Copa America: De Witte Gullit

Vanavond speelt Colombia tegen Paraguay in de Copa America. Twintig jaar geleden ontdekte ik tijdens dit toernooi de 'Witte Gullit', Carlos Valderrama.

Paraguay-Colombia is een klassieker. De twee landen hebben de afgelopen 25 jaar, in de schaduw van Argentinië en Brazilië, het meest aan de weg getimmerd in Zuid Amerika. De wedstrijd in het Maracaibo-stadion (het mooiste tijdens dit toernooi) roept herinneringen op aan het duel in Rosario van twintig jaar geleden, toen de voetbalwereld kennismaakte met het ‘toque’-voetbal van Colombia en de opmerkelijke spelbepaler Carlos Valderrama.

Het shirt van Paraguay. Kopen?

De taxichauffeur zet mij met een Italiaanse journalist en een Japanse fotograaf af bij het stadion van Rosario Central in de Argentijnse stad Rosario. Ik kijk een beetje verbaasd, want er staat op een paar suppoosten na geen mens bij de ingang. De Copa America van 1987 trekt buiten de wedstrijden van gastland Argentinië bijna geen publiek, maar dit slaat alles.

‘Zitten we wel goed? Ik kan me niet voorstellen dat er anderhalf uur voor de aftrap helemaal niemand is,’ zeg ik tegen mijn Italiaanse collega. Hij is ook wel verbaasd. Maar op het moment dat we echt beginnen te twijfelen en eigenlijk naar het andere stadion van de stad (dat van Newell’s Old Boys) willen gaan, rijdt een bus van de Colombiaanse radiozender Caracol het parkeerterrein op.

Ratelende verslaggevers stappen uit. Kort daarna arriveert de bus van Colombiaanse voetbalploeg. De rust is meteen verstoord en we kunnen gerust het stadion binnengaan. Ik ben nieuwsgierig want Colombia als voetballand zegt me niet veel. Een jaar eerder had dit land het WK moeten houden, maar de regering had deze opdracht wijselijk teruggegeven aan de FIFA (die hem weer doorspeelde aan Mexico).
Van de nationale voetbalploeg wist men in Europa weinig, omdat alle spelers in de eigen competitie speelden. Dat was vrij logisch omdat de Colombiaanse clubs in Zuid-Amerika het meest betaalden en dat had weer te maken met de cocaïnekartels in dat land. Allemaal duistere zaken, dus wel leuk voor een achtergrondartikel.

Colombia speelde deze middag tegen Paraguay en zou aan een gelijkspel genoeg hebben om de halve finale van de Copa America te halen. Toch was Paraguay, dat een jaar eerder in Mexico een redelijk goede indruk had gemaakt, de favoriet.

Op de perstribune, die zich vreemd genoeg achter een van de doelen bevond, kwam ik meer te weten over Colombia. Natuurlijk werd ik ondertussen door drie Colombiaanse zenders geïnterviewd. Een Nederlander tijdens de Copa America was ook een bezienswaardigheid in het vrijwel lege stadion.

De Colombiaanse ploeg ging voor mij pas echt leven toen ik de warming up zag. Een vreemde speler met blonde dreadlocks deed huppelend wat oefeningen. ‘Dat lijkt Gullit wel,’ zei ik spontaan tegen mijn Italiaanse collega. Die moest lachen, want Gullit was een hot item omdat hij die zomer naar AC Milan zou verhuizen.

We doopten die speler meteen tot de Witte Gullit en een correspondent van Reuter, die achter onze rug meeluisterde, vond het zo’n grappige vondst dat hij hem later gebruikte in zijn verslag. Deze blonde held liep zeer nonchalant over het veld, zoals de echte Gullit maar was iets kleiner en minder atletisch.

Toen hij zijn trainingspak uitdeed bleek hij de aanvoerder te zijn: Carlos Valderrama. En toen de wedstrijd eenmaal was begonnen, draaide alles om die ene speler. Telkens verplaatste hij de bal met een voetbeweging naar een ploeggenoot. Vaak speelde hij de diepe spits vrij met een steekpass. Colombia had helemaal geen kind aan het hoger ingeschatte Paraguay en won met 3-0. Alle treffers werden gescoord door Arnoldo Iguarán, en telkens op aangeven van Carlos Valderrama.

Bij Jiskefet kennen ze Valderrama ook:

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties