Alleen de uitslag van Wimbledon-finale is nog onbekend

Laat alle wedstrijden voor de Wimbledon-finale maar zitten: in het mannentennis gaat het alleen maar om Federer tegen Nadal. Simon Kuper oordeelt.

Je komt vol goede bedoelingen naar de wedstrijd. Er verschijnen twee briljante spelers die al sinds ze twee zijn alleen maar gestoomde broccoli eten en alles hebben opgeofferd voor het tennis. Ze beginnen te meppen, harder en beter dan al die legendes uit het verleden. Maar als er nog maar een paar minuten van de vier uur durende uitputtingsslag zijn verstreken, dwalen je gedachten al af naar de lunch; altijd de belangrijkste gebeurtenis van de dag in Parijs. Je weet dat de wedstrijd er eigenlijk niet toe doet, want Roger Federer of Rafael Nadal winnen toch.

Dit jaar kunnen drukbezette fans tijd besparen door maar naar één wedstrijd op Wimbledon te gaan: de finale tussen Federer en Nadal. Maar die mag je dan ook niet missen, omdat er wel eens een machtsverschuiving in het mannentennis zou kunnen plaatsvinden, van de Zwitser naar de man uit Mallorca.

Een verdeelde wereld

Al sinds 2005 beleven we uitzonderlijke tijden. Federer is misschien wel de beste mannelijke speler die er ooit geweest is; Nadal misschien wel de beste gravelspeler ooit. Zoals de VS en Rusland tijdens de Koude Oorlog de wereld in tweeën verdeeld hadden, zo doen zij dat ook. Nadal is de winnaar op de gravelbanen van Europa, inclusief die van Roland Garros. De rest van de wereld is voor Federer, in het bijzonder Wimbledon, de US en Australian Open.

Samen hebben Federer en Nadal de laatste negen grandslamtoernooien gewonnen. Nog niet eerder hebben twee mannen het tennis zo gedomineerd sinds de Opens in 1968 begonnen. Zelfs Pete Sampras, hiervoor de dominantste tennisser in de geschiedenis, was niet zo almachtig.

‘Kort geleden zat ik wat te surfen op internet’, vertelt Nadal. ‘Ik vergeleek de punten van Federer en Sampras’ – met punten bedoelt hij de classificatiepunten die ze verdiend hebben met het spelen van toernooien. ‘Sampras stond op nummer één met ongeveer 5.500 punten, Federer heeft er 7.500. Dat is nogal een verschil.’ Nadal zelf kan Sampras binnenkort ook inhalen, hij heeft 5.225 punten.

Negen-nul club

Er bestaan eigenlijk geen andere mannelijke spelers meer. Neem bijvoorbeeld de Rus Nikolai Davydenko, een fantastische speler en op dit moment de drie na beste in de wereld. Toen hij in de kwartfinale van Roland Garros kwam, wees iemand hem erop dat hij nu om te winnen Guillermo Cañas, Federer en Nadal moest verslaan. ‘Luister’, antwoordde Davydenko, ‘Als ik die kerels versla, houd ik zondag op met tennissen. Nee, ik kan niet alleen ophouden, ik kan rustig sterven.’

Zoals te voorspellen was, verloor Davydenko kansloos van Federer. Hij kon lid worden van de ‘negen-nul club’, die bestaat uit tennisgrootheden die negen keer achter elkaar van de Zwitserse ster hebben verloren. Andere leden van de club zijn: Andy Roddick (nummer drie op de wereldranglijst) en Lleyton Hewitt (nummer één voor Federer zijn opwachting maakte).

Voor deze spelers geldt de vraag die volgens de legende een kind ooit over Randolph Churchill zou hebben gesteld: ‘Mama, waarom is die man er?’ De toeschouwers weten over het algemeen heel weinig van de sport, dat is bekend. Maar ze beginnen toch door te krijgen dat bijna alle gespeelde partijen in het mannentennis zinloos zijn. Vandaar de grote hoeveelheid lege stoelen in het center court in Parijs, behalve bij de finale.

De Britse media gaan maar door over Andy Murray, de Schot, achtste op de wereldranglijst. De waarheid is dat er maar één ding telt in het mannentennis: Federer tegen Nadal. Sinds Borg en McEnroe is de strijd aan de top niet meer gegaan tussen twee zulke briljante spelers. Als de spelers als een soort stripfiguren kunnen worden teruggebracht is dat ideaal; hun rivaliteit gaat dan een beetje lijken op de strijd tussen Tom en Jerry. Vangt Borg (‘The Iceman’) McEnroe (‘Superbrat’) deze keer?

De relatie tussen Federer en Nadal is die van oudere broer tegen jonger broertje. Nadal kleedt zich alsof hij naar de disco gaat, Federer alsof hij op zondag een potje tennist in een keurige club in een buitenwijk van Basel. Federer speelt in ouderwetse stilte, Nadal kreunt en juicht erop los. Buiten de baan is Nadal lacherig en vaag, Federer streng en precies, en dat in drie talen. Nadal is een jonge knul, Federer een Romeinse keizer. Het zou helemaal ideaal zijn als er ook nog een element in zat van goed tegen kwaad maar jammer genoeg zijn het allebei aardige kerels.

Hun rivaliteit leidt jammer genoeg niet tot toptennis. McEnroe en Borg brachten het beste in elkaar naar boven, maar Federer speelt meestal teleurstellend tegen Nadal. Federer zei in Parijs, na van Nadal verloren te hebben: ‘Hij put je uit. Hij is iemand die zorgt dat jij de bal mist, zodat je achteraf nooit kunt zeggen dat je echt goed tegen hem hebt gespeeld.’

Geen vrede

Deze zomer moet hun rivaliteit tot een climax komen. Er lijkt een einde te komen aan het vredesakkoord waarmee ze de wereld verdeeld hadden. In Parijs liet Nadal zien dat hij nu alles in huis heeft om Federer op elke ondergrond te verslaan. Zijn harde forehandklappen zijn legendarisch, maar in het afgelopen jaar is zijn service ook nog verbeterd en hij maakt zo weinig fouten op de tennisbaan als maar menselijk mogelijk is. Goed, hij won maar 16 van de 17 breakpoints in de finale van Roland Garos, maar hij is ook nog maar 21 en kan nog beter worden.

Nadal wint misschien Wimbledon niet, omdat hij net zoveel ervaring met gras heeft als de gemiddelde vis. Wel heeft hij afgelopen jaar al de finale bereikt. Hij moet in ieder geval één van de drie volgende grand slams op Federers terrein winnen. Als dat gebeurt, kunnen alle andere spelers net zo goed met pensioen gaan.

Tennis

permalink | plaats reactie |

Reacties