Haringa vs. Neumann

Door Jeroen Heijmans

Begin jaren '90 had sprintster Ingrid Haringa het wel gezien bij het schaatsen, en besloot ze over te stappen op het baanwielrennen. Hierin had ze onmiddelijk succes, want al bij haar debuut op het WK (1991) werd ze verrassend wereldkampioene in de sprint én puntenkoers. In Stuttgart versloeg ze de Duitse Annett Neumann in de finale van de sprint.

In de halve finale van de Olympische Spelen in Barcelona kwamen de twee dames elkaar weer tegen. Haringa was de grote favoriete voor het goud, en had in de kwalificatie het wereldrecord over 200 meter verbroken. Neumann had een lastiger pad naar de halve finale gehad, want ze was slechts doorgegaan dankzij een diskwalificatie in de herkansing. De best-of-three-strijd tussen Haringa en Neumann was ongemeen spannend. Haringa won de eerste heat, en leek ook met de winst aan de haal te gaan in de tweede omloop. Neumann protesteerde echter, want Haringa zou te laag hebben gereden. De jury kende het protest toe, hoewel videobeelden uitwezen dat Neumann dezelfde zonde had begaan. Voor de allesbeslissende belle waren drie pogingen nodig. Eerst ging Haringa onderuit, daarna Neumann. Haringa ging tenslotte te vroeg aan, Neumann kwam langszij en haalde de finale. Daarin zou de Duitse het verliezen van de Estse Salumäe. Haringa won de strijd om het brons eenvoudig van Félicia Ballanger.

Vier jaar later, in Atlanta, haalde Haringa revanche. In de race om de derde plaats stond ze weer tegenover Neumann. Opnieuw waren drie races nodig, maar nu trok Haringa aan het langste eind.

Nog 458 dagen tot Beijing 2008.

Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties