Zoeken

NOS Langs De Lijn is bezig met een serie over lokale sporthelden. Met andere woorden: sporters, die wel in hun eigen omgeving op handen werden gedragen, maar daarbuiten relatief onbekend waren. Deze week is de beurt aan Piet Koekebakker, oud-spits van Blauw Wit. Een jaar of vier geleden schreef ik voor het NRC Handelsblad onderstaand artikel.

Het huwelijk van Piet Koekebakker in 1951

De Amsterdamse voetballer Piet Koekebakker was in de jaren veertig en vijftig verantwoordelijk voor een groot aantal nachtmerries bij verdedigers en doelmannen, die niet bij Blauw Wit speelden. Hij was daar midvoor - vooral omdat hij uit de Kinkerbuurt kwam. Maar ook omdat hij een baantje zocht in een winkel.

Nadat Koekebakker in 1997 was overleden, schoof ik in Amsterdam-Geuzenveld aan tafel met zijn vrienden Jan Royé en Herman van Raalte. De laatste stond één keer in het doel van Oranje. Het werd een middag vol verhalen over Koekebakker, die niet alleen in het veld de aandacht trok.

Koekebakker werd in 1924 geboren en groeide op in de Kinkerbuurt, waar de wortels liggen van Blauw Wit. Daar woonde hij met zijn vader, die werkte als stukadoor, moeder en drie broers. Op twaalfjarige leeftijd werd hij lid van arbeidersvoetbalclub De Pionier. Een jaar later ging hij naar een kleine volksclub, WMHZ.

"Je moet naar DWS gaan," zei zijn omgeving, maar de erevoorzitter van Blauw Wit, dhr. Drilling, voorkwam dat. De jonge voetballer had namelijk net een cursus Diploma Tabak gevolgd, samen met onder andere Kuki Krol, de vader van Ruud. Hij wilde zijn eigen zaak openen en Drilling had een winkel in de aanbieding.

Royé: "Drilling wilde alleen maar Blauw-Witters in zijn pand." Niet zo slim om dan toch eigenwijs bij DWS te gaan voetballen. Want je moet nooit bijten in de hand die je voedt en al helemaal niet in de jaren dat een voetballer geen cent kon verdienen met zijn sport.

Koekebakker was technisch niet zo begaafd, zeiden zijn vrienden, maar hij kende daarentegen een enorm doorzettingsvermogen. En hij was grillig, heel grillig. Van Raalte: "Als hij een hoekschop nam kon hij hem in één keer inschieten. Maar als hij vrij voor de keeper stond, kon de bal meters over gaan."

Toch scoorde hij aan de lopende band en was daarom een begrip in heel het land. Het maakte hem niet onbemind in de voetbalwereld, integendeel. Royé: "Die man had echt alles: hij was sportief, hij zag er goed uit, had humor."

Van Raalte: "En hij had van veel dingen verstand. Wist ook wat er gebeurde buiten het voetbal. Hij was bijvoorbeeld goed bevriend met de communistische oud-wethouder Harry Verheij." Een aanbod om in het buitenland als prof te spelen, sloeg Koekebakker af, omdat hij bij zijn gezin wilde blijven.

In 1997 werd longkanker bij hem geconstateerd. De dag voor hij stierf, kwam de arts op bezoek, die zijn arm pakte. "Godverdomme," grapte Koekebakker, "doe eens handschoenen aan, man. Je hebt van die koude poten." De tekst bij zijn overlijdensadvertentie was kort: 'Ik heb mijn laatste wedstrijd verloren.'

Voetbal

permalink | plaats reactie |