Vissen met Joe DiMaggio

Door Jan van Mersbergen

Tegenwoordig zijn er slechts een paar schrijvers die niet over sport schrijven, of blijven volhouden dat ze niks maar dan ook helemaal niks met sport hebben. Onder schrijvers is het inmiddels aanvaard om op zondag over voetballen te praten in plaats van de Russische klassiekers. Gelijk hebben ze. In 1952 was dat wel anders.

In dat jaar verscheen The old man and the sea, het schitterend eenvoudig epos dat Ernest Hemingway twee jaar later de Nobelprijs voor literatuur opleverde. Hemingway was al in de vijftig toen hij het verhaal schreef over de oude visser die een enorme marlin aan de haak sloeg en dagen lang vocht met de vis, om hem vervolgens te verliezen. Parallel aan dit verhaal loopt het leven van Hemingway zelf, die in die tijd door de critici neergezet werd als een oude schrijver die zijn beste tijd had gehad, maar met The old man and the sea zijn laatste grote vis binnenhaalde, en hem niet verspeelde.

Waarom in godsnaam een betoog over een boek van meer dan vijftig jaar oud op een site over sportgeschiedenis? Het volgende fragment (uit een geïllustreerde vertaling van 1959 door E. Veegens-Latorf en J.W.F. Werumeus Buning) maakt dit direct duidelijk.

De oude visser praat met zijn hulpje, op het terras aan de wal:

'Vertel me nu eens van het baseball,' vroeg de jongen.

'In de American League staan de Yankees bovenaan. Dat had ik wel verwacht,' zei de oude man tevreden.

'Vandaag hebben zij verloren,' zei de jongen.

'Dat wil niets zeggen. De grote DiMaggio is zichzelf weer.'

'Er zitten nog anderen in de ploeg.'

'Natuurlijk. Maar hij doet het hem.'

''In de andere competitie gaat het tussen Brooklyn en Philadelphia, en ik houd het op Brooklyn. Maar dan denk ik aan Dick Sisler en die grote wedstrijden in het oude stadion'.

'Zoals hij is er geen tweede. Ik heb nog nooit iemand de bal zo ver zien slaan.'

'Weet je nog dat hij op het Terras kwam? ik wilde hem mee uit vissen nemen maar ik was verlegen om hem te vragen. Toen vroeg ik jou hem te vragen en jij dorst het ook niet.'

'Of ik dat nog weet. Het is stom van ons geweest. hij was misschien wel met ons meegegaan. Dan zouden we dat ons leven lang gehad hebben.'

'Ik zou de grote DiMaggio wel mee uit vissen willen nemen,' zei de oude man. 'Ze zeggen dat zijn vader een visserman is geweest. Misschien is hij wel net zo arm geweest als wij; dan kan hij het begrijpen.'

'De vader van Sisler is nooit arm geweest, en hij, de vader, speelde in de grote clubs toen hij zo oud was als ik.'

'Toen ik zo oud was als jij voer ik voor de mast op een driemast-bark die naar Afrika ging en 's avonds heb ik daar wel leeuwen op het strand gezien.'

'Dat weet ik. Daar heb je mij over verteld.'

'Zullen we over Afrika praten of over baseball?'

'Liever baseball,' zei de jongen.

'Wat zou de grote DiMaggio ervan gedacht hebben, zoals ik hem in zijn hersenen raakte?'

Met een ongekende bezieling schreef Hemingway over Joe DiMaggio. Naar mijn mening een van de grootste schrijvers uit de vorige eeuw over een van de grootste honkballers aller tijden.

Een mooi duo.

De boeken van Hemingway worden vandaag de dag amper gelezen, ook niet heruitgegeven. Op de tweedehandsafdeling vindt u ze bij de H.

Achterklapvolgers van het eerste uur zullen weten dat DiMaggio trouwde met Marlyn Monroe. (Zou de voornaam van Monroe iets met de vis van Hemingway te maken hebben? Je zou het denken...).

Ze bleven elkaar niet eeuwig trouw, maar DiMaggio was wel aanwezig op de begrafenis van de diva:

Tot slot een kort filmpje over de carrière van DiMaggio:

Overig

permalink | ga naar reacties |

Reacties