Roland Garros en het vuistje van Verkerk

Roland Garros is weer begonnen. Niet mijn favoriete tennistoernooi. Dat komt door twee dingen. Ten eerste door de heren enkelfinale tussen de Spanjaarden Sergi Brugera en Alberto Berasategui. Dat was in 1994. Ik kijk graag naar sport, maar die finale duurde voor mijn gevoel zo verschrikkelijk lang. De vraag is natuurlijk of het knap is iedere bal terug te slaan of dat die eindeloze slagen zonder risico, door het midden echt saai zijn. Ik hoopte dat er een Spanjaard zou winnen, en een beetje snel graag. Tweede reden waarom ik niet zo gek ben op dit tennistoernooi: Martin Verkerk.

Verkerk. Hij doet dit jaar weer mee.

De voorspelling dat er dit jaar geen Nederlander zal winnen durf ik wel aan, toch is het nog maar vier jaar geleden dat Martin Verkerk de finale haalde. Een finale die gelukkig wat minder lang duurde dan die tussen de Spanjaarden Bru en Ber, en die destijds tot mijn grote genoegen ook een Spaanse winnaar opleverde.

Dat zit zo.

Ik heb dat hele toernooi destijds gevolgd en ik vond het geweldig dat een modale tennisser de finale haalde, door hard werken en door het geluk dat zijn tegenstanders (Moya, Coria) zich lieten imponeren of een mindere dag hadden. Allemaal niks mis mee. Heeft deze tennisser zijn gloriemoment dat hij later nog vaak kan vertellen en is lekker voor de koppenmakers van de Telegraaf. Maar de houding van Verkerk gedurende dat toernooi veranderde.

Mighty Martin werd hij genoemd. Een koosnaam die past bij een carrière met minstens drie Grand Slam overwinningen, maar twee 2e ronde plaatsen, een 3e ronde, en een finale op de Grand Slams en twee overwinningen in ATP toernooien volstonden voor de fans van Verkerk om hem Mighty te noemen. De fans, zeg ik, want hij zal toch zelf die naam niet bedacht en uitgedragen hebben?

Die gedachte doemt in me op door de manier waarop Verkerk zich naar de finale van Roland Garros in 2003 worstelde. Een jongen die tot dat moment in totaal twee potjes tennis op een Grand Slam had gewonnen won er nu drie achter elkaar en vanaf de kwartfinale kwamen er bij Mighty Martin verbeten trekken om de mond, werd zijn vuist bij het minste of geringste gebald en veranderde hij in een sportman die zelf ging geloven in wat de kranten schreven.

Dat is natuurlijk psychologie van de koude grond. Ik weet helemaal niet waar Martin Verkerk in veranderde en waar hij in geloofde, ik weet wel dat ik tijdens die finale supporter van Ferrero was. Ik moet dus niet Verkerk's psyche maar mezelf verklaren.

Dat kan. Tijdens die partijen tegen Moya en Coria, juichte Verkerk zo vaak na een fout van zijn tegenstander, ging zijn vuist de lucht als zijn tegenstander de bal in het net of uit sloeg, klopte hij zich bij wijze van spreken op de borst als zijn tegenstander uitgleed. En dat trek ik niet. Dan zie ik de ingetogen Ferrero spelen en winnen en dan doet me dat goed.

Ik heb het vaker bij sporten waar de sporters gescheiden zijn door een net. Volleybal spant de kroon. Wordt gespeeld door louter Verkerken. Dat gejuich na iedere opslag van de tegenpartij in het net. Stel je niet aan.

Tennis is wat dat betreft een gentleman’s sport. De toppers (Federer, Sampras) beheersen zich omdat ze geconcentreerd zijn en niet te veel willen tonen om hun mogelijke zwakke plekken en plannen niet te verraden. De mindere goden beheersen zich omdat ze weten dat ze hard moeten knokken en moeten hopen op een overwinning, een verrassing. Schreeuwen en juichen is misplaatst. Hewitt (Come on!) en Nadal, die hun vuisten ballen en gillen na iedere gewonnen slag, laten tennis op volleybal lijken. Jammer.

Twee weken Roland Garros komen eraan. Benieuwd wat Haase, Sluiter, Van Scheppingen en Verkerk gaan doen. Ik hoop het beste, maar zal niet gek opkijken als ze na de tweede ronde allemaal uit het toernooi liggen. Er doen 21 Spaanse mannen mee.

Heel misschien wint een Zwitser.

Tennis

permalink | ga naar reacties |

Reacties