Zoeken

Door Jeroen Heijmans

Zoals eerder beschreven verloor het Nederlands elftal tijdens de Olympische Spelen van Antwerpen (1920) van Spanje in de strijd om het zilver. De Spaanse ploeg, en vooral hun aanhang, wekte nogal verbazing bij de Nederlanders, zoals oud-scheidschechter CJ Groothoff in 1927 schreef:

De jongste aanwinst van de groote voetbalfamilie op het Antwerpsche tornooi was Spanje. Dat waren echter heelemaal geen babies doch stevige, tot de tanden gewapende ridders, die zich hardnekkig hebben verdedigd en menig tegenstander in het zand hebben doen bijten. Hun spel was van een tot dusver hier weinig geziene stevigheid, wat hun tegenstanders aan den lijve hebben ondervonden. Die stevigheid was overigens geen beletsel voor vlug spel. Vooral de Spaansche voorhoede was watervlug.

Een merkwaardige figuur met een niet minder merkwaardigen naam, was de Spaansche spil Belangstequigoita [Belausteguigoitia, JH]. Een ware reus, die met z'n lange beenen het geheele middenveld beheerschte!

Over de Spaansche toeschouwers zou een afzonderlijk hoofdstuk te schrijven zijn. Een buitengewoon aantal kwam met het elftal mee. Er werd tenminste vrijwel voortdurend aangemoedig gehuild en gebruld, af en toe leek het zelfs meer op ophitsen. Toen ten slotte de Spanjaarden een doelpunt maakten, wilden verschillende Spaansche supporters met alle geweld over de afrastering van het veld klimmen om Sesumaga, den maker van het doelpunt, te omhelzen. Slechts één hunner was de politie te snel af de anderen werden door agenten tegen gehouden. Vermakelijk was het ook, dat de heeren hun hoeden uit pure geestdrift in de lucht smeten, en eerst toen de geestdrift wat was bekoeld, erop uit trokken om hun hoofddeksel terug te vinden. De politie en verschillende ordebewaarders moesten er aan te pas komen om alle hoeden weer op de daarbij behoorende hoofden te krijgen.