Ali versus Frazier - 'De Grootste' versus 'De Gewone' Man'

2-4-2007

Door Jan van Mersbergen

Op 18 maart 1971 vond in Madison Square Garden in New York het boksgevecht plaats dat destijds werd aangekondigd als The Fight of the Century en dat uiteindelijk ook het gevecht van de eeuw bleek te zijn. Titelverdediger Joe Frazier tegen uitdager Muhammad Ali. Voor mij: De gewone man versus De man met de attitude.

Voor het gevecht werd er alles aan gedaan om werkelijk het grootste boksgevecht ooit te maken. Beide boksers werd 2,5 miljoen dollar toegezegd, een record voor een enkele wedstrijd. Een grote hal in New York, live op televisie, tal van beroemde Amerikanen in het publiek (Frank Sinatra, Norman Mailer, Woody Allen) zoals je tegenwoordig bij basketbal ziet, en de twee beste boksers van dat moment.

Frazier was de kampioen. Hij was kleiner dan Ali maar had meer stootkracht en was ijzersterk. Ali was toen al een legende. Hij was kampioen geweest. Hij was speels, snel en handig. Hij was de grootse. Had ook de grootste mond. Zijn titel was hem in 1967 afgenomen, nadat hij geweigerd had zijn dienstplicht te vervullen. Dit was zijn protest tegen de oorlog in Vietnam. Hij was toegetreden tot de Nation of Islam (waarna hij zijn naam Cassius Clay veranderde in Muhammad Ali) en een oorlog die niet uit naam van die Nation of Islam uitgeroepen werd, daar deed Ali niet aan mee.

In Amerika mocht hij niet meer boksen. Hij moest uitwijken naar verre oorden. Maar in 1971 kon hij Frazier uitdagen. Ruim voor het gevecht werd er in de pers al gevochten. Frazier had in een interview gezegd dat - hij moest hij in de positie zijn geweest - gewoon gevochten zou hebben in Vietnam. Die houding van de kampioen werd omarmd door conservatief Amerika. Ali stond voor progressief. Genoeg gekletst. Boksen. Hier de 15e ronde, waarin Ali al snel neergaat na een linkse hoek van Frazier:

Een foto van een dreun van Frazier tegen Ali gebruik ik als achtergrond van mijn bureaublad, op mijn computerscherm. Dus iedere keer ik een word document, browser of spelletje mijnenveger wegklik komt die stoot weer in beeld. Dat is geen politiek statement. Ik ben niet progressief of conservatief, mijn mening over dienstplicht en het voeren van oorlog overzee, toen en nu, is troebel. Het is geen politieke maar een persoonlijke voorkeur.

Ik bewonder Ali om zijn boksen, maar ik heb weinig met sporters met een grote mond, die alles beter weten, die zich superieur achten en dat helaas vaak ook zijn. Aan de andere kant doet de manier waarop Frazier door conservatief Amerika geknuffeld werd me denken aan de manier waarop het campagneteam van Ronald Reagan in de jaren tachtig schaamteloos Springsteens Born in the USA inzette in de verkiezingsstrijd waardoor het nummer een patriottisch eerbetoon op Amerika werd, terwijl het toch echt een nummer is over een doodgewone kerel uit Amerika, met een leven van niks. Een mislukkeling.

Frazier staat voor de 'gewone' man en als de knal van die gewone man op mijn scherm verschijnt word ik eraan herinnerd dat ook de allerbeste, de man met de grootste mond en het meeste zelfvertrouwen, neer kan gaan, niet alleen omdat hij tegen een sterkere tegenstander aanloopt, met zijn doorsnee denkbeelden en zijn sterke linkse hoek, maar omdat Ali de gewone man in hem al lang kwijt was geraakt.

Be aware!

---

Reacties

---