Een leven lang bij dezelfde voetbalclub
9-6-2007
Door Jan van Mersbergen
Onlangs speelde Jean Paul de Jong zijn
laatste wedstrijd voor FC Utrecht. Mister Utrecht werd hij genoemd, een
bijnaam die hij dankt aan een lange reeks seizoenen (vanaf 1993) die hij voor
de club uit de Domstad volmaakte. In al die jaren maakte hij 11 doelpunten en
liep hij tegen 83 gele kaarten op, een all time record voor de
eredivisie.
Eentje meer dan... Barry van Galen.
Dat aantal van 83 gele kaarten heeft in diverse media
veel aandacht gekregen, maar gemiddeld komt het neer op vijf en een halve kaart
per seizoen. Dat haalden de middenvelders Sneijder, Gabri, Cziommer, Buijs,
Hofs, Levchenko, Kruys, Snoyl, Zonneveld, Fränkel, Hersi en Tanghe afgelopen
seizoen ook.
Wat opvallender is aan Jean Paul de Jong is
dat hij op een paar uitstapjes in zijn jonge jaren na bij een en dezelfde club
bleef.
Daarvan zijn er meer.
De andere Mister in Nederland is een Limburger:
Ger Senden. Mister Roda JC. Begon in 1989 in Kerkrade en ging er nooit
weg. In zijn jeugd speelde hij bij VV Chevremont. Geen opvallende speler. Nooit
het Nederlands elftal gehaald, nog geen tien doelpunten in de competitie, maar
wel dienstbaar, betrouwbaar en degelijk. Bijna vierhonderd
competitiewedstrijden voor de geel-zwarten. Kortom: een geweldige carrière die
een documentaire van minstens een uur bij de publieke omroep verdient. Al vrees
ik dat dat er niet van zal komen.
In het buitenland zijn een aantal toppers die ook nu
leven lang bij dezelfde club bleven. In tegenstelling tot Nederland is het voor
de echt grote spelers in Italië, Spanje en Engeland wel mogelijk om gewoon bij
je club te blijven. Heeft waarschijnlijk iets met de salarissen te maken.
De grootste naam: Paolo Maldini, die onlangs zijn vijfde
Champions League won. Hij speelde acht finales. Een record. De zoon van Cesare
Maldini (zie foto hieronder van Guus de Jong) debuteerde op zestienjarige leeftijd in het seizoen ''84/''85 in het
shirt van Milan. Hij zou de club nooit verlaten en heeft juist voor nog een
seizoen bijgetekend. Het wordt zijn 24e seizoen. In totaal speelde hij meer dan
600 wedstrijden in de serie A.
Een andere held van het Italiaanse voetbal is Fransesco
Totti: Il Bimbo d''Oro (De gouden jongen). Hij speelde al 370 wedstrijden
in de serie A voor Roma, en gaat nog wel even door, bij deze club.
Totti is niet alleen speler van AS Roma, hij is een echte
AS Roma fan. Een ultra. Beroemd is het verhaal van de BBC filmploeg die Totti
wilde interviewen in het sportcentrum van AS Roma. Toen een jeugdploeg van
stadsgenoot en rivaal Lazio bij het complex arriveerde klonk het; ''Bastardi,
bastardi.'' Het bleek Totti zelf te zijn die de Lazio-spelers stond uit te
foeteren.
Met AS Roma kende Totti een goed seizoen: kwartfinale
Champions League en een tweede plaats in de competitie. Hij won nooit een grote
prijs met zijn club, maar bleef toch bij Roma.
In Spanje is bijvoorbeeld Puyol te noemen, na een paar
jaar Barcelona B, in het eerste van de Catalaanse club. Maar de vedette van het
Spaanse voetbal die bovendien in de senioren (in zijn jeugd speelde hij bij
stadgenoot Atletico, tot bij die club de jeugdafdeling opgedoekt werd) altijd
zijn club trouw was, is Raúl. Volledig: Raúl González Blanco, van Real Madrid
natuurlijk.
Raúl is topscoorder aller tijden van de Spaanse nationale
ploeg en zijn geschiedenis bij de Koninklijke is fenomenaal. Een gewone jongen,
uit Madrid. Meer dan vierhonderd competitiewedstrijden, bijna 200 goals. Of hij
nu spits is, schaduwspits, middenvelder, ik weet het niet meer. Wat ik wel
weet, jarenlang durfde geen Spaanse bondscoach hem uit de basis te laten, iets
wat hier in Nederland met sommige spelers wel anders is. Ook al reikte Spanje
met Raúl in de basis nooit ver op een groot toernooi.
In Engeland zijn Paul Scholes en Steven Gerrard
voorbeelden van spelers die hun dagen slijten bij een en dezelfde club. Bij
respectievelijk Manchester United en Liverpool.
Scholes is een aanvallende middenvelder die ook wel eens
een gele kaart pakt, maar vooral veel weet te scoren. In 373 duels schoot hij
95 keer raak. Een keer per vier wedstrijden zeg maar. Er zijn heel wat spitsen
die dat nooit halen. Gerrard heeft zich de afgelopen seizoenen ontwikkeld tot
een speler die een vergelijkbaar gemiddelde haalt: in de laatste drie seizoenen
Premiership 24 goals in 98 wedstrijden.
Allebei echte Engelse spelers, met wilskracht, snelheid,
functionele techniek, goed schot. Allebei echte leiders. Allebei echte winnaars
(wonnen allebei de Champions League, Scholes in 1999 en Gerrard in 2005). Doen
bovendien in het veld geen gekke dingen, en dan heb ik het niet over harde
tackles of wat provocerend gedrag, dat hoort bij het voetbal. Dan heb ik het
over het maken van een dubbele schaar op de middenlijn terwijl er niemand in de
buurt is.
Iets waar sommige van hun collega''s, en met name een
collega van Scholes, nog iets van kan leren.
Reacties
geplaatst op: 14-6-2007 22:50:27u.
geplaatst op: 11-6-2007 11:09:17u. | website
geplaatst op: 11-6-2007 9:39:12u. | e-mail
geplaatst op: 11-6-2007 9:14:43u. | website
geplaatst op: 10-6-2007 22:27:26u.
geplaatst op: 10-6-2007 13:38:27u. | website
geplaatst op: 10-6-2007 12:24:18u. | website
geplaatst op: 10-6-2007 1:11:23u. | e-mail
geplaatst op: 10-6-2007 1:09:21u. | e-mail
geplaatst op: 9-6-2007 19:26:52u. | website
geplaatst op: 9-6-2007 19:24:16u. | e-mail | website
geplaatst op: 9-6-2007 18:41:47u. | e-mail
geplaatst op: 9-6-2007 15:24:45u. | e-mail | website
geplaatst op: 9-6-2007 14:37:39u. | website
geplaatst op: 9-6-2007 13:39:29u. | e-mail