Zoeken

Brazilianen laten zich hun doelpunten over het algemeen goed smaken. In de tijden van Pelé waren de vieringen al extatisch, emotioneel, en vaak vol religieusgetinte dankbaarheid. Tegenwoordig zie je bij sommige Braziliaanse doelpuntenmakers een voorliefde voor speels juichen, soms bij het kinderlijke af.

Denk aan Fred die in maart 2006 een fopspeen uit zijn broek haalt nadat hij tegen PSV de 4-0 voor Olympique Lyon heeft gemaakt. Of aan Ronaldo, die, nog spelend voor Real Madrid, na een doelpunt tegen Alaves op zijn rug gaat liggen, en met zijn beentjes en armpjes spartelend in de lucht zeer overtuigend het beeld oproept van de kakkerlak. En nu is het dan de beurt aan Romário.

Volgens eigen telling is hij nog maar één doelpunt van de 1000 verwijderd. De bejaarde doelpuntenmaker reist de laatste tijd stad en land af om maar ergens te spelen, om maar ergens een doelpunt te maken, het doet er niet meer toe waar - zolang die duizend maar gehaald wordt.

Dit was nummer 999 voor Romário...

In het uitzonderlijke geval dat de doelpuntenteller voor een voetballer op 999 komt te staan (zoals ooit bij Pelé), doet hij er goed aan na te denken over hoe te juichen bij de op handen zijnde jubileumtreffer. Juichvoorbereiding loont, in dat geval.

Bij zijn honderdste Eredivisiegoal voor PSV had Mateja Kezman dat getal op zijn ondershirt gezet. En Pierre van Hooijdonk deed ooit bij zijn 250ste doelpunt hetzelfde. Wie zich dat realiseert, weet dat Romário bij zijn 1000ste zeker recht van juichen heeft.
Maar hoe moet de oud-PSV-er juichen? Hoe geeft hij zijn kroonjuweel extra glans? Er zijn denken wij een paar mogelijkheden.

Om te beginnen kan Romário natuurlijk groot het getal 1000 op zijn goudkleurige ondershirt aanbrengen en dat tonen als het moment daar is. Een goeie juich, maar niet erg origineel.

Hij kan er ook voor kiezen het getal 1000 in de lucht te schrijven. Is al beter.

Of hij zijgt devoot neer, slaat een kruis en dankt het opperwezen.

Of hij rent jubelend weg met wijdgespreide armen en vingers, waarbij hij de onderarmen steeds heftig heen en weer beweegt. Hij beeldt dan uit: tien, tien, tien, en daar het veelvoud van.

Maar waar hij ook voor kiest, het grootste gevaar dat Romário bedreigt, is dat de Emotie de overhand krijgt en zijn viering in duigen laat vallen. Of de kleine Braziliaan raakt zelf overmand door emoties en weet niet goed meer wat hij doet, of zijn medespelers raken begeesterd en rekenen Romário onmiddellijk in. Op dat moment is de Wij-fase begonnen en is de topschutter een speelbal van de ontwikkelingen. Zijn Ik-fase is hem dan ontnomen.

Het leukst lijkt ons als Romário, tegen alle verwachting in, wat ironie in zijn viering zou aanbrengen. Dan zien we hem bijvoorbeeld haastig de bal uit het net halen, als bij een aansluitingstreffer, en met die bal naar de middenstip rennen, waar hij de totaal verbouwereerde wereld, die overal op gerekend had, behalve hierop, grijnzend zijn ondershirt toont met: ''snel naar de 1001'', of ''op de volgende 1000''.

Wat zijn keuze ook is, eerste vereiste is in ieder geval: het hoofd koel houden en veel ruimte voor zichzelf zoeken. Ruimte zoeken - dat was die kleine altijd wel toevertrouwd, maar of het ook op zijn 41ste nog wil lukken....