Abdelkader loopt

Gisteren was de marathon van Rotterdam. Abdelkader Benali liep mee en had het warm.

Door Abdelkader Benali

Het ging natuurlijk zoals ik dacht dat het zou gaan. En nog voordat ik een kilometer had gelopen wist ik dat ik het publiek mee had, en de wind (een zuchtje) maar al het andere in mijn nadeel ging uitwerken. Dit was voorspeld dus ik hoefde me niet verrast te voelen. Ik gooide flesje water over mezelf uit, kreeg een ander flesje, ook dat ging eraan. `

Nog voordat ik de brug over was had ik de eerste gesprekjes er al op zitten - geen dialogen uit Beckett - en ook een te snelle eerst, twee, drie kilometer - ietsje meer dan twaalf minuten waarna ik aan de handrem trok om een stukje langzamer te gaan.

Iets voorbij de zes kilometer kreeg ik mijn flesje met koolhydratendrank dat ik makkelijk naar binnen gooi maar daarna de rest van de marathon me dwars zou zitten. Ik voelde het naar binnen glijden, en niet weg geraken. Het begon te draaien en te kreunen daar binnen in, het vocht verdampte, maar de inhoud, de koolhydraten, zorgen voor kramp. Tot aan de finish had ik die kramp, zelfs tot laat in de avond.

Net als bij de marathon van Amsterdam, waar ik over schrijf in Marathonloper, was ik bang dat ik ook hier op zou moeten geven vanwege de kramp. Toen zo rond de dertig. Maar iets zei me, gezond verstand met het vleugje ervaring dat ik er nu bij heb, dat het niet zou gaan gebeuren. Betere resistentie tegen koolhydraten. De warmere temperaturen waardoor vocht sneller wordt afgevoerd of gewoon geluk. Ik weet het niet. Maar met die kramp liep ik door.

Een loper tussen de vijf en tien vroeg welke uitgeverij ik heb. Vind je het erg dat je een boek voor mij signeert, vroeg hij. "Geen probleem," zei ik. Een stukje verder roept iemand: "De Langverwachte haalt me in." De auteur is de roman van een paar jaar terug geworden. Zo rond de vijftien consolideert mijn gevoel van kramp zich. Ik voel dat het zo zal blijven, ik voel ook dat ik ermee kan leven. Dit geeft me troost. Geen wereldtijd, geen persoonlijk record, geen versnellingen die niet meteen gevolgd worden door druk in de maag maar ik kan ermee leven zolang deze wedstrijd duurt.

Het wordt warmer boven mijn hoofd, warmer onder mijn voeten. Ik neem elk flesje aan dat ik aangereikt krijg, knijp vier sponzen per keer uit boven mijn hoofd uit en hou het tempo vast dat ik heb. De aanmoedigingen blijven komen, gaan het ene oor in, komen er via de rechtervoet uit. De rechter meniscus die me zoveel problemen bezorgde houdt zich koest. Op de halve kom ik door in 1 uur en 28 minuten. Het schokt me dat de temperatuur de snelheid zo kan vertragen. Het schokt me ook dat ik hier met de loopervaring die ik heb daar geen antwoord op heb. Het schokt me ook dat nu een voor een en dat de rest van de wedstrijd steeds meer hardlopers afhaken.

Ze geven het niet op, ze stoppen niet, ze zetten er geen punt achter, ze vallen niet als vliegen neer, ze worden niet uitgekotst door de race: ze glijden gewoon weg, links en rechts, steeds langzamer gaan ze en ik kan me niet voorstellen hoe die lijdensweg over de volgende kilometers zich zal uitstrekken en uitstrekken. Dan weer terug naar mijn eigen beweging, mijn eigen hoofd. Energie verlaat mijn lichaam, energie komt er voor in de plaats. Dit schijnt fatigue resistance te heten: door lange trainingsarbeid bouw je weerstand tegen vermoeidheid op.

Het stuk richting de Erasmusbrug is vervelend.

Warm, steeds warmer en geen interessant bouwwerk te zien behalve in de verte de grote moskee van Rotterdam die in aanbouw is. Hij lijkt op wat Dante beschrijft in een van de ringen van de Hel uit de Goddelijke Komedie als hij de stad Dis nadert en de koepels en minaretten beschrijft.

Dit is dus Disdam.

Ik besef plotseling dat ik het de eerste helft sneller had kunnen doen maar ik weet niet hoe ik dat had moeten doen. Hup, de Erasmusbrug over en naar beneden. Dit is een van de beste momenten in de race. Hier lijkt het allemaal vanzelf te gaan, niet alleen omdat je flink daalt na de klim maar ook omdat je hier al dik over de helft bent, en de krachten zich weer verzamelen.

Ik denk aan de rust die ik gisteren heb genomen. Ik denk aan de rust die ik nu niet kan nemen. Ook hier vraagt iemand of ik zijn boek kan signeren. Ik zeg dat dit het eerste is wat ik zal doen zodra ik weer op adem ben gekomen. Ik passeer een kwart touringcar aan Fransen, wat Nederlanders, een Spanjaard en iemand die er statenloos uitziet, althans nu wel. We zijn allemaal statenloos geworden op dit stuk, onder de brug, naar boven  over de Blaak, richting Crooswijk. Op mijn maag na, geen vuiltje aan de lucht.

Versnellen? Doe maar niet. Dat lukt je niet, daar ga je een te hoge prijs voor betalen. Ik heb spons 4008 opgebruikt. Hij voelde als een eerste spons. Het overheersende gevoel is dan ook dit: een wedstrijd zonder ontwikkeling, een wedstrijd waarin elke stap zich herhaalt, een wedstrijd die ik afwikkel zoals ik een boodschapje doe of een kattebelletje schrijf: op routine. Ze glijden nog steeds langs me weg, al deze ijzersterke, goed getrainde lopers. Gingen zij er van uit dat de wedstrijd wel verrassingen zou hebben, dat er avontuur zou zijn, dat er mogelijkheden waren? Ze hebben dus gegokt en verloren en loop ik nog met de volle inzet op zak?

Maar ik heb niets meer uit te geven, niets uit de delen en zeker niet nu richting het Kralingse Bos. Menthal Theo, elektronische muziek, probeert me van de weg te blazen maar iets van de energie blijft achter, springt in me op, vuurt me aan al mijn testosteron er doorheen te jagen maar zodra ik voel dat nu niet het goede moment is. Ik moet herhalen wat ik al die tijd heb gedaan: de wedstrijd uitlopen.

Mijn redacteur reikt me de hele tijd flesjes aan. Alleen nog maar water. Over mijn benen, voeten, hals, hoofd en armen: het water is er nog niet op gaan liggen of het is alweer verdampt. Dit is de saaiste marathon die ik tot nu toe heb gelopen.

Ik passeer in de laatste paar kilometer nog een paar renners waarvan een Deen en finish zoals ik het had gewenst: op twee benen en binnen de drie uur.

Atletiek

permalink | ga naar reacties |

Reacties