Zoeken

Soms nam hij de rol aan van een politiek leider, maar vaker was hij een enthousiast supporter. Hij is om het maar zo te zeggen een mooie kruising tussen prins Willem Alexander en Erica Terpstra. Er wordt vaak lacherig gedaan om zijn loopbaan, maar in de bobsleewereld heeft dit lid van IOC zijn sporen zeker verdiend. Op een WK eindigde hij op een zevende plaats en hij nam deel aan vijf Olympische Spelen.

Een fanatieke sporter was hij in zijn jeugd zeker, al doet de officiële erelijst die bij sommige persberichten als bijlage wordt gegeven wat koddig aan: hij won juniorenwedstrijd in handbal, hardlopen, judo en zeilen, en hij maakte een jaar deel uit van de voetbalschool van Monaco en speelde de finale van het juniorentennistoernooi van zijn land. Tegenwoordig kijkt hij vooral naar sportwedstrijden, al wordt hij met vrienden (en bodyguards) soms op het strand gesignaleerd bij een partijtje beachvolleybal.

Tijdens de Minispelen liet hij zowaar ontvallen in welke sport hij als tiener graag had uitgeblonken: zwemmen. ‘Ik wilde altijd zwemmer worden en heb het altijd jammer gevonden dat ik nooit als zwemmer heb deelgenomen aan de Minispelen. In 1987, toen Monaco ook gastland was, had ik daarvoor de tijd niet. Maar ik heb de schade ingehaald met het bobsleeën.’

Prins Albert vindt de Mare Nostrum-wedstrijden in het supersnelle zwembad van het Stade Louis II een sportief hoogtepunt in de toch al volle evenementenkalender van zijn land. Zo zag hij Inge de Bruijn er in 2000 de basis leggen, met haar eerste wereldrecord op de 100 meter vrij, voor haar successen in Sydney later in dat jaar. De Nederlandse sportheldin werd later zelfs voor die prestatie tot sportvrouw van het jaar in Monaco gekozen. Bij die gelegenheid leerde hij de Zuid-Afrikaanse Charlene Wittstock kennen en met haar onderhoudt hij nu al twee jaar een knipperlichtrelatie, die vooral de roddelpers boeit. Ze mocht in ieder geval bij sluitingsceremonie naast hem zitten op de eretribune.

Minder bekend is het feit dat zijn vader Rainier III de initiatiefnemer was van de ethische commissie van het IOC. In de jaren zeventig maakte deze vorst zich grote zorgen over de commerciële belangen in de topsport en wilde met name het sportieve gedrag van de atleten waarborgen. Rainier was vooral bezorgd over uitwassen als doping en omkoping en liet daarom enkele hoogwaardigheidsbekleders van sportbonden en internationale sportjournalisten naar zijn paleis komen om een commissie (AICVS) te vormen, die algemene regels maakte voor het bedrijven van topsport.

Dit Charta diende in 1982 als leidraad voor het WK-voetbal en moest door alle deelnemers ondertekend worden en vervolgens werd het overgenomen door het IOC aan de vooravond van de Winterspelen in Sarajevo. Op zijn paleis nodigde prins Rainier regelmatig zijn studievriend Jacques Ferran uit. Deze journalist van l’Équipe en medebedenker van de Europa Cup kreeg dan vaak de opdracht om een thema voor een sportcongres uit te werken. Hij werkte onder andere aan een project om enkele spelregels in het voetbal af te schaffen. FIFA-voorzitter Havelange meldde zich in Monaco en was het helemaal eens dat ‘het terugspelen op de keeper’ in 1978 als spelbederf niet meer getolereerd moest worden. Maar beide heren werden teruggefloten door de aartsconservatieve International Board. Pas veertien jaar later, in 1992, werd deze spelregel toch ingevoerd.

Prins Rainier nam ook het initiatief voor Sportel, de jaarlijkse beurs voor sporttelevisie. Hier is menig initiatief genomen voor verbetering van het in beeld brengen voor sportevenementen. Hij was even lid van het IOC, maar trad af toen hij zijn landje moest besturen. Prins Albert heeft een terugtreden na zijn installatie als vorst nooit overwogen: ‘Ik geloof dat ik beide functies kan combineren en ik vind het zelf belangrijk dat Monaco is vertegenwoordigd in het IOC en mijn zussen hadden geen belangstelling.’

Olympische Spelen Algemeen

permalink | plaats reactie |