Een lift van Fabio Capello

Gisteren won Fabio Capello de Spaanse titel met Real Madrid. Jurriaan van Wessem kreeg ooit een lift van de beroemde trainer.

Fabio Capello keek een beetje verdwaasd rond in het stadion van PSV. Hij gaf er die avond commentaar bij een memorabele Europa Cupwedstrijd van de Eindhovenaren tegen Real Madrid. Ik raakte met hem in gesprek en wees hem erop dat hij op hetzelfde veld had gevoetbald. ‘Is dit echt hetzelfde stadion? Dat waar ik speelde was veel kleiner.’ Voetballers kunnen soms heel eigenwijs zijn, maar toen ik hem vertelde dat het stadion weliswaar flink was vertimmerd maar zich wel op dezelfde plek bevond, geloofde hij me.

Ik had de beruchte PSV-Roma, die beslist werd met het opgooien van een muntje, met eigen ogen gezien en kon me zelfs de statige Romein herinneren, die correspondeerde met de naam Capello. Hij was toen nog een aanstormend talent in Italië en zou een seizoen later naar Juventus verhuizen. Daar vierde hij triomfen en vervolgens won hij ook nog een scudetto met AC Milan (in een ploeg met Gianni Rivera en Franco Baresi). Fabio Capello was in Italië vooral een begrip omdat hij zijn vaderland in 1973 de primeur van een overwinning op Wembley bezorgde.

Twintig jaar geleden werkte Capello voor het mediabedrijf van Silvio Berlusconi, toen AC Milan werd overgenomen door de tv-tycoon. Hij was vooral een manager en werkte ook nog enkele uren per week voor de ijshockeyclub van Milaan. Maar hij kwam in beeld als analyticus bij voetbalwedstrijden.

Zo leerde ik hem kennen tijdens het WK in Mexico en later bij wedstrijden in de Serie A en de Europa Cup. En zo was Capello in 1988 getuige van de merkwaardige opmars van PSV in Europa. Hij vroeg me hoe hij na de wedstrijd zo snel mogelijk op Schiphol kon komen, want hij moest de volgende ochtend vroeg weg en had daarom daar een hotelkamer laten boeken. Zijn collega zou in Eindhoven blijven. Het was nog de tijd van de talloze stoplichten tussen Eindhoven en Den Bosch en daarom bood hij mij aan om met hem mee te rijden. Ik moest toch naar Amsterdam, en was bang om eventueel de laatste trein te missen en dus kwam mij deze lift wel uit.

Nadat PSV zich voor de finale had geplaatst en Capello de jonge Hiddink met zijn succes had gecomplimenteerd, liepen we het stadion uit naar de huurauto. We raakten in gesprek over voetbal, over het succes van Gullit in Italië, over de invloed van Cruijff op het moderne voetbal, over de mysterieuze Frank Rijkaard die was ondergedoken in Zaragoza, en over zijn waardering voor het Nederlandse voetbal. ‘Het is merkwaardig dat een relatief klein land zoveel talent kan voortbrengen. Ik heb nog eens in Enschede gespeeld tegen Twente. We werden overlopen en die ploeg speelde ons in Turijn volledig weg. Bij elke loting van de Europa Cup waren we vooral bang om tegen een Nederlandse club te loten.’

Capello sprak rustig maar wel een beetje binnensmonds. Ik vroeg of hij nog trainer wilde worden. Hij was even ad interim aan de slag geweest bij Milan, vlak voor Sacchi er de baas werd. ‘Het is een bijzonder vak. Een trainer moet een ploeg beter laten spelen en dat kan hij alleen door de individuele kwaliteiten van elke speler zo goed mogelijk op die van zijn medespelers af te stemmen. Het is telkens een puzzel en voor wie bezeten is van het vak, is het elke keer weer een uitdaging. Ik draag dat virus met me mee, want ik heb na mijn loopbaan jaren in de jeugd van Milan gewerkt. En ook daar moet je elke keer puzzelen. Ik zou graag willen werken als een Engelse manager, maar die ruimte word je niet altijd gegeven. Voorlopig heb ik een leuke baan, maar ik weet niet of ik altijd nee zal zeggen als een club zich bij me meldt.’

Drie jaar later meldde Berlusconi zich bij Capello met het verzoek op AC Milan over te nemen. Het tijdperk-Sacchi liep op zijn eind en eigenlijk was er geen alternatief. Welke trainer zou het risico nemen om met die immense erfenis te werken? Eigenlijk kon die opvolger van Sacchi alleen maar falen.

Maar Capello durfde het aan en haalde in vijf seizoenen vier landstitels, zorgde dat de wereld kon genieten van de allerbeste Marco van Basten (met Gullit had Capello een totaal andere band), paste als eerste met succes het systeem van de wisseldiensten toe en won ook nog eens de mooiste Europa Cup in de rijke geschiedenis van de roodzwarte club (de 4-0 tegen Barcelona in Athene).

In 1995 miste hij met Milan op een haar alle hoofdprijzen. Dat was te min voor de club. Nog zo’n jaar en hij kon vertrekken. Capello hoorde deze reactie van de leiding aan. Hij bezorgde Milan weer een landstitel en tekende ondertussen bij Real Madrid. Bij die club won hij een glorieus kampioenschap en legde hij het fundament voor een prachtig tijdperk (met drie Champions League-eindzeges). Maar hij ging zelf boos weg na een jaar omdat hij de zoon van voorzitter Sanz moest opstellen in de kampioenswedstrijd.

Hij ging terug naar Milan en dat werd een mislukking. Hij werd uitgekotst door de inmiddels premier geworden Berlusconi. Daarna leek zijn tijd voorbij, maar via Roma, Juventus en nu Real Madrid won hij nog vier landstitels met zeer gedegen voetbal. Niet mooi, vooral zakelijk, maar wel recht op het doel af.

‘Rijden we nog wel goed?’ vroeg hij me toen we over de Utrechtse Brug Amsterdam binnen kwamen. ‘U wilde me toch afzetten in Amsterdam,’ antwoordde ik. ‘Maar toch niet in het Red Light District, ik wil naar Schiphol’ lachte hij. Hij zette me af op de Overtoom, en volgde daarna de borden ‘Schiphol’. ‘Grazie,’ zei hij als afscheid, terwijl ik hem natuurlijk moest bedanken voor de lift.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties