Te traag voor een medaille

Door Jeroen Heijmans

Tijdens de Olympische Spelen van Londen 1908 stonden er twee sprintnummers op het programma voor het baanwielrennen, eentje over 1 ronde (660 yard, zo'n 600 meter) en eentje over 1000 m.

Voor de finale van dat laatste nummer hadden zich drie Britten (Victor Johnson, Benjamin Jones en Clarence Kingsbury) en een Fransman (Maurice Schilles) geplaatst. De wedstrijd bleek een fiasco. Na een halve ronde lag Kingsbury al uit de race met een lekke band, en de drie anderen kropen hoog in de baan vooruit, hopende om elkaar de kop op te dringen.

André Auffray en Maurice Schilles waren op de tandemsprint wél snel genoeg voor een medaille: goud.

Voor de race was een tijdslimiet van 1 minuut 45 ingesteld; als die werd overschreden werd de race ongeldig verklaard. Schilles had dit een dag eerder op het kortere sprintonderdeel al meegemaakt. Vanwege het lage tempo dreigde dit opnieuw te gebeuren, en de renners kregen dan ook een waarschuwingssignaal van de scheidsrechter. De renners kwamen echter pas in de laatste bocht weer tot leven, waar ook Johnson moest opgeven met een lekke band. Schilles en Jones vochten het uit op de meet, met de Fransman als overwinnaar. Maar de renners waren te traag geweest, en er werden geen medailles uitgereikt. Schilles zou later alsnog goud pakken, op de tandemsprint.

Nog 450 dagen tot Beijing 2008.

Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties