen.

"Hoe kan het IOC dit met elkaar in verband brengen, mijnheer Rogge?"

"Het gaat allemaal goed komen: de stadions worden mooi en ook aan het milieu is gedacht."

"Het milieu?"

"Ja, de kogels zijn meteen verwijderd, zodat die niet in de vrije natuur achterblijven."

Boycotten dan maar?

Maar laten we de discussie nu niet te makkelijk maken. Tibetanen doodgeschoten? Boycotten die Spelen!

Liever niet, eigenlijk. Er zullen vast wel mensen zijn, die tijdens de Olympische Spelen eens gaan uitzoeken of die Zhou Yongkang inderdaad het lef heeft om elke vorm van oppositie te smoren als de hele wereld in zijn land aan het filmen is. En als dat inderdaad zo is, is er vast wel iemand anders, die aan het IOC zal vragen hoe dat toch zit.

"Mijnheer Rogge, die kogels zijn inderdaad opgeruimd. Maar mijn collega inmiddels ook. Mag dat?"

Het antwoord dat de voorzitter zal geven mag hij helemaal zelf weten. Het is in ieder geval een antwoord, dat nooit gehoord zal worden als de Spelen worden geboycot. Een oproep tot wegblijven is de weg van de minste weerstand, omdat dit toch niet zal gebeuren. De belangen zijn hiervoor veel te groot om dit toe te staan. En als het toch gebeurt, worden de verkeerde mensen getroffen: de organisatoren zonder politieke bijbedoelingen, de vrijwilligers, de sporters en de liefhebbers van de Olympische Spelen.

Het is net als met het WK Voetbal van 1978 in Argentinië, waarvoor in Nederland werd opgeroepen tot een boycot. Als dat was gebeurd, zouden er geen journalisten zijn geweest, die met eigen ogen konden zien wat er aan de hand was met het toenmalige regime. Maar door dat toernooi hoorden we er opeens van alles over, net als de rest van de wereld. Het kan nooit bewezen worden, maar die massale media-aandacht heeft de mensenrechten wellicht meer geholpen dan een sportboycot.

Want het is niet zo dat ik het niet eens ben met die Zhou Yongkang. Integendeel, hij heeft volkomen gelijk dat er verzet gaat komen rond de komende Olympische Spelen. Het enige verschil is dat ik dat die opmerking zie als een aansporing om juist wél te gaan. Allereerst om te sporten en in tweede instantie als de ideale mogelijkheid om de ogen van de wereld te openen - en dan eigenlijk vooral van het IOC en zijn voorzitter.

 

---

Reacties

---